The complete sentence is "galyat sankali sonyachi, hi pori konachi?"

This sentence is used as a song dedicated to Koli community (fisherman) and is also used in Konkani and Goan music traditions. It is also used as the name of the song from the movie Dil Hai Ke Maanta Nahi.

I need your help in translating my bangla poem in marathi. Can anyone help me out?

​

Hi everyone! 👋

I'm currently in the process of finding a life partner through Anuroop and wanted to get some genuine feedback on my profile.

I'd love to hear from Brahmin women, preferably those in the marriage-search phase, about whether my profile comes across well or if there are any areas I could improve.

Is there anything I should change or add to make my profile more appealing, give a better sense of my personality, or present myself better? I'm open to honest and constructive suggestions!

I'm not looking for compliments, just an outside perspective to understand if there's room for improvement. 😅

If anyone is comfortable reviewing my profile, please DM me. I'll share my Anuroop profile ID privately rather than posting it publicly.

Thanks in advance! 😊

LTCG - कडे पाहिलं कि एक क्षण दचकायला होतं. वाटतं आता अजून कोणती नवीन कॅटेगरी काढली LGBTQ वाल्यानी.. 🤣

‌ ‌ ‌ ‌

Honestly, there was no need to introduce Palavi into Dagdu's life in Timepass 3. He ends up with Praju anyway, so what was the point of that entire relationship?

Timepass 1 taught us what true love looks like, including sacrifice, loyalty, and standing by the person you love despite the obstacles. That's what made Dagdu and Praju's story special. But Dagdu falling in love with someone else in Timepass 3 doesn't feel like what the original Timepass taught us about love.

In Timepass 2, Prajakta never got involved with anyone else, but in Timepass 3, Dagdu falls in love with Palavi, only to remember that he wants Praju immediately after breaking up with her. What about Palavi's genuine love for him? Why does Dagdu pursue Praju after becoming successful instead of trying to make things work with Palavi? It's unfair to both Prajakta and Palavi. Honestly, Praju's dad was kind of right about Dagdu.

If Dagdu truly loved Praju that much, why did he fall in love with someone else in the first place? I understand that the ending of Timepass 2, where they get married, was just Dagdu's dream, but why did Timepass 3 need to introduce another love story at all?

And now, in Timepass 3, Praju comes back into Dagdu's life, and their story is seemingly left open for another continuation. At this point, I feel like the director is more interested in making more movies than focusing on actual storytelling. Instead of giving these characters a satisfying conclusion, the story keeps going in circles.

Personally, I feel like the story should have ended with Timepass 2, with Dagdu and Praju getting married. Even if the makers wanted to continue the franchise, they could have done something meaningful with the characters instead of introducing Palavi just to bring Dagdu back to Praju. It makes me question whether Dagdu's love for Praju was really as strong as the movies wanted us to believe.

I grew up in Maharashtra but never learned Marathi as I am not ethnically Marathi. Now that I have moved out of Maharashtra I kinda miss the language and want to learn it.

I’m not looking to be completely fluent or anything like that. I just want to learn the very basics and be able to understand what people are saying.

The method that has intrigued me the most is comprehensible input, it fits perfectly with my goal— I am looking to understand the language, not speak in it. Unfortunately, the resources online seem very limited. Can somebody please point me in the right direction?

‌ ‌ ‌ ‌

Ek pan marathi mulgi bhetli nahi ithe crazy i think they are endangered species here.

So guys I'm here and I want to learn conversational Marathi.

I'm a teacher and I can try to do it, I can practice..., and even I motivate students to grow.... And skill up so I can apply the same method....

I asked a few of my friends but they didn't accept it and said I can use Hindi, so now I'm here....

Looking forward to hearing from you,

Thanks

telegram or any 3rd party link works​​​​

वयाच्या तेराव्या वर्षी, 1963ला नोकरीला लागलो. दुपारी शाळा संपली की घरी असेल-नसेल ते खाऊन दोनच्या सुमारास आठ किलोमीटर चालत जायचं. रात्री नऊ-साडेनऊ ते दहा वाजता पुन्हा आठ किलोमीटर चालत यायचं. घरी पोहोचायला साडेअकरा, कधीकधी बारा वाजायचे. पुन्हा सकाळी पावणेसहाला उठून शाळेला. नोकरीचे महिन्याला 35 रुपये आणि रात्रीचं एक वेळचं जेवण मिळायचं. जाताना एकदा आणि येताना एकदा असं दोन वेळा स्मशान लागायचं. कधीच भूत दिसलं नाही. पोटातली भूक भुतापेक्षा भयाण होती. कुठल्याही शाळेत न मिळणारा धडा, परिस्थिती शिकवत होती. हळूहळू कशाचीच भीती वाटेनाशी झाली. मरायचं नव्हतं. येणाऱ्या दुखऱ्या क्षणांना बेदरकार होऊन सामोरा जात होतो, पर्याय नव्हता.

रात्रीचं एक वेळचं जेवण गिळताना भाऊ आणि आई-वडिलांची आठवण यायची. ‘त्यांनी काही खाल्लं असेल का?’ असा वांझोटा विचार मनात यायचा आणि भुकेच्या वावटळीत भिरकावला जायचा.

अपरात्री परतत असताना रस्ता निर्मनुष्य आणि भयाण असायचा. तेव्हाची मुंबई वेगळी होती. एखादा दारुडा झिंगत माझ्या आडवा आला, तर त्याला चुकवून पुढे सरकताना मागून शिवी ऐकू यायची आणि मग मीसुध्दा मागे वळून आई-बहिणीवरून शिव्या द्यायचो. तो वळून पुन्हा शिवी द्यायचा. त्याचा तोल जात असायचा. अंतर राखून मी परतफेड करत असायचो. एखाद वेळी रस्त्यावरचा दगड कुठलाही विचार न करता भिरकावत असायचो. परिणामाची भीती नव्हती. उद्याचा विचार नव्हता. आला क्षण जगायचा होता, जसा जमेल तसा. कधी काळी कुणी मागे धावला, तर जमेल तसा पळूनसुध्दा जात असायचो. नंतर खूप अंतरावरून शिव्यांची उजळणी.

नकळत मरणाची भीती धूसर होत गेली. समोरच्याला जोखण्याची ताकद रुजली डोळयात. तेराव्या वर्षी तिशीची समज आली. कधीतरी अपरात्री घरी परतत असताना फुटपाथवर चाललेला शृंगार पाहताना किळस आणि शिरशिरी एकाच वेळी येत होती. मुलींच्या चेहऱ्यावरून नजर छातीकडे सरकायला लागली होती. पण का कोण जाणे, पोटातली भूक कधी खाली घरंगळली नाही.

भर दुपारच्या उन्हातून चालताना उडप्याच्या हॉटेलमधल्या वासाने चाल मंदावायची. क्षण दोन क्षण रेंगाळून पुन्हा चालायला लागायचो. एकदा जरा जास्त रेंगाळलो, तेव्हा आतून एका मुलाने दोन इडल्या ठेवल्या हातावर आणि मी ओरडलो होतो, ”मी भिकारी नाही.” तिथून निघाल्यावर पुढचा रस्ता धूसर झाला होता. रात्री झोपेतसुध्दा खूप रडलो, असं सकाळी आई म्हणाली. खूप खोदून विचारल्यावर मी खरं काय ते सांगितलं आणि शाळेत गेलो. दुपारी घरी आल्यावर खिडकीतून डोकावलं तर आई-वडील रडत होते. मी थोडा वेळ बाहेर फिरून मग घरी गेलो. तोपर्यंत पाऊस ओसरला होता.

मुलांसाठी काही करता येत नाही म्हणून वडील खूप खंतावायचे. बोलायचे नाहीत, पण आतून खूप खूप तुटायचे. त्या मानानं आई धीराची. मला वडिलांची खूप काळजी वाटायची. हळवे होते. माळकरी, कुठलंही व्यसन नाही, मांसाहार नाही. ही कमी पुढे मी पुरी केली. वडिलांचा व्यवसाय चांगला चालत असताना आम्हाला खूप नातेवाईक होते.

सुटीच्या दिवशी रात्रीचं जेवण घरच्यांसोबत. दोन चपात्या आणि डाळ. हिरवी मिरची खायचो. मग खूप पाणी. पोट भरायचं. आजही तिखटाची सवय सुटलेली नाही. चपातीच्या वासाची सर जगातल्या कुठल्याही फुलाच्या सुवासाला नाही. सणावाराला शेजारच्या घरातून गोडाचा वास यायचा. खावंसं वाटायचं. आज गोडाचा तिटकारा आहे. माणसंसुध्दा गोड वागली की संशय येतो.

अगदी जेवणाच्या वेळी ”कसं आहे?” अशी वांझोटी चौकशी करण्यासाठी मी कितीतरी वेळा मित्रांच्या घरी गेलेलो आहे.

माझी सगळयात गोड मैत्रीण भूक

काय नाही दिलं या मैत्रिणीनं?

काय नाही दिलं या मैत्रिणीनं?

त्या वयातला तो अप्रतिम प्रवास.

पावला पावलागणिक किती शिकवलं तिनं!

सारी शिकवण पोटातून.

माझ्या पौगंडावस्थेत माझ्यासोबत कायम झोपलेली ही एकमेव मैत्रीण. खरं तर मी शिणून झोपायचो. ती कायम जागी असायची. माझ्या जिवंतपणाची खूण म्हणून. माझी खात्री आहे, न कळत्या वयात ज्यांना म्हणून ही मैत्रीण लाभली, ती मंडळी खूप सुखावली असतील पुढील आयुष्यात.

खूपदा कुणीतरी खात असताना मी आवंढे गिळलेत. आपण खातोय ही कल्पनाच सुखद होती त्या वेळी. अभिनय म्हणजे काय सरतेशेवटी? कल्पनाच की! पुढे होऊ घातलेल्या नटाच्या ढुंगणावर परिस्थिती दुगाण्या झाडत होती.

गळयात दप्तर, पोटात भूक आणि पायात पेटके घेऊन वर्गात गेल्यावर खोडया काढणं हा एकमेव उपाय होता भूक विसरण्याचा. गुरुजींनी कायम ओणवा उभा केल्यामुळे फळयावरचे सुविचार मी उलटे वाचले. आजही या वयात कमरेचं दुखणं नाही. त्या गुरुजनांचा मी आभारी आहे, ज्यांनी मला पायाचे आंगठे धरायला शिकवले.

डोळयाजवळचा दुसरा अवयव कुठला? असा प्रश्न विचारला तर सामान्यत: नाक, तोंड, कान असं लोक म्हणतील. पण शालेय जीवनात माझ्या डोळयाजवळचा अवयव माझ्या पायाचे अंगठे होते. आजसुध्दा व्यायाम करताना पायाचे अंगठे पकडतो, पण त्या वेळची गंमत न्यारी होती.

माझ्या भुकेचे मला लाड नाही करता आले. सारखं काहीतरी मागायची खायला, पण मी तिला शेफारू दिलं नाही. खपाटीला गेलेल्या पोटात निपचित पडून असायची. नंतर नंतर तिला अर्धपोटी राहायची सवय झाली. गोडाधोडाकडे परक्यासारखं पाहायला लागली ती. आपले डोळेच बुजवून टाकले तिने.  त्याचा फायदा असा झाला की, मी वेतासारखा शिडशिडीत झालो. गालाची हाडं वर आल्यामुळे बालपणीच्या अब्राहम लिंकनसारखा लुक आला थोडासा. गळयाजवळचा कंठमणी टकमक टोकासारखा बाहेर आला. सारखं पाणी पिण्याची सवय लागली. त्यामुळे किडनीचे विकार दूर पळाले. पाणी पिताना कंठमणी गमतीदार हलायचा. डोळे खोल गेल्यामुळे चेहऱ्याला वेगळीच खुमारी आली.

भुकेचा एक मित्र होता. ‘अपमान’ त्याचं नाव.

हा आला की खबदाडात गेलेल्या डोळयांना पाझर फुटायचा.

त्यामुळे डोळे स्वच्छ. कुठलाही विकार नाही.

खूप दूरचं लख्ख दिसायला लागलं.

रोजच्या चालण्यामुळे आरोग्य उत्तम.

मित आहारामुळे पचनेंद्रियांना योग्य तो आराम.

या सगळयाचा परिणाम म्हणजे सतत कूस बदलणारी उत्तम झोप, त्यामुळे मेंदू सतर्क.

माझ्या या मैत्रिणीला मी कुठेही घेऊन गेलो की तिथे अपमान हमखास टपकायचा. सुरुवातीला घाबरलो त्याला. नंतर वारंवार भेटल्याने सवय झाली. त्यानं मला चिंतन करायला शिकवलं. बरं, हा सर्वव्यापी. कुठेही, कधीही आणि कसाही पाठीराखा असल्यासारखा. पुढे यायचा कमी झाला, पण त्या आधी खूप शिकवून गेला.
(भूक आणि अपमान यांची खूप गट्टी. सगळीकडे बरोबरीनं जाणार. खूप दिवस मुक्काम होता माझ्याकडे यांचा. एकदा का जुळवून घेतलं या जोडगोळीबरोबर, की योगसिध्दी प्राप्त झाल्याचा साक्षात्कार होतो.)

अपमान हा कुठल्याही प्रसंगाकडे त्रयस्थपणे पाहायला शिकवतो तुम्हाला. सकाळ-संध्याकाळ अपमान पाण्याबरोबर गिळल्यास भूक शमते. असा स्थितीत कुठल्याही अंमली पदार्थाचं सेवन न करता उत्तम ग्लानी येते. एका वेगळयाच विश्वाचा फेरफटका घडून येतो. अपमान गिळताना सुरुवातीला थोडा त्रास होतो, डोळयातून पाणी येतं. पण एकदा सवय झाली की मात्र गोंडस कोडगेपणा येतो. एकदा तो आला की अपमान पचवता येतो आणि अपमान पचायला लागला की एक प्रकारची मेणचट, लोचट तुकतुकी येते चेहऱ्यावर. दिवस सरले.

‘अपमान आणि भूक’ विद्यापीठातून उच्च शिक्षण प्राप्त करून बाहेर पडलो. जगातली कुठलीही गोष्ट आता मला भिवडवू शकत नव्हती. कितीही उंचावरून फेकलं तरी चार पायावर पडणाऱ्या मांजरासारखा झालो मी. एक बेधडक निर्लज्ज हसू उगवलं माझ्या चेहऱ्यावर. माजुर्डी रग आली हालचालीत. मूठ वळण्यासाठीच असते, याची जाणीव झाली. समोरच्यालासुध्दा आपल्याइतक्याच वेदना होतात, ही उमज आली.

प्रत्येकाच्या आतडयात भूकेची वसवट आहे, याचा साक्षात्कार झाला.

अपमानाला जात नसते, याचा उलगडा झाला.

उभं राहण्याआधी प्रत्येक जण रांगतो, हे उमगलं.

उत्कर्षाच्या अलीकडच्या पायऱ्या आहेत भूक आणि अपमान.

आता मी पलीकडच्या तिरावर पोचलोय.

ही गुरू मंडळी अलीकडच्या तिरावर.

आता दुसऱ्यांची शिकवणी चाललीय.

अजून पुढचा तीर असेल कदाचित.

आज इथं एकटाच बसलो असताना मी या माझ्या गुरूंकडे पाहत असतो. माझ्या वाटेला येत नाहीत आता. ओळख नसल्यासारखे वागतात. पण मी त्यांना विसरलो नाही.

- साप्ताहिक विवेकच्या गुरुपौर्णिमा अंकात प्रकाशित, नाना पाटेकर यांचा लेख 'दोन गुरू'.

Such beautiful and soothing lyrics, man.

Do you have any suggestions for other similar songs from Marathi industry?

For those who don't know, this is the song

जय कोणाला अवांतर विषयावर मराठीत गप्पा मारायला आवडत असतील तर जरूर मेसेज करा....

Yesterday there was a case where friend's friend called me to help him secure 1 unit of B Neg irradiated since the family was not from Mumbai and had moved to Mumbai for medical emergency. Since i know only 3 hosptals in Mumbai has irradiation machine I directly contacted them.

1. Kokilaben Hospital which had only English and Hindi option on IVR when called directly on their number.
2. Hinduja Hospital this was more surprising as it is situated near Shivaji Park, Mahim which has more Maharashtrian population but they also had only English and Hindi option.

I had a personal contact in Tata so did not use their IVR. On the other hand I also called Rajawadi Hospital which is government hospital and it had only Marathi option.

I also need to mention when operator received call and rerouted it to blood banks their blood bank staff spoke in Marathi without hesitation.

It's a request to all private hospitals that it should serve people and especially local people on priority. They must include the option of Marathi because it is a state language and official language of Mumbai. These private hospitals have gotten the land at very nominal cost from Government of Maharashtra. They do not have right to ignore state's official language.

मला मराठी भाषेत लिहिलेलं महाभारत सुचवा.

भाषांतर सोपा असावा आणि काही वागलेलला नसावं.

मुंबईत गोरेगाव आणि मालाड च्या दरम्यान एक दिंडोशी नावाचं गाव होतं त्यावरूनच वसाहत झाली आणि आता मेट्रो स्टेशन पण आहे

माझ्या एका आगरी मित्राने सांगितलं होतं की एक प्रकारचा चतुर (dragonfly) असतो त्याला स्थानिक लोक दिंडोशी म्हणून ओळखतात पण ह्याबाबत अजून कसलीच माहिती मला मिळाली नाही

तसंच मालाड जवळ हा जागेचा नाव त्या पाखरावरून का पडले हे पण माहीत करून घ्यायचं होत

कोणी आगरी/कोळी/भंडारी भूमिपुत्र आहे का ज्याने रोजच्या भाषेत ह्या शब्दाला ऐकलाय किंवा वापरलं? किंवा अजून कोणी दिंडोशी नावाचं पाखरू किंवा त्या जागेच्या नावाबद्दलचा इतिहास ऐकला असावा तर share करावा

काही दिवसांपूर्वी माझे एक लांबचे काका आमच्या घरी आले होते. त्यांना मराठीत काहीतरी लिहायचं होतं, पण मराठी टाइप करताना अडचण येत होती. म्हणून त्यांनी माझ्याकडे मदत मागितली.

मी सहज म्हणालो, “गूगल ट्रान्सलेट वापरा ना, त्यातून होईल!”

पण त्यांच्याशी बोलल्यावर समजलं की त्यांना भाषांतर नको होतं, तर लिप्यंतर हवं होतं. म्हणजे इंग्रजी अक्षरांत मराठी शब्द लिहिले की ते त्यांच्या उच्चारानुसार मराठी अक्षरांत दिसायला हवेत. उदाहरणार्थ, “namaskar” लिहिलं की “नमस्कार” दिसायला हवं. शब्द किंवा त्यांचा अर्थ बदलायला नको, फक्त लिहिण्याची लिपी बदलायला हवी.

म्हणून मी त्यांच्यासाठी एक साधी वेबसाइट बनवली - marathitypingonline.com

इथे तुम्ही इंग्रजी अक्षरांत मराठी शब्द टाइप केले की ते मराठी लिपीत दिसतात. मग तो मजकूर कॉपी करून तुम्हाला हवा तिथे वापरता येतो.

काकांची एक छोटीशी अडचण सोडवताना हे साधन तयार झालं. कदाचित आणखी कोणालातरी याचा उपयोग होईल म्हणून इथे सांगावंसं वाटलं!

तुम्हाला कसं वाटलं, नक्की सांगा!

Seen at many places. Our MLA also use MH P instead of MH. And now on VHP upa-adhyaksh’s car.

कुणाकडे ग्रेसांची "कावळा" ही कविता आहे का?

विकिपीडिया मधे मी मराठीचा बद्दल काही तरी वाचत होतो

तिथे लिपीचा बद्दल काही तरी होतं

तिकडे बाळबोध, देवनागरी आणि मोडी लिपीची उल्लेख होतं आणि त्यात गोयकनडीचे उल्लेख होतं

पण गोयकनडी फक्तं गोय (गोवा) मधे वापर होत होतं ते पण फक्तं कोंकणी भाषासाठी

मराठीने खरंच कधीतरी गोयकनडीचं वापर केलं होतं?

how far is this song from today's reality?

This word is used as a popular Marathi song from the movie "Sairat"