Με αφορμή το διάγραμμα της Statista σε γελοιογραφία που δείχνει τις καθαρές εισφορές των χωρών στην ΕΕ (όπου η Γερμανία εμφανίζεται ως ο μεγαλύτερος καθαρός πληρωτής με σχεδόν 15 δισεκατομμύρια ευρώ καθαρή εισφορά και η Ελλάδα από τους μεγαλύτερους καθαρούς αποδέκτες), θα ήθελα να ανοίξουμε μια συζήτηση.
Το γράφημα αποτυπώνει αυτή την οικονομική πραγματικότητα: η Γερμανία βρίσκεται στην τελευταία θέση με τη μεγαλύτερη αρνητική μπάρα, αφού δίνει στο ταμείο περισσότερα από όσα παίρνει, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται στις πρώτες θέσεις με θετικό πρόσημο, καθώς παίρνει περισσότερα από όσα συνεισφέρει.
Αυτό συμβαίνει γιατί όλες οι χώρες της ΕΕ δίνουν υποχρεωτικά ένα σταθερό ποσοστό, περίπου το 0,7% με 0,9% από το κρατικό εθνικό τους εισόδημα (ΑΕΠ). Επειδή η Γερμανία έχει την ισχυρότερη οικονομία στην Ευρώπη, αυτό το ποσοστό μεταφράζεται στο μεγαλύτερο χρηματικό ποσό, φτάνοντας γύρω στα 30 δισεκατομμύρια ευρώ συνολική εισφορά τον χρόνο.
Πώς κρίνετε διαχρονικά τη διαχείριση αυτών των χρημάτων στη χώρα μας;
Θεωρείτε ότι υπάρχει ζήτημα διαπλοκής του πολιτικού συστήματος με μεγάλες εταιρείες, όπου στήνεται μια κατάσταση κακοδιαχείρισης και σπατάλης με σκοπό το ατομικό και το εταιρικό κέρδος;
Δίπλα σε αυτό, βλέπετε ευθύνη επιτήδευων, τοπικών παραγόντων και πολιτών που στήνουν τις δικές τους κομπίνες για να τσεπώνουν παράνομα ευρωπαϊκό χρήμα;
Επίσης πιστεύετε ότι η ίδια η Ευρώπη φέρει μερίδιο ευθύνης επειδή για χρόνια χρηματοδοτεί με κλειστά μάτια, κάνει τα στραβά μάτια και ανέχεται αυτή την κατάσταση;
Στη δημόσια συζήτηση αναφέρονται συχνά ως παραδείγματα μια σειρά από μεγάλα και μικρά ζητήματα που έχουν απασχολήσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Ποια είναι η άποψή σας για τις παρακάτω υποθέσεις;
Τα Μεσογειακά Προγράμματα και τα Πακέτα Ντελόρ στις δεκαετίες του '80 και '90: Πολλοί υποστηρίζουν ότι τότε μπήκαν οι βάσεις, καθώς ποσά που προορίζονταν για τον εκσυγχρονισμό της παραγωγής σπαταλήθηκαν σε καταναλωτικά δάνεια, πολυτέλειες, επιδοτήσεις-μαϊμού και έργα βιτρίνας, βάζοντας τις βάσεις για τις μετέπειτα χρεοκοπίες.
Τα χρυσά ΚΠΣ και τα ψηφιακά έργα στη δεκαετία του 2000: Οι καταγγελίες για ευρώ από ευρωπαϊκά κονδύλια που χάνονταν σε υπερτιμολογημένες συμβάσεις και μίζες στον ΟΤΕ και τον ΟΣΕ, όπως με την υπόθεση της Siemens, αφήνοντας πίσω ανολοκλήρωτα περιφερειακά έργα.
Η μαύρη τρύπα στο Μεταναστευτικό: Οι έρευνες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τη διαχείριση των κονδυλίων στις δομές φιλοξενίας μεταναστών, όπου καταγγέλλεται όργιο απευθείας αναθέσεων και υπερτιμολογήσεων, με αποτέλεσμα τα λεφτά να εξαφανίζονται χωρίς να προσφέρονται οι σωστές υπηρεσίες.
Τα πανάκριβα σπιτάκια ανακύκλωσης: Η υπόθεση με τα 12 εκατομμύρια ευρώ από ευρωπαϊκά κονδύλια για μηχανήματα που φέρεται να αγοράστηκαν σε τιμές έως και πέντε φορές πάνω από την πραγματική τους αξία στην αγορά, την ώρα που η Ελλάδα αποτυγχάνει σταθερά στους ευρωπαϊκούς στόχους ανακύκλωσης.
Το πρόσφατο σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ: Η αποκάλυψη ότι οι αγροτικές επιδοτήσεις μοιράζονταν παράνομα σε εικονικούς δικαιούχους και ανύπαρκτα βοσκοτόπια αντί να φτάνουν στους πραγματικούς αγρότες, γεγονός που οδήγησε σε ευρωπαϊκά πρόστιμα 415 εκατομμυρίων και διώξεις για απάτη.
Η τραγωδία στα Τέμπη: Η εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τη διαχείριση των ευρωπαϊκών πόρων της Σύμβασης 717 για την τηλεδιοίκηση, η οποία σέρνονταν για μια δεκαετία χωρίς να λειτουργήσουν τα συστήματα ασφάλειας.
Το Ταμείο Ανάκαμψης και τα διόδια: Η κριτική ότι κονδύλια κατευθύνονται μέσω κλειστών διαδικασιών σε ελάχιστες μεγάλες εταιρείες, την ώρα που οι πολίτες πληρώνουν τουλάχιστον 70 ευρώ διόδια για τη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη, για δρόμους που υποτίθεται φτιάχτηκαν με ευρωπαϊκό χρήμα.
Κονδύλια αλιείας που έγιναν... βίλες και πισίνες: Οι πρόσφατες καταγγελίες για απάτη ύψους 52 εκατομμυρίων ευρώ, όπου λεφτά που έδινε η Ευρώπη για την προστασία των θαλασσών και της αλιείας, κατέληξαν να γίνονται προσωπικές βίλες, ιδιωτικές πισίνες και τουριστικά μαγαζιά.
Η κομπίνα με τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης: Η περίπτωση όπου η Κομισιόν ζήτησε πίσω 16 εκατομμύρια ευρώ από την Ελλάδα μετά από ελέγχους, καθώς τοπικά κυκλώματα έστηναν εικονικά σεμινάρια σε ανύπαρκτους εργαζόμενους για να τσεπώνουν τις χρηματοδοτήσεις.
Απάτες με κονδύλια Erasmus+: Οι διώξεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για άτομα που κατηγορούνται ότι έκλεβαν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ πλαστογραφώντας έγγραφα για δήθεν μαθήματα και σχολικές δράσεις σε εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά.
Ερευνητές-φαντάσματα: Οι υποθέσεις που ξεσκέπασε η ευρωπαϊκή υπηρεσία OLAF με επιτήδευους που έστηναν εταιρείες-βιτρίνες και εμφάνιζαν εικονικές έρευνες, τσεπώνοντας χρήματα για την Κοινωνία της Πληροφορίας.
Πιστεύετε ότι παρά τις κατά καιρούς έρευνες, τις δικαστικές διώξεις και τα μεμονωμένα πρόστιμα, η κάνουλα των ευρωπαϊκών χρημάτων παραμένει ουσιαστικά ανοιχτή χωρίς αυστηρό έλεγχο;
Ανέχονται οι Βρυξέλλες τη σπατάλη των χρημάτων των Ευρωπαίων φορολογουμένων, συνεχίζοντας να χρηματοδοτούν αυτή την κατάσταση με κλειστά μάτια;
Ποια είναι η δική σας οπτική;
