Hey iedereen
Voor corona heb ik mijn (inmiddels) ex vriendin leren kennen via een datingssite, de klik was er en we waren behoorlijk verliefd, na enkele weken had zij her uitgemaakt omdat ik niet geaccepteerd zou worden door haar familie ( zij is hindoe ik nederlands)
Enkele weken later kreeg ik een appje van haar, een positieve zwangerschaps test, met de opmerking dat het nog van iemand anders ook nog kan zijn. Bij haar thuis werdt het niet geaccepteerd en werdt ze uit huis geschopt door haar ouders. Uiteindelijk had ik besloten om haar bij mij in te laten trekken (ik had zelf een koophuis)
Na een paar weken had ik toch verteld dat ik er niet mee akkoord ging, zij heeft het weg laten halen en besloten om samen wat moois van de toekomst te maken.
Uiteindelijk samen een woning gekocht en een lieve kind rijker. Deden veel leuke dingen en maken hele mooie weekendjes weg vakanties uiteraard.
Nu anno 2026, hadden we een gesprek, waarbij ze aangaf dat haar gevoel weg was. Ik was behoorlijk onderste boven, eigenlijk meer om het feit dat onze dochter gescheide ouders kreeg. Zelf kom ik uit een gescheide gezin, iets wat je je eigen kinderen niet wil aandoen.
Toch hadden we besloten om er samen voor te vechten, van mijn kant deed ik het, haar kant niet.
Nu zitten we midden in een verbouwing, hadden een enorme leuke vakantie gehad. Eenmaal thuis, besloot ze toch de handdoek in de ring te gooien. Ik slikte het maar het kwam uit het niets.
Paar dagen later merkte ik het al: lokatie uit, smientje, "ik ben even weg".. jawel die had al een date gescoord, zij ontkende het.
Paar weken later, heeft ze bekend dat ze een relatie heeft met de buurman, wat voor mij een enorme klap was, niet alleen zo snel verder, maar ook nog letterlijk naast me. Ik heb gezegd dat dit zo respectloos is en dat de band die we samen nog kunnen hebben voor ons kind helemaal weg is.
Situatie is nu: ik koop haar uit, moet even op zich wachten want we zitten nog in een verbouwing. Zij gaat af en toe naar de buurman, blijft daar ook echt tot diep in de nacht, is hondsbrutaal in huis. Doet helemaal niks meer. Super sneu voor me kind, ik wil haar zo snel mogelijk weg hebben en ik praat ook echt niet meer met haar.
Mentaal is dit een enorme klap voor me, slaap enorm slecht, soms goede dagen soms slechte dagen. Voor het slapen heb ik medicatie gekregen wat goed helpt gelukkig.
Nu een paar neutrale vragen,
Was dit vreemd gaan?
Is het van mij onredelijk dat ik helemaal geen contact meer wil? Enkel voor onze kind?
Die buurman wilt ook haar niet uit huis, hij is een gescheide vader met 3 kinderen...
Haar ouders willen haar ook niet in huis...
De spanning in huis loopt enorm op, zij zoekt elke keer de confrontatie op, terwijl ik echt expleciet heb gezegd dat ik met rust gelaten wil worden. Afspraken verder hebben we een mediator voor.
Maar echt. Holy shit wat een ellende. Ik heb een paar red flags gemist vrees ik...