Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό με την κοπέλα που έχασε τη ζωή της μετά από rave party, ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις. To εγραψα στο r/AskGreece αλλα το γραφω και εδω γιατι η Αθηνα ειναι το κεντρο του nightlife στην Ελλαδα και καθημερινα ακουμε και γινονται παρα πολλα
Θεωρώ ότι τέτοια θέματα θα έπρεπε να συζητιούνται λίγο περισσότερο. Η χρήση ναρκωτικών στη νυχτερινή διασκέδαση δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι ένα πρόβλημα που υπάρχει από τη δεκαετία του '90 και συνεχίζει μέχρι σήμερα, με πολλούς νέους να μπλέκουν σε άσχημες καταστάσεις, πολλές φορές χωρίς να αντιλαμβάνονται τους κινδύνους.
Καταλαβαίνω απόλυτα ότι οι περισσότεροι νέοι θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους, να βγουν, να διασκεδάσουν, να δοκιμάσουν πράγματα και να περάσουν καλά. Είναι απολύτως φυσιολογικό και δεν θεωρώ ότι πρέπει να δαιμονοποιούμε τη διασκέδαση ή όσους συμμετέχουν σε τέτοιες μουσικές σκηνές. Από την άλλη, δεν μπορούμε να αγνοούμε ότι γύρω από ορισμένους χώρους και υποκουλτούρες της νυχτερινής διασκέδασης υπάρχει και ένα ολόκληρο κύκλωμα διακίνησης ουσιών, που εκμεταλλεύεται αυτή την ανάγκη των νέων για διασκέδαση και νέες εμπειρίες. Και δυστυχώς κάποιοι καταλήγουν να πληρώνουν πολύ ακριβά τις επιλογές τους.
Αυτό που μου κάνει επίσης εντύπωση είναι πόσο γρήγορα ξεχνιούνται τέτοια περιστατικά. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με την οπαδική βία. Γίνεται ένα τραγικό περιστατικό, το συζητάμε για δύο-τρεις μέρες και μετά το θέμα εξαφανίζεται από την επικαιρότητα, μέχρι να υπάρξει το επόμενο θύμα.
Είναι θλιβερό αν το σκεφτεί κανείς, γιατί πίσω από κάθε τέτοια είδηση υπάρχει ένας άνθρωπος και μια οικογένεια που δεν πρόκειται ποτέ να το ξεχάσει.
Και δυστυχώς έχω την εντύπωση ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία σε τέτοια ζητήματα μέχρι να συμβεί κάτι αντίστοιχο σε κάποιο δικό μας πρόσωπο.
Δεν λέω ότι υπάρχει κάποια εύκολη λύση, ούτε ότι πρέπει να συζητάμε καθημερινά για αυτά. Απλώς θεωρώ πως καλό θα ήταν να μην τα θυμόμαστε μόνο όταν συμβαίνει μια τραγωδία. Και κυρίως να μπορούμε να μιλάμε για τους κινδύνους χωρίς να κουνάμε το δάχτυλο στους νέους ή να τους αντιμετωπίζουμε σαν να φταίνε αποκλειστικά οι ίδιοι για ό,τι τους συμβαίνει.