Vaak als mijn vrienden in een sollicitatie gesprek procedure zitten, zijn ze eigenlijk uit op maar 3 dingen: geld, de verwachtingen achterhalen en de titel van hun functie. Zelden hoor ik dat mensen proberen te achterhalen wat de bedrijfscultuur precies is. Een voorbeeld is borrels buiten werktijden, ik zou zeggen dat ik ongeveer naar de helft van de georganiseerde borrels ga. Waar ik werk kijkt niemand daar van op. Maar er zijn natuurlijk ook bedrijven waar niet naar (bijna) elke borrel gaan slecht reflecteert op jou als persoon, en oprecht een hinder kan creëeren voor je groei mogelijkheden binnen het bedrijf.

Een andere, voor mij veel belangrijkere is lunch. Ik vertik het gewoon om letterlijk elke dag een uur lang aan een tafel te zitten met hele kantoor en mee praten over dezelfde 4 onderwerpen iedere dag.

Wellicht is het mijn generatie, ik ben meestal de jongste op de werkvloer en heb daardoor weinig gemeen met mijn collega’s

Tuurlijk is er geen probleem als je collega’s veel borellen of samen lunchen, maar hoe word er naar jou gekeken als je niet altijd mee doet?

Zijn dit soort dingen belangrijk voor jullie? Vragen jullie hier tijdens een sollicitatie naar? Ik wel, sterker nog als het de tweede of derde ronde is en ik weet vrijwel zeker dat ze een aanbod doen, vraag ik of ik even met ze een rondje door het gebouw kan lopen of zelfs wat mensen ontmoeten uit het team waar ik in kan komen.

Ik vind zelf dat je je pas echt kan ontwikkelen in je carrière als je je comfortabel voelt, dat vergt voor iedereen nou net wat anders.

Hoe beantwoord je deze vraag als je oprecht niet weet waar je jezelf ziet over 5 jaar? Zeg je dan gewoon maar wat of moet je gewoon eerlijk zijn en zeggen dat je het niet weet?

k zit in een bizarre situatie en hoor graag jullie mening.
Ik werk 7+ jaar in de logistiek in de regio Venlo (3 jaar loods, 4 jaar Freight Forwarder). (Zelf 25jr) Ik zit momenteel bij een wereldwijde multinational op een vast contract zonder cao. Ik verdien daar € 2.705,- bruto per maand voor 40 uur. Pas toen ik ging rekenen, besefte ik dat ik door het uitblijven van cao-stijgingen slechts 61 cent boven het wettelijk minimumloon zit. Bizar voor mijn ervaring.
Nu ben ik op LinkedIn door meerdere partijen benaderd. De markt in Venlo is blijkbaar oververhit, want ik heb ineens drie serieuze opties lopen waar ik kan instromen op € 3.500,- tot € 3.800,- bruto per maand mét hybride werken (1-2 dagen thuis) en 29 vakantiedagen. Een sprong van ruim € 1.100,- bruto per maand dus.
Mijn huidige manager begrijpt mijn standpunt volledig, maar gaf al aan dat de multinational dit gat door centrale budgetten nooit kan dichten. Ik ga dus sowieso overstappen, maar ik twijfel nu enorm tussen twee werelden:
De kleinere, compacte expediteur (10-15 man): Korte lijnen, direct schakelen met de directie, informele sfeer en veel impact op het resultaat. Maar de werkdruk valt bij drukte wel direct op jouw schouders.
De grotere, bekende transporteur: Meer structuur, betere doorgroeimogelijkheden en budget voor opleidingen. Maar je bent wel sneller weer een 'nummer'.

Wat zijn jullie ervaringen met de overstap van een corporate reus naar een kleiner mkb-bedrijf in de logistiek? Lever je bij een kleiner bedrijf veel in op secundaire voorwaarden (zoals pensioen), of wegen de vrijheid en de korte lijnen zwaarder?
Ben benieuwd naar jullie advies!

Ik werk inmiddels ongeveer vier jaar bij dezelfde werkgever en ben 31 jaar (single en geen kids).
Ik heb het naar mijn zin, fijn team, fijne werkgever en een prima salaris. Toch merk ik dat ik me de afgelopen anderhalf jaar qua kennis en uitdaging nauwelijks heb ontwikkeld (helaas is er ook geen andere functie binnen het bedrijf beschikbaar waarin dit wel mogelijk is). Daarom heb ik gesolliciteerd op een andere functie waarin ik me naar verwachting verder kan ontwikkelen en meer uitdaging zal vinden. Het enige nadeel is dat ik er ongeveer € 150 bruto per maand op achteruitga. Volgens de nieuwe werkgever is er geen ruimte om over het salaris te onderhandelen omdat dit salaris aansluit bij het salaris van medewerkers met vergelijkbare ervaring. De werkgever lijkt verder prima en biedt vergelijkbare arbeidsvoorwaarden.
Wat zouden jullie doen? Kiezen voor meer uitdaging en ontwikkeling ook als dat betekent dat je iets minder verdient of blijven waar ik nu werk ?

Binnenkort heb ik een gesprek omtrent een VSO. Mijn werkgever wil mijn jaarcontract voortijdig opzeggen. Het bevat geen proeftijd, en tijdens het gesprek waar me dit bekend werd gemaakt werd een datum wat 5 mnd voor het einde van het originele contractdatum zit. Aangezien, dit mijn eerste ervaring is weet ik niet precies hoe sterk mijn positie is buiten het inlezen over wat een vso inhoudt en met AI over mn situatie gediscuseerd. Voor nu denk ik eraan om straks de vso te laten controleren door een professional en hier een budget voor te laten opnemen. Verder zit ik aan een vrijwaringsclausule en een transitievergoeding te denken. Iemand observaties over mn verhaal, tips, ervaringen?

Edit: wel volledig vrijgesteld van werkzaamheden tot die tijd

Hi! Ik ben benieuwd of er hier ook mensen zijn die na een lange periode van ziek zijn (in mijn geval 5+ jaar) zijn gereïntegreerd bij een nieuwe werkgever en hoe zit dit hebben aangepakt. Ik zoek zelf al langere tijd een plek waar ik rustig uren mag opbouwen (onbetaald, als werkervaringsplek) maar dit lukt slecht. Valt me een beetje tegen dat het vooral als lastig gezien wordt dus ben benieuwd naar andere ervaringen!

Beste mede-redditors,

Ik ben binnen 1 jaar tijd 2 keer ontslagen. 1 keer in mijn proeftijd en de meest recente keer omdat de werkgever mij niet in die functie vond passen.

Nu volg ik alleen een opleiding naast mijn werk, en ik krijg steeds meer het gevoel dat dat een blok aan het been is voor werkgevers. Het is een volwaardige HBO opleiding waarbij ik de opdrachten meteen in de praktijk breng. (En ik vraag niet om een financiering, allemaal uit eigen zak)

Maar nu ben ik weer opzoek naar nieuw werk. Alleen ik zie even door de bomen het bos niet meer. Dus mijn vraag is, heeft iemand ervaring met loopbaan coaching? Is dit effectief? Zijn jullie (of de persoon die je kent) hierdoor wel op de juiste plek terecht gekomen?

Ik zie dat nu namelijk als enige uitweg om nog iets van mijn leven te maken…

TD;LR

Ik ben binnen een jaar 2 keer ontslagen en weet even geen raad meer met solliciteren en welke kant ik nu op wil.

Heb je ervaringen met een loopbaan coach? En hoe zijn die ervaringen? Heeft het zaken opgelost?

Alvast bedankt!

Wat zouden jullie doen? Ik hou het bewust een beetje vaag om mezelf niet te doxen.

Ik werk ondertussen 15 jaar in hetzelfde bedrijf. Ik ben hier begonnen in een gebied waar ik wel al wat ervaring in had en zo opgeklommen tot manager in een bepaalde productlijn. Ondertussen 4 jaar geleden zijn we overgenomen door een grote tech groep en gemerged met een voormalige concurrent, een Amerikaans bedrijf. Ondertussen gaat het financieel niet goed met het bedrijf (wel met de groep, die ons in leven houdt) en zijn er ook een aantal ontslagrondes geweest. Momenteel lijkt er voor het bedrijf wel beterschap op komst.

Na de merge is mijn productlijn stilaan afgebouwd voor de introductie van een nieuw product. Ik ben nog 3 jaar op het oude product gebleven, maar vorig jaar kreeg ik het voorstel om over te stappen naar een nieuwe functie (nog steeds manager). Aangezien mijn oude functie toch ging verdwijnen binnen afzienbare tijd heb ik het voorstel aangenomen.

Probleem is nu dat ik eigenlijk heel weinig van de nieuwe rol ken en mijn manager mij hier totaal niet in begeleidt. De helft van de tijd verveel ik mij en de andere helft krijg ik vragen of opdrachten waar ik totaal geen idee heb hoe er aan te beginnen of zelfs niet begrijp wat mijn baas nu eigenlijk wil (ik vermoed dat hij het vaak zelf ook niet weet en gewoon de vage opdrachten doorschuift). Ik vermoed dat er stilaan wel eens iemand door gaat krijgen dat ik eigenlijk niet weet waarmee ik bezig ben. Ik voel me er gewoon ook erg slecht bij. Je verwacht het misschien niet, maar de schijn ophouden is best vermoeiend en stresserend.

Denken jullie dat het mogelijk is om binnen het bedrijf iets anders te vinden? Is dat een slimme zet?

Zoek ik zelf naar iets anders? Probleem hier is dat ik door 15 jaar bij hetzelfde bedrijf te blijven, mezelf een beetje uit de markt heb geprijsd. Ik verdien best goed, maar heb behalve generieke ervaring weinig kennis die overdraagbaar is (mijn huidige bedrijf is best een niche domein).

Optie 3 is minder netjes. Ik wacht gewoon af tot ze me ontslaan. Voordeel is dat dit me na 15 jaar een mooie ontslagpremie oplevert, daar staat dan wel weer tegen over dat een ontslag mogelijks een nadeel is bij de zoektocht naar een nieuwe job.

Alle advies is welkom.

Ps. Moest het relevant zijn. Ik ben midden de 40.

Hi! Ik ben een beetje aan het rondkijken naar de mogelijkheden om vanuit backend development meer richting security te gaan. Ik werk nu zo’n 3 jaar met php en Azure en merk dat security me steeds meer begint te interesseren.

Ik weet alleen nog niet goed wat een logische route zou zijn om die kant op te gaan. Hoeveel heb je bijvoorbeeld aan je ervaring als developer als je de security in wilt? Is dat uberhaupt realistisch, of is dat een kansloze missie (ik ben niet heel bekend in de security wereld).

Zeker met de recente hacks zoals die van de AH afgelopen week, wordt dit naar mijn idee ook steeds relevanter. En laat daar nu ook precies mijn interesse liggen eigenlijk 🙂

Ben vooral benieuwd naar ervaringen van mensen die zelf vanuit development de overstap hebben gemaakt, of naar tips van mensen die al in dit vakgebied werken. Bedankt alvast!

Hey allemaal! Hier is een dilemma op Dinsdag Woensdag.

Ik kreeg een seniorfunctie aangeboden op een andere locatie van mijn werkgever. Fijne uitdaging en kans om te groeien qua werk en als mens maar ik zit nu op een fijne plek met korte reistijd en ben dan ‘s avonds veel later thuis. Zo’n kans komt waarschijnlijk niet snel terug.

Doorgroeien of blijven waar je je goed voelt? Werkgeluk of persoonlijke ontwikkeling?

Alvast bedankt! ☺️

Hoi iedereen,

Inmiddels ben ik toegelaten tot de masteropleiding Orthopedagogiek, waar ik ontzettend blij mee ben! Het is altijd mijn droom geweest om kinderen en hun gezinnen te helpen en te ondersteunen in complexe situaties. Bovendien vind ik wetenschappelijk onderzoek ontzettend interessant.

Een paar maanden geleden heb ik een scholingsadvies aangevraagd bij SKJ. Op basis daarvan kan ik een kort scholingstraject volgen om mijn SKJ-registratie te behalen. Daarmee zou ik vervolgens binnen de jeugdhulpverlening kunnen werken, bijvoorbeeld als jeugdprofessional. Ook dat spreekt me enorm aan!

Wat ik precies zoek in een functie? Baanzekerheid, een goed salaris en vooral veel voldoening. Ik hoef niet rijk te worden, maar ik wil wel echt iets kunnen betekenen voor kinderen en hun ouders.

Kan iemand mij wat advies geven? Ik hoor het graag!

 
Ik heb een nieuwe baan bij een bso. Zonder ervaring is het best wennen en met vallen en opstaan in het omgaan met de kinderen. Het gaat wel steeds beter en merk dat ik ook wel feeling heb met de psychologische kant, praktische kant vergt gewoon wat ervaring denk ik.
 
Maar helaas ben ik dus in een team geplaatst waarin al veel aan de hand was en dat merk ik echt. Plus dat ik op persoonlijk vlak niet zoveel aansluiting met mijn directe collega’s voel. Dat heeft er vooral mee te maken dat ze een stuk jonger zijn en een hele andere opleidingsachtergrond hebben (lager). Zelf ben ik gewend om meer te communiceren over het werk en daarin observerend te zijn, maar zij zijn veel praktischer ingesteld en dat is op zich allemaal prima. Maar ik merk bijvoorbeeld ook op emotioneel vlak een vrij onvolwassen en gesloten houding. In de eerste weken had een van hen zelfs een woede uitbarsting en liep boos weg uit de ruimte en sloeg een keer hard de deur achter zich dicht (waar alle kinderen bij waren). Dat vond ik zo’n vreemde situatie en had ook meteen het gevoel daar niet meer te willen werken. Ook al gaf deze collega daarna aan dat het niet persoonlijk naar mij was. Verder voelde me vanaf het begin af aan ook al niet echt welkom, ik werd zo ongeveer genegeerd en pas als ik iets verkeerd deed werd er aan mij gevraagd waarom ik niets gevraagd had. Maar hoe kan ik überhaupt ergens iets over vragen, waar ik het bestaan niet vanaf weet. Later werd er wel gezegd vanuit de manager (die is niet op de vloer aanwezig maar hebben we eens in de zoveel tijd een overleg mee) dat ik door drukte en vakantieperiode eigenlijk niet ingewerkt ben en dat verklaarde al een hoop voor mij en m’n collega’s en klaarde toen een beetje de lucht. Maar de laatste weken merk ik toch dat er nog steeds veel speelt en het me gewoon niet lekker zit.
 
Van de week vertelde deze collega aan mij dat zij het niet persoonlijk bedoelt als ze chagrijnig richting mij is, maar dat het vooral komt door de huidige situatie en stagiaire die na een halfjaar nog niet goed meekomt in het ritme en afspraken. En doordat ze moe is van de afgelopen jaren waarin er continu alleen maar invallers zijn geweest. Ook zei ze dat ze dat ze merkt dat ik de dingen ten minste wel oppak en dat ze fijn vind.
 
Toch, ondanks haar uitleg, voel ik me nog steeds niet op mijn gemak in dit team. De spanning hangt erg in de lucht, ook in de appgroep, je bent telkens op je hoede dat je niet iets verkeerd doet.
 
Ik ben zelf in deze hele situatie vrij afwachtend, pas me zoveel mogelijk aan, probeer positief te blijven en elke keer met energie op werk te verschijnen en zaken op te pakken. Ik vind het lastig om over mijn gevoel te beginnen, omdat ik niet goed kan inschatten hoe dit zal vallen en het laatste wat ik wil is dat ik het erger zou maken.
 
Het is misschien vanuit mijn kindertijd ook een patroon om, wanneer er spanning is, me zoveel mogelijk aan te passen en te zorgen dat er in elk geval niemand last van mij heeft. Waardoor ik mezelf misschien wat kleiner maak en me of niet genoeg uitspreek.
 
Afgelopen dinsdag was er een vergadering met een gedragsprofessional en toen mijn collega’s zodra het tijd was direct de deur uitliepen (en mij verder ongeveer negeerde) zag ik mijn kans om met deze professional mijn gedachten over het team te delen. Zij maakte namelijk aan het eind van het overleg een opmerking dat mijn collega’s erg moe overkwamen (lees: wel het gesprek goed voeren maar niet met het allermeest enthousiasme, soms zuchten en vaak naar de klok kijken). Mijn collega’s reageerde hierop door te zeggen dat er niets was. Maar ik voelde me gehoord door deze opmerking van haar; de sfeer in dit team klopt gewoon niet.
Toch slikte ik mijn woorden in.
 
Ik zit er nu aan te denken om dit te bespreken maken met mijn manager. Ik twijfel of ik ons overleg over een paar weken moet afwachten of dat ik dit al eerder moet opgooien. Ik wil niet stoken in het team en al helemaal niet dat mijn collega’s hierover horen en dan denken dat ik slecht achter hun rug om spreek (dat zie ik zo gebeuren) en dat ze me dan nooit meer willen aankijken bij wijze van spreken en onze relatie nog meer beschadigd raakt.
 
Maar ik merk dat ik elke keer na mijn shift met lagere energie thuiskom dan ik erheen ging en dat ik mijn werk op deze manier niet leuk vind.
 
Tegelijkertijd voel ik ook sympathie voor deze meiden, omdat ik heb begrepen dat ze veel hebben meegemaakt en hun leven niet makkelijk is geweest (uit-huis-plaatsingen, gescheiden ouders, school niet afgemaakt, etc.). Ik ken de details niet, maar van een collega op een andere locatie begreep ik dat het een ontzettend lieve meid is die gewoon veel heeft meegemaakt. Dus ik wil haar ook niet te veel afvallen.
 
Toch wil ik ook niet over mijn eigen grenzen heen lopen en voor mezelf zorgen dat ik me in ieder geval gewoon prettig en gezien voel in mijn werkomgeving en met een fijner gevoel thuiskom na een dag werken.
 
Wat zouden jullie doen in zo’n situatie?
 

Wat worden jullie betaalt als huishoudelijke hulp, cao vvt?

Ik ben 24 jaar, werk 2 jaar bij de organisatie en verdien 15,81.

Kan ik beter krijgen?

Zijn techcertificaten volgens jullie dezer dagen nog de moeite waard (bijv. AWS/Azure, Kubernetes, IaC-tools)? Vroeger waren ze altijd een leuke plus op je cv, en de kennis die je ermee opdeed was ook heel nuttig. Tegenwoordig is AI echter zo goed in coderen dat het bijv. je hele IaC-configuratie kan schrijven en je zelf amper nog Bicep of Terraform aanraakt. Hetzelfde geldt voor de set-up van je cloudomgeving.

Denken jullie dat certificaten in het AI-tijdperk nog veel meerwaarde hebben? En dan vooral voor iemand die al als softwaredeveloper in tech werkt.

Hoi, ik ben bijna afgestudeerd in planologie en ben aan het kijken naar een functie bij Arcadis voor de vergunningen (in Zwolle). Heeft iemand informatie over de werksfeer? En voor de functie vergunningen en ruimtelijke processen, werk je veelal op 1 locatie?

Ik ben momenteel ziek thuis, burn-out omdat ik veel over me heb laten lopen. Ik enorm moe. Oorzaak is ook gedrag en onveilige situatie wat manager me in heeft gebracht, geen gehoor heeft gegeven en ook niet ondersteunde.

Ik heb me ziek gemeld.

Manager is opeens heel actief bezig met me en probeert bewijs last te creëren en me als een slechte medewerker te beschilderen. Verwijt en bewijslast continue bij mij leggen.

Contract wordt natuurlijk niet verlengt. Prima. Probeerde redenen te geven, wilde geen horen omdat ik wist dat het onzin is. Hele organisatie vind mijn werk enorm goed en ziet het niveau verschil en verschil wat ik maak.

Nu voel ik me gepest en gepusht. Manager gebruikt verzuimprotocol en wil dat ik twee keer per week bel. Ik geef aan dat het niet kan. Manager blijft het pushen. Dan geef ik aan dat ik op advies van arbodienst wil wachten over belastbaarheid en geen afspraken wil maken. Afspraak is over een aantal weken. Manager blijft pushen en creëert eenzijdige afspraken. Ik geef aan dat per mail zal contacteren tot ik arbo heb gesproken en tot dan ik gewoon moeite heb om met werkmail en werkzaken bezig te zijn in dit traject.

Ik moest als afspraken maken nadat ik 1 dat ziek was. Ik heb de manager nog nooit zo actief gezien.

Ik voel me gepest. Mijn functie staat opeens in mijn mailbox als “nieuwe vacature” en ik weet niet hoe ik hiermee moet omgaan. Ik wil gewoon geen contact met de manager, die is de oorzaak en reden van mijn burn-out. Wat kan ik hier doen?

Hi allemaal,

Ik zit (naar eigen zeggen) in een lastige situatie. Ik ben 30 jaar en werk momenteel zo’n 2 jaar voor dezelfde werkgever als Financieel Functioneel Consultant voor een bedrijf wat ERP software implementeert. Het werk is zeer divers en ik heb veel vrijheid om mijn werktijden in te delen. Ik werk voornamelijk thuis behalve wanneer ik (af en toe) naar een klant moet voor inrichting sessies omtrent het nieuwe pakket, om trainingen te geven aan gebruikers of om begeleiding te bieden in bepaalde fases van een project. De ERP software is vrij niche en daarmee niet heel bekend in bepaalde sectoren.

Momenteel verdien ik € 4.275 bruto per maand excl. 8% vakantiegeld o.b.v. 36 uur en heb ik een mobiliteitsbudget van ruim € 1000. Daarnaast heb ik onbeperkt vakantiedagen en krijg ik ieder jaar een bonus van minimaal 50% van m’n maandsalaris. Mijn werk kan vrij stressvol zijn aangezien ik 3 projecten op jaarbasis heb en er daarin veel van mij wordt verwacht.

Nu het volgende. Ik heb gesolliciteerd voor een functie bij een overheids orgaan als Functioneel Beheerder Financiën. In de komende 2 jaar wordt de volledige financiële administratie daar op de schop genomen omdat optimalisatie noodzakelijk is. Ze werken met SAP S4/HANA waardoor ik dit als een mogelijk mooie ingang zie tot nieuwe carrièrekansen op het gebied van SAP. Ik ben namelijk bang dat mijn huidige carrièrepad op een gegeven moment ‘vastloopt’ vanwege het feit dat het ERP pakket niet heel bekend is. SAP heb ik altijd al gezien als een mooi pakket met brede carrière kansen.

Ik heb een aanbod gekregen van € 4.700 excl. IKB van zo’n 22% o.b.v. 36 uur n.a.v. mijn sollicitatie. Hierbij heb ik 20 vakantiedagen met de optie tot bijkopen van maximaal 8 dagen met een deel van het IKB budget.

Ik ben vooral bang dat de vrijheid die ik bij mijn huidige werkgever heb, iets is wat ik niet snel terug ga vinden. Daarnaast is mijn huidige arbeidsvoorwaardenpakket erg fijn als ik kijk naar de onbeperkte vakantiedagen. Ik maak namelijk goed gebruik van de vrije vakantiedagen door bijvoorbeeld dit jaar al zo’n 35 dagen te hebben opgenomen. Onderaan de streep zal ik er dus zo’n € 300 bruto op achteruitgaan.

Daarentegen is dit misschien een kans die ik niet snel nog een keer krijg. Werken met een SAP pakket waar ik (nog) geen kennis van heb in combinatie met een medior salaris klinkt namelijk erg aantrekkelijk. Daarnaast is het carrièreperspectief voor de toekomst daarmee naar mijn idee een stuk breder doordat SAP wereldwijd toonaangevend is.

Wat zouden jullie doen in mijn situatie of wat zijn jullie ervaringen in wellicht eenzelfde situatie?

Hoi allemaal,

Ik ben 20 jaar en zit momenteel in mijn eerste jaar HBO Verpleegkunde. Vorig jaar ben ik begonnen met HBO ICT aan De Haagse Hogeschool. Het eerste gedeelte van de opleiding heb ik volledig gehaald, maar daarna ben ik gestopt omdat ik merkte dat programmeren, embedded systems en het vele groepswerk mij niet echt aanspraken.

Toch twijfel ik nu of ik terug moet gaan naar HBO ICT, omdat ik de richting Information Security Management (ISM) wel interessant vind. Deze richting gaat vooral over cybersecurity, informatiebeveiliging, risicomanagement en het beveiligen van organisaties. Dat lijkt mij een stuk leuker dan de hele dag programmeren.

Mijn grootste twijfel heeft vooral te maken met de toekomst en de arbeidsmarkt.

Aan de ene kant heb ik met HBO Verpleegkunde waarschijnlijk veel baanzekerheid. Er is een groot tekort aan verpleegkundigen en ik verwacht niet dat AI dit beroep zomaar kan vervangen. Daarnaast lijkt het mij interessant om later in een ziekenhuis te werken, bijvoorbeeld op de spoedeisende hulp of intensive care. De opleiding gaat tot nu toe ook redelijk goed en ik begrijp de theorie prima.

Aan de andere kant spreekt het leven dat bij een baan in de ICT hoort mij meer aan. Ik zou het fijn vinden om later normale werktijden te hebben, eventueel hybride te kunnen werken en een goed salaris te verdienen. Ook lijken de doorgroeimogelijkheden binnen cybersecurity mij interessant.

Waar ik vooral bang voor ben, is de ontwikkeling van AI. Ik lees steeds vaker dat bedrijven minder junioren aannemen en dat AI veel werkzaamheden sneller kan uitvoeren. Ook hoor ik dat de ICT arbeidsmarkt minder goed is dan een paar jaar geleden. Ik vraag me daarom af hoe de situatie over vier jaar zal zijn, wanneer ik ongeveer klaar zou zijn met mijn opleiding.

Ik begrijp dat cybersecurity iets anders is dan softwareontwikkeling, maar ook binnen informatiebeveiliging kunnen bepaalde werkzaamheden natuurlijk geautomatiseerd worden. Daarnaast lijkt het alsof steeds meer studenten voor cybersecurity kiezen, waardoor de concurrentie misschien groter wordt.

Bij verpleegkunde maak ik me juist minder zorgen over het vinden van werk, maar daar twijfel ik weer over het salaris, de onregelmatige diensten en de fysieke belasting. Ik weet niet of ik dat werk tot mijn pensioen zou willen blijven doen.

Voor mij zijn baanzekerheid, een goed salaris en een goede balans tussen werk en privé het belangrijkst. Ik hoef niet extreem veel te verdienen, maar ik wil later wel comfortabel kunnen leven en voldoende vrije tijd hebben.

Daarom ben ik benieuwd hoe mensen die in de ICT of zorg werken hiernaar kijken.

Hoe is de arbeidsmarkt momenteel voor mensen die net zijn afgestudeerd in cybersecurity, vooral binnen Information Security Management, IT Risk en GRC? Denken jullie dat er over vier jaar nog voldoende kansen zijn voor starters? En hoe kijken jullie naar de invloed van AI op deze functies?

Ook ben ik benieuwd of het salarisverschil tussen een verpleegkundige en iemand die in cybersecurity werkt in de praktijk echt zo groot is.

Ik vind het vooral lastig omdat ik niet wil stoppen met een opleiding die veel zekerheid biedt om vervolgens over een paar jaar moeite te hebben met het vinden van een baan. Tegelijkertijd wil ik ook niet alleen voor zekerheid kiezen en later spijt krijgen dat ik niet voor ICT ben gegaan.

Wat zouden jullie in mijn situatie doen? Ik hoor graag ervaringen van mensen uit beide sectoren.