Hoi allemaal!

Ik heb sinds begin dit jaar eindelijk een begeleider en het klikt echt goed. Ze heeft me gigantisch geholpen met adviezen, meer zelfkennis en gewoon door een luisterend oor te zijn.

Helaas is ze nu al 2 maanden ziek en heb geen idee wanneer ze terug komt. Op zich gaat het nog wel en ben ik op dezelfde voet doorgegaan, maar juist nu ik stappen maak, kom ik steeds vaker in kleine rouwperiodes waar ik wat moeilijker uit kom, vooral rouw vanwege mijn 20e jaren die ik vanwege gezondheid problemen grotendeels heb moeten missen.

Ik heb wel de optie om een andere begeleider te bellen, maar dat voelt gewoon niet echt fijn. Ook omdat ik door eerdere ervaringen toch wat vertrouwensproblemen heb met zorgmedewerkers. Het heeft me best wat tijd gekost om dit vertrouwen op te bouwen en echt open te zijn, en nu voelt het lastig om dat bij iemand anders weer opnieuw te moeten doen.

Dus ik vraag mij af wat ik moet doen, toch kijken voor een nieuwe/tijdelijke begeleider of toch wachten en misschien toch kijken of ik mijn gedachtes met iemand kan delen?

Hey lieve mensen 🤗
Tijdens mijn diagnostiek traject vroeg ik aan de psycholoog hoe realistisch het was om door het leven te gaan zonder klachten vanwege mijn autisme. Daarop was het antwoord dat dit niet realistisch was.

Ik zit momenteel in een burn out maar heb al meer dan 10+ jaar allerlei mentale en fysieke klachten. Ik vraag mij soms af in hoeverre dit normaal is en gewoon bij een leven met autisme hoort. De reden dat ik dit vraag is omdat ik soms verhalen lees van mensen met autisme die maar 4 uur per nacht slapen of elke dag paniekaanvallen hebben.

Wat voor mentale en fysieke klachten ervaren jullie al je hele leven?

Nog een andere vraag: ik heb al paar maanden last van het random wakker worden met een racent hart. Ik val prima in slaap maar wordt dan soms midden in de nacht opeens uit het niets wakker met een kloppend hart dat heel snel gaat. Weet iemand wat dit kan zijn? Ik heb ook dagelijks hartkloppingen.

Ik wilde mijn verhaal hier delen in de hoop dat anderen zich hierin herkennen of misschien tips hebben over hoe ze hiermee zijn omgegaan.

Ik ben op mijn 25e, vrij laat, gediagnosticeerd met autisme niveau 2, nadat ik sinds mijn twaalfde in de GGZ rondliep en van de ene behandeling naar de andere ging. Hiervoor had ik de diagnose borderline gekregen en had de GGZ mij hoop gegeven dat het beter zou worden. De autismediagnose was een grote schok. Kort daarna viel ik tijdens mijn master aan de universiteit uit met een heftige autistische burn-out. Inmiddels zit ik al anderhalf jaar thuis.

Ik heb twee bachelors gedaan, met een tussenjaar, en dacht altijd dat het allemaal zo moeizaam ging omdat ik een depressie, een angststoornis en borderline had. Daarnaast had ik veel last van hartkloppingen en chronische migraine. Ik ben altijd doorgegaan, ondanks dat het erg slecht met me ging, omdat ik dacht dat therapie mij beter zou maken.

Ik heb psychologie gestudeerd en wilde heel graag klinisch psycholoog worden. Ik heb tijdens mijn bachelor hard gewerkt om toegelaten te worden tot de klinische master, en dat is uiteindelijk gelukt. Tegen die tijd was ik er echter al zo slecht aan toe door jarenlang verkeerde therapieën en overvraging dat ik uitviel en het niet meer lukte om te re-integreren. Omdat het me bovendien nooit was gelukt om te werken, heb ik vanwege alle ellende ook een Wajong-uitkering aangevraagd.

Ik zit nu dus al anderhalf jaar thuis en ervaar een intens gevoel van rouw dat me meerdere keren per dag overvalt. Mijn studievrienden zijn allemaal bezig met hun master psychologie of bouwen een carrière op in een ander vakgebied, terwijl ik thuiszit. Ik ben enorm jaloers. Ik zou er ontzettend veel voor overhebben om een niet-autistisch brein te hebben en ook carrière te kunnen maken in de psychologie. Dit was mijn droom en psychologie is mijn special interest.

Ik wilde graag de master afronden, stages lopen en daarna de opleiding tot gz-psycholoog volgen. Omdat ik nooit wist dat ik autisme had en niet begreep dat langdurige overbelasting me telkens opnieuw in een burn-out kon doen belanden, heb ik me nooit gerealiseerd dat dit misschien niet haalbaar was. Tijdens de klinische gespreksvoering op de universiteit werd ik er bijvoorbeeld op aangesproken dat ik maar sporadisch oogcontact maakte en dat dit niet goed was.

Toch mis ik het hebben van een doel, ergens naartoe werken, ergens bij horen en het idee dat ik ooit mijn eigen geld zou kunnen verdienen. Het is moeilijk om mijn vrienden hiermee bezig te zien, terwijl ik thuiszit en nu slechts 2,5 uur per week naar de dagbesteding ga, omdat ik meer dan dat niet aankan. Ik ben dankbaar dat ik een plek bij de dagbesteding heb, maar ik vind het deprimerend om te denken dat ik daar over twintig jaar misschien nog steeds zit en dat er mogelijk niet veel verandert.

Voordat mensen zeggen dat er nog veel kan veranderen: ik begrijp dat sommige dingen beter kunnen worden, maar ik blijf autistisch. De enige reden dat ik mijn studie kon doen, was dat ik thuis woonde en mijn ouders alles voor me overnamen. Studeren was letterlijk het enige wat ik hoefde te doen.
Lang verhaal kort: ik wist niet dat ik autisme had en de diagnose voelde als een klap in mijn gezicht. Ik had een heel ander leven voor me gezien, waarin ik een carrière zou hebben die me energie gaf en waarin ik intellectueel werd uitgedaagd. Ik voel me somber over het feit dat ik nu ben aangewezen op dagbesteding voor andere autistische mensen.

Ik heb geprobeerd naar autisme cafés te gaan maar voelde me daar niet geïnspireerd want die mensen hadden ook hun plek in de maatschappij niet echt gevonden. Ik merk dat ik liever omga met mijn neurotypische vrienden die in mijn ogen dingen doen die ik interessant vind.

Doordat mijn diagnose zo laat kwam en ik altijd veel heb gemaskeerd, had ik een verkeerd beeld van mezelf en van wat ik aankon. Ik rouw om het leven dat ik voor mezelf had voorgesteld en voel veel jaloezie tegenover neurotypische mensen die wel de mogelijkheden hebben om een carrière op te bouwen. Ik vind het moeilijk om te accepteren dat mijn leven er waarschijnlijk heel anders uit zal zien dan ik altijd had gehoopt.

Het gaat nu ik minder overbelast ben wel beter met mij en ik ben minder labiel. Maar ik merk dat ik nu somber ben vanwege het feit dat dit het leven met autisme is en niet meer vanwege overbelasting.

Ik weet dat er altijd ‘iets’ is dat je kan doen. Ik maak wat kunst op de dagbesteding, ik doe wat wandelen en zou een boek kunnen schrijven. Maar ik wilde heel graag gewoon een kans op een normaal leven en ergens voor gaan. Ik heb wel de intelligentie voor een carrière maar kan het niet aan vanwege de prikkels. Als ik praat over overprikkeling bedoel ik trouwens niet alleen vermoeidheid of migraine maar ook psychotische decompensatie. In andere woorden, ik moet wel echt rustig aan doen anders gebeuren er ernstige dingen.

Toch erg verdrietig over alles en het leven dat niet van de grond gaat komen. Als ik van kinds af aan had geweten dat ik beperkt was geweest had ik daar denk ik makkelijker vrede mee kunnen maken. Nu voelt het alsof mij iets is ontnomen.

De waarschuwing is dat je er (vooralsnog in mijn ervaring) geen zak aan hebt.

Ik zat al bij ASR (a.s.r.) en met het oog op een diagnose heb ik dit jaar een wat duurdere verzekering genomen met een hogere vergoeding voor ongecontracteerde zorg. Ik had me verdiept in het ongecontacteerd/gecontracteerd-gebeuren, maar heb gemist dat het schijnbaar een moeilijke partij is qua ongecontracteerde zorg.

Na eerst te zijn doorverwezen naar een basispsycholoog, waar ik uiteindelijk niet zo veel aan had, wilde ik nu wel een diagnosetraject doen - ongecontracteerd in verband met wachttijd. In eerste instantie dacht ik aan de Autismespecialist, maar die zeggen op hun website (let ook op de andere namen):

Cliënten die verzekerd zijn bij ASR (voorheen De Amersfoortse, Ditzo), ONVZ*,* VvAA en Zorg en Zekerheid (AZVZ, ZEM) kunnen zich helaas niet bij ons aanmelden. Deze verzekeraars vereisen vooraf toestemming voor ongecontracteerde zorg, inclusief uitgebreide administratieve verplichtingen, waaraan wij als relatief kleine instelling niet kunnen voldoen.

Jammer, aangezien ze goed bekendstaan. Maar via mijn psycholoog werd ik ook gewezen op Psychologenconsult. Ik had het patroon nog niet door en daar stond niets op de site, dus daar aangemeld, maar na de verwijzing van de huisarts kreeg ik al snel een afwijzing:

Bij a.s.r. gelden helaas aanvullende voorwaarden en beperkingen voor ongecontracteerde GGZ, waardoor de vergoeding van de behandeling onzeker kan zijn en de kosten voor u aanzienlijk kunnen oplopen.

Om te voorkomen dat u voor onverwachte kosten komt te staan, vinden wij het niet verantwoord om uw behandeling bij ons op te starten.

Dus ik concludeer dat je wat dit betreft niet bij ASR (of die anderen) moet gaan zitten, en wilde daarvoor even waarschuwen - mocht het niet algemeen bekend zijn. Ik heb een klacht ingediend bij ASR met de vraag of er (ongecontracteerde) instanties zijn waar ze wel mee werken (of gecontracteerd met korte wachttijd), maar ik denk dat het voor mij volgend jaar zal worden bij een andere verzekeraar.

Of zijn er mensen die met dit bijltje hebben gehakt en nog tips hebben?

Hi allemaal,

Lichtelijke rant, maar ook advies gezocht. Ik ben voor de 2e keer afgewezen voor een wajong uitkering. Deze heb ik aangevraagd omdat werken mij niet lukt, met name iets een langere tijd volhouden. Ik heb autisme, hierbij klachten als burn out, paniekstoornis en depressie als het dus niet meer gaat. De afgelopen 10 jaar zit ik in therapie, dit heeft mij veel gebracht, maar toch dacht ik een stukje verder zou zijn dan dat ik nu sta. Therapie heb ik binnenkort afgerond, dit is zowel mega fijn, als mega beangstigend. Want, is dit het dan?

Alle andere aspecten gaan harstikke goed momenteel. Ik woon samen, heb een paar fijne vriendinnen leren kennen, ben weer bezig met beweging en vaker buiten komen etc. Maar het moment dat er iets bij komt, zoals vrijwilligerswerk, werkervaringsplek etc. Knal ik zo weer terug die burn out/depressie in. Voor mijn gevoel ontregel ik helemaal, ben ik constant zo vermoeid dat ik niet meer voor mijzelf kan zorgen (bijv. douchen, schone kleding, koken) en heb ik geen ruimte voor wat dan ook.

Even een voorbeeld: Bij de laatste werkervaringsplek heb ik best veel aanpassingen gehad, en was ik daar 2 keer per week 1 uur. Dit heb ik 4 maand volgehouden, daarna heb ik 9 maand moeten herstellen voordat ik mij weer redelijk oke voelde en kon functioneren.

Ik wil wel ontzettend graag weer werken, mijn eigen inkomen hebben en iets behalen op een dag. Maar mijn belastbaarheid is zo laag, dat ik het even niet meer weet wat ik nu moet/kan doen.

Enig herkenning, ervaringen of tips zou ik ontzettend waarderen! Bedankt alvast

Welke sensorische ongemakken beleven jullie en vinden jullie het ergste?

1.Ik vind douchen heeeeeeeeel erg, het natte water, krimendehuid, droge huid erna, insmeren erna echt smerig.
2.acne, ik haaaaat mijn acne het voelt als een droge aardappel met uitlopers als ik over mijn gezicht heen ga mijn vingers vinden dat niet fijn.
3.krullen, ik heb krullen en het is verschikkelijk altijd moet er iets in mn haar zitten, water, vet of gel en het voelt zo koud aan vooral als je het water voelt druppelen langs je nek.
4.zweten, als ik heb gefiets of wat inspanning heb gedaan zweet ik best snel en dat is een navhtmerrie die druppels die ik voel tussrn mn borsten bh en buikvet.
5. Tandenpoetsen, voelt voor mij alsof je met citroen elke dag je tanden poetst, het is walgelijk.
6.poepen, ja hier hebbik ook moeite mee en hou het sinds mn geboorte waarschijnlijk daarom net zo lang in tot ik echt niet meer kan maar poepen voelt zo vies.
7. Het weer!!! Als het weer ineeeens helemaal veranderd en dan bedoel ik van weken lang 13 graden naar ineens 21 graden ofzo. Dat voelt zoooo raaar aan mijn huid.

Ben benieuwd naar jullie ongemakken xx

Ik (30) werk nu 7 jaar op kantoor. Nu zo'n 2,5 jaar bij mijn huidige werkgever. En ik merk dat ik de pauzes echt steeds moeilijker kan doorstaan haha. Dit is meer even een rant dan dat ik oplossingen zoek.

Maar mijn collega's vervallen zo vaak in saaie onderwerpen. Voetbal, kinderen, de buurtkermis, hoe het gaat met dat ene restaurant in het dorp, vakanties, etc. Ik wijk qua interesses nogal af van mijn collega's. Ik ben echt wel sociaal genoeg om mee te kunnen praten! Maar ik heb er steeds vaker echt geen zin in om er energie aan te besteden om te maskeren.

Nu is één van mijn collega's zwanger en je raadt het al dat het alleen maar over baby's en kinderen en kinderkamers en zwangerschap en buggy's en etc. kan gaan. Ik ben zelf ook een vrouw, maar zonder kinderwens, en kan hier echt zo weinig mee. Ik praat leuk mee, ik ben oprecht blij voor m'n collega natuurlijk! Maar mijn GOD ik wou soms dat ik de hele dag op een hutje op de hei kon werken met m'n laptopje. Of in ieder geval wat meer collega's had met mijn interesses/hobby's. Ik ga nu vaak of wat eerder terug naar m'n bureau, of ga gewoon op m'n mobiel zitten. Ik ga wel mee naar de kantine want ik haal daar graag een lekkere lunch.

Gelukkig werk ik maar 3 dagen op kantoor dus de andere dagen kan ik genieten van mijn felbegeerde stiltes.

Supermarkten en drogisten hebben constant kortingen, wat betekent dat de standaardprijs te hoog is, want het moet terugverdiend worden. Ik hou er niet van om tijd en energie te investeren in het uitpluizen van aanbiedingen tussen verschillende winkels en dat elke keer opnieuw. Tel daarbij op dat er ook vaak persoonlijke aanbiedingen zijn die je ook nog moet bekijken, verschillende soorten aanbiedingen, actieperiodes die er nog bovenop komen. Lidl vind ik op veel aspecten een fijne supermarkt, maar die slaat ook nogal door met coupons en puntensystemen. Vandaag kan ik kennelijk zelfs gratis een komkommer halen als klantenkaartbezitter, maar alleen vandaag. Ze hebben deze week elke dag een "cadeautje" of zo als je de app opent. He toppunt (of dieptepunt) is "Coupid" waarbij je zoals op een datingapp als Tinder kunt swipen voor je favoriete coupons. Ik begin er maar niet aan. Ik raak hier overprikkeld van.

Ik wou dat ik altijd gewoon de èchte prijs overal voor kon betalen of in elk geval dat het allemaal niet zo extreem was. Het is wat iedereen gewend is, maar van mij hoeft het niet zo.

Hi allemaal. Voor de werkenden, ik ben benieuwd wat voor werk jullie doen. Maakt niet uit wat het is. Hoe vinden jullie het? Wat maakt het fijn, of niet fijn?

Ik ben opzoek naar iets wat ik leuk vind, wat goed verdient en iets wat mij genoeg uitdaagt, maar niet te veel, zodat ik het vol kan houden.

Groetjes!

Ik (28F) heb erg positief nieuws! Ik ben verder gekomen in mijn (herstel)proces. Maar om daarover te vertellen moet ik eerst over de minder fijne dingen vertellen

Sommige mensen hebben misschien mijn eerdere posts gezien waarin ik het over een zenuwinkzing had. Dat was in maart 2024. De aanleiding daarvoor was dat ik jaren passief heb zitten wachten tot mijn beter leven zou worden. Ik dacht dat het eindelijk wat zou worden maar toen dat door meerdere teleurstellingen en klappen niet gebeurde stortte ik in. Na maart ervaarde ik ook veel onrust en teleurstellingen die mijn herstel in de wegzaten. Verder deed ik zelf ook dingen waar ik totaal niet klaar voor was of dingen die niet goed voor mij waren. Dingen die mij alleen maar onrust gaven en mijn herstel in de weg stonden

Ik koesterde verder heel veel wrok naar oud-begeleiding en oud-behandelaren die mij in het verleden niet adequaat hadden geholpen en ondersteund. Het duurde heel lang tot ik daar over heen was. Maar eerder dit jaar heb ik dat deel van het verleden geaccepteerd. Ik mag er nog wel over balen en het jammer vinden maar het beheerst mijn leven niet meer. Ik zit er niet meer s' nachts in mijn bed over te huilen

Maar de reden waarom ik voornamelijk is deze post schrijf is wat er afgelopen weekend/gisteren is gebeurd. Ik heb 2024 helemaal geaccepteerd. Ik heb geaccepteerd wat er is gebeurd. Ik heb ook geaccepteerd wat er juist niet is gebeurd en niet is gelukt

Twee jaar geleden zat ik me zo vaak af te vragen wanneer het beter zou worden. En ik vroeg me ook soms af of ik ooit wel weer oké zou zijn

En nu is het zover. Ik voel me stukken beter. De gevoelens en het balen is niet helemaal weg. Maar ik heb geleerd dat je niet helemaal oké hoeft te zijn met een gebeurtenis om het een plekje te geven. En dat heb ik nu gedaan 😊

Ik voel me wel heel irritant momenteel :p Ik wil het aan iedereen delen. Nou, ook weer niet iedereen, maar ik ben gewoon zo ontzettend blij dat al die narigheid voorbij is dat ik het gewoon kwijt moet. Heb ook gisteren even in mijn kamer gedanst omdat ik echt een beetje hyper ervan was :p

Ik ga er nu gewoon lekker van genieten met beide benen op de grond. Ik zie wel wat de tijd gaat brengen. Maar voor nu, ga ik even baden in de blijdschap die ik voel 😊

Hallo allemaal,

Daar ben ik weer namens mijn 13-jarige dochter met autisme, ik heb deze vraag ook op een andere autisme sub geplaatst dus excuses als je deze nu twee keer ziet.

Ik stelde hier eerder een vraag over haar dreigende uitval op school. Dat is inmiddels gebeurd maar zij volgt gelukkig op een andere manier nog wel onderwijs. Ze zit nu in een soort thuiszittersklasje waar ze probeert mee te komen met de tweede klas VWO. Sinds ze is uitgevallen heeft ze geen toetsen meer gemaakt. Nu zal dit wel moeten anders kan ze straks niet instromen op een passende school.

Waar ze tegenaan loopt is dat ze zich vreselijk druk maakt om het cijfer. Zo druk dat ze helemaal niet meer naar de onderwijsinstelling kan en compleet blokkeert. Zelfs al is alle druk eraf gehaald (zij mag zelf aangeven wanneer ze een toets maakt, of ze een cijfer wil weten etc, prikkelarme omgeving, persoonlijke begeleiding) toch voelt zij ook goed aan dat ze vroeg of laat moet presteren om mee te komen. Die druk kunnen we natuurlijk niet wegnemen. Daar komt bij dat ze extreem perfectionistisch is, een cijfer lager dan een 8 vindt ze "slecht". Maar bijna niemand slaagt cum laude dus die lat ligt ook veel te hoog. Deze verwachtingen heeft zij alleen van zichzelf, haar omgeving stimuleert haar juist om te leren "falen".

Op het moment dat ze zo blokkeert krijg ik moeilijk contact met haar en zegt ze niet te weten wat er aan de hand is. Benadrukken hoe belangrijk toetsen zijn werkt averechts, pushen of dwingen kan ook niet maar na maanden uitstel kunnen we er ook niet meer omheen. Wat is jullie advies voor mij, voor haar of voor de begeleiding bij de onderwijsinstelling? Iemand een soortgelijke ervaring gehad?

Alvast dank voor het meedenken!

Ik zou graag Trazodon voorgeschreven willen krijgen, off-label, zodat ik weer verder kan slapen, mn huisarts wilt eerst een slaapappneu onderzoek doen maar ik heb geen van de symptomen. Ik wil gewoon rust en niet meer 3-5 uur slaap.

M’n huisarts zei eerder dat ze “de literatuur moesten raadplegen”, hoe krijg ik mijn huisarts zover om dit te doen? Ze is zo terughoudend met voorschrijven en googled m’nklachten. Lig al sinds 4:00 wakker, dan slaat m’n zenuwstelsel aan en ben ik voor 3 uur non-stop wakker en rond 7 krijg ik een diepe crash.

Moet ik toneel spelen en huilen? Ik ben gewoon zo moe

Ik heb gisteren de docu Inside Aut gezien, waarin je wordt meegenomen in de zoektocht van een vrouw naar antwoorden, vanaf de periode voor haar ASS-diagnose tot erna.

Nu ben ik benieuwd of jullie nog andere documentaires aanraden. Ik ben op zoek naar iets waarbij er wat meer wordt ingezoomd op de impact van autisme. Ik wil dit graag aan sommige mensen in mijn omgeving laten zien zodat ze mij misschien iets beter begrijpen.

Kleine side note, ik begrijp dat hetgeen waar ik tegenaan loop, niet hetzelfde is als een ander en dat er niet één documentaire is die alles vastlegt wat ik zoek, maar toch ben ik benieuwd of jullie nog documentaire tips hebben.

In Autisme Werkt volgen we drie volwassenen met autisme in hun dagelijkse werkrealiteit. Joyce staat voor de klas, Fabian is cabaretier en Bijan zoekt naar een passende werkplek. Van dichtbij laat de documentaire zien welke uitdagingen zij tegenkomen én welke mogelijkheden er zijn wanneer hun talent en de werkomgeving op elkaar aansluiten.

Ik heb al een paar dagen weer wat interne worstelingen met mijn autisme, maar schijnbaar vindt de wc scheurkalender dat het wel weer eens welletjes is zo 😅.

Deze quote kwam ik tegen op Instagram (van @deschrijvendeautist) en wauw, dit raakte me best wel. Na jarenlange overvraging gaat het nu behoorlijk slecht, maar heb ik toch steeds als ik iets meer energie heb een schuldgevoel als ik dan niet (veel) meer doe op een dag en wil ik gelijk van alles gaan oppakken, om even later weer keihard in te storten en een verergering van vooral lichamelijke klachten te krijgen. Misschien dat meer mensen dit herkennen. Maar herstel heeft ook veel energie nodig en is niet altijd even zichtbaar. Dus voor wie ook worstelt, deze reminder❤️

Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik dit schrijf, maar ik denk dat ik gewoon even mijn gedachten wil luchten. Dus voel je vrij om dit wel of niet te lezen.

Het is er ingeslopen, jaar na jaar werd het meer die overprikkeling. Ik denk dat het grotendeels meer is geworden omdat ik sinds een paar jaar een fulltime baan heb. Sommige dagen gaat het, als het wat rustiger is op het werk. Andere dagen loop ik bijna over van de overprikkeling. Praten, denken, oplossen, muziek die net te hard staat. Bij die overprikkeling krijg ik ook lichte OCD-klachten, met vooral dwanggedachten door dingen te herhalen in mijn hoofd.

Ik kan dan weinig meer genieten van dingen, ook als ik thuis kom. Meestal gaat het weer na een paar uurtjes maar dan komt als snel de volgende werkdag weer. Ik heb leuk werk, daar ligt het niet aan. Maar ook al heb ik leuk werk, de overprikkeling gaat evengoed door in mijn hoofd.

De overprikkeling wordt daarbij ook sterk gevoedt door (kleine) veranderingen, en als ik mijn werk niet 'vloeiend' kan uitvoeren zoals ik het wil, bijv. dat ik naar een werkplek met computer moet die vervolgens bezet blijkt te zijn etc.

Ik kan soms ook moeilijker gesprekken voeren, vooral als mensen wat drukker zijn, en/of direct antwoord geven terwijl ik nog wat wil zeggen. Dan kan mijn 'batterij' zo snel leeg raken, het lijkt net mijn stofzuiger als ik die op stand turbo zet, dan loop die binnen enkele minuten flink omlaag in batterijpercentage.

Heel, heel af en toe komt er weer eens een ontspannen momentje zonder al te veel prikkels als ik even helemaal in een serie/film zit, of naar mooie muziek luister. Maar waar ik daar vroeger uren op kon teren, mag ik blij zijn als het nu enkele minuten duurt.

Ook merk ik dat ik door die overprikkeling vaak te moe ben om 's avonds naar andere plekken toe te gaan. Een feestje, of gewoon even gezellig bij vrienden kost mij dan best veel energie vooral als er veel drukte is. Soms krijg ik wel weer wat energie als er meer rust is en ik rustige gesprekken kan voeren. Maar tegenwoordig heb ik het idee dat er vooral veel drukte is.

Had ik hier vroeger ook last van? Soms, maar ik kon me dan weer opladen doordat ik dan bijv. 's middags vrij had en rustig een kopje koffie ging drinken, en als dat niet ging dan laadde ik 's avonds en in het weekend wel weer op door mij een beetje terug te trekken en wat muziek te luisteren en interessante artikelen te lezen.

Maar nu is het alsof ik in een soort attractie zit, die constant doordraait. Soms iets rustiger, maar dan weer sneller. Ik hoop een keer uit die attractie te kunnen komen, en ernaar te kijken i.p.v. er in te zitten.

Het is weer vrijdag, de week is voorbij!

Post hier je overwinningen, klein of groot!

Waar ben je mee bezig? Hoe was je week?

Deel het hier!

Ik ben nu bijna 35 en zit in de WGA 80-100%. Ik heb autisme, ernstige NVLD, C-PTSS, ME/CVS.

Ik had al Wajong voor ik aan het werk ging. Bij beide banen hard uitgevallen, wat de weg was naar WIA. GGZ hielp niet en maakte het erger, met als gevolg stapeling van problemen. Ook hebben ze niks dat aansluit op mijn situatie.

Ik vraag me af of IVA een optie is. Mijn reden daarvoor is dat de verzekeringsarts van UWV eigenlijk geen sterke (imo) onderbouwing gaf om het niet te doen. Ze schreef van, misschien kan je met de juiste begeleiding wat kwaliteit van leven herwinnen, zonder doel tot ''functioneren''....

En dat was de onderbouwing zo ongeveer om WGA toe te kennen ipv IVA.

Ik vroeg me af, mensen in IVA hier, wat bij jullie eventuele onderbouwing was, en wat jullie weg daarnaartoe was. En voor wie er in WGA zit zoals ik, 80-100%, worden jullie op termijn achtervolgd? Met rust gelaten? Hoe pakt dat in de praktijk voor jullie uit?

Dankjewel.

Dag allen,

Binnenkort heb ik een sollicitatiegesprek/kennismakingsgesprek op de universiteit. Ik ben best zenuwachtig voor het gesprek. Ik zal deze ingaan met mijn reïntegratiecoach en accountmanager (tweede gesprek, andere faculteit). Met de accountmanager ga ik wel voorbereiden op het gesprek in de hoop dat het lukt. Hoe zijn jullie ervaringen met dit soort constructies?

En is het mogelijk om een extra onbetaalde stage te doen om werkervaring op te doen?

Dit is mijn persoonlijke ervaring die ik even kwijt wil. Fijn als het voor anderen wel goed werkt, voor mij werkt begeleiding absoluut niet.

Ik had dit eerder in een comment geplaatst en heb besloten om even een post van te maken. Ik hoor graag van anderen of ze ook een soortgelijke ervaring hebben gehad.

Mijn ervaring:

Ik heb dit met meerdere begeleiders gehad, zelfs met degenen die zogenaamd kennis hebben van autisme.

Ik zit jarenlang vast aan begeleiding en het is eigenlijk maar daadwerkelijk een uurtje per week lullen, adviezen krijgen die ik al heb geprobeerd en eens in de zo veel tijd mee naar gesprekken "als emotionele steun" ipv iets inbrengen dus ipv echt helpen.

Toen ik bv aangaf of ze vuilnis konden wegbrengen omdat het zich opstapelde en mij echt niet meer lukte, probeerden ze mij alsnog te "motiveren" (zonder succes, motivatie is niet het probleem, geen energie en overprikkeling wel, maar dat negeren ze) om het alsnog zelf te doen (iets met "zelfredzaamheid").

Toen ik aangaf dat aangezien zij dat niet willen doen, of ze mij dan konden helpen met een goede schoonmaakster vinden die eens in de zo veel tijd bij mij langs zou kunnen komen, konden ze ook niet. Ik moest maar Googlen, ondanks dat ik aangaf al 6 volle pagina's op Google te hebben doorgescrolled waarvan die aangeven dat ik net buiten de regio val of ik moet inschrijven en geld vooraf betalen, wat ik dus sketchy vond en niet vertrouwde. Ik gaf uiteindelijk op.

Dus nu doe ik alsnog alles zelf op mijn eigen tempo wat veels te langzaam is en ik niet blij mee ben. Begeleiding geeft mij persoonlijk meer stress dan dat het helpt. Ik kan voor nu helaas niet van begeleiding wisselen of stopzetten.

Er zijn nog veel meer dingen die ik niet fijn vind, maar als ik die hier aan zou toevoegen, zou het wel een hele lange post worden, dus ik laat het hierbij.

Hoihoi, vraagje, want ik snap het niet zo goed meer. Het valt mij de laatste tijd steeds meer op dat mijn motoriek niet helemaal 100% is vergeleken met anderen. Laat dingen sneller uit mijn handen vallen, ben onhandig op veel vlakken, krijg verpakkingen of waterflessen slecht open (k noem t maar kinderslot waar geen kinderslot zit). Vaak schat k afstanden verkeerd in als ik bijvoorbeeld vrienden een knuffel wil geven waardoor er een soort akward shuffel ontstaat of t juist perongelijk te hard gaat. Zet ik een stap verkeerd, loop ik tegen dingen aan.

Mijn vrienden zijn gelukkig allemaal heel lief en kijken er ook niet raar van op als zoiets gebeurd, helpen ook waar nodig (heb zelf ook niet echt een andere optie dan hulp vragen als t openmaken van iets niet lukt) ze kennen mij niet anders. Ik ben ook zeker niet zwak ofzo, kan aardig wat kracht zetten.

Maar aan de andere kant kan ik als ik bijvoorbeeld creatief bezig ben heel precies en netjes werken zonder eigenlijk teveel problemen, van schuurmachines en dat soort zwaarder geschut tot verf, werken met bleekmiddel, secondelijm tot contactlijm, naaimachines (cosplayer stuff)

Online heb k wel gelezen dat verminderde motoriek enzo een aspect van autisme kan zijn ivm prikkelverwerking. Maar ik snap dan niet als ik dat gene wat ik maak en voor elkaar krijg op het creatieve aspect vergelijk met de blunders die in constant in het dagelijkse leven maak, hoe dat dan kan. Ergens voelt t allemaal erg dom, want op t ene aspect lukt het wel kwa motorische functies. Maar op t "normale" functioneer ik dan weer niet normaal en dat is erg frustrerend, ik schaam mij er ook een soort voor. Zeker als ik hulp nodig heb of krijg. Want in theorie weet ik dat ik t kan, maar t lijkt alsof er iets blokkeerd.

Hebben andere mensen hier ervaring mee? Misschien hoort het hier helemaal niet bij en ben ik verkeerd geinformeerd. Vragen kan geen kwaad lijkt mij

Hoi! Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat ambulante begeleiding nou precies inhoudt en wat ik hier concreet van zou moeten kunnen verwachten. Mijn psycholoog heeft me hiervoor doorverwezen, maar wat zij mij heeft toegezegd lijkt voor mijn gevoel niet helemaal overeen te komen met hoe het in de praktijk gaat.

Ik ben nu al twee jaar bezig en heb voor mijn gevoel nog steeds weinig tot niets bereikt van mijn oorspronkelijke doelstellingen. Daarnaast mag ik niet echt klagen over dingen waar ik mee zit zolang daar geen directe doelstelling aan gekoppeld kan worden. Dit heeft er voor gezorgd dat ik eigenlijk vrijwel niets meer deel van wat er in speelt in mijn leven omdat aan veel dingen geen ‘doel’ kan worden gekoppeld. Ik mag dus niet gewoon even ‘ontladen’ en sparren, terwijl dat iets is wat mij erg helpt wanneer emoties hoog oplopen. Door dit alles ben ik nu eigenlijk geneigd om de hele ambulante begeleiding stop te zetten.

Het lijkt er oprecht een beetje op dat ik er misschien te veel van verwachtte, maar ook dat ik vanuit mijn psycholoog deels verkeerde verwachtingen heb meegekregen. Daarom zou ik graag wat meer duidelijkheid willen over wat de begeleiding precies inhoudt, waar het voor bedoeld is en wat ik er na twee jaar redelijkerwijs van zou mogen verwachten.

Een beetje cryptisch wellicht maar ik wil graag onherkenbaar blijven.