Ik (27jr) werk in een civiel/technisch werkveld met veel mannen. Ik ben vrij in de omgang en klets heel makkelijk met iedereen. Tot op heden heb ik dit altijd als positief ervaren. Ik werk al 4,5 jaar in deze sector en nog nooit issues gehad.

Tot nu! Sinds een tijd merk ik dat 2 mannelijke collega’s steeds de grenzen opzoeken in opmerkingen waarbij het lijkt (aanname vanuit mijn kant) alsof ze me een beetje een ongemakkelijk gevoel willen geven. Ik heb als kind/ tiener gekampt met extreme sociale angst, zo erg dat als iemand mij aansprak, ik al zichtbare stressreactie kreeg zoals vlekken in mijn hals. Dat is mede dankzij therapie verholpen maar heel af en toe speelt dit nog op. Zij hebben dit denk ik gezien/gemerkt en vinden dit een soort spelletje waarbij ik ook het gevoel krijgen dat ze mij wel ‘leuk’ vinden. Reden daarvoor is dat ik 1 van deze mannen over de telefoon heb horen zeggen: gaan jullie maar vast, dan ben ik nog even alleen met haar (mij). Ik ben toen gelijk weg gegaan en niet alleen geweest met hem.

Deze zelfde collega heeft nu in overleg een vraag gesteld over mijn lingerie. Ik heb hem gelijk voor het blok gezet op een nette manier en hij krabbelde ook gelijk terug maar ik ga het hier niet bij laten zitten omdat ik merk dat het steeds erger wordt. Ik wil de leidinggevende hiervan op de hoogte stellen en hem hier zelf ook op aanspreken. Ik ben echt geïrriteerd en ben ook niet bang om hem aan te spreken. Alleen hoe?

Ik ben al voorbereid op de klassieke: ik bedoelde het niet zo (hoe dan wel??) maar ik wil ook niet overkomen als ‘die zeur’ waar je ‘ook niks meer tegen kan zeggen’. Ik wil hem heel duidelijk maken dat die dit niet nog eens hoeft te flikken maar ik wil ‘m ook wel laten zweten door te zeggen: X weet er vanaf en je hoort vanzelf wat ze hiermee gaan doen. Ik zou er zelf behoorlijk van schrikken als ik bij mijn leidinggevende of iemand anders moet uitleggen waarom ik het nodig acht mijn collega zo te behandelen?

Wat zijn jullie tips en ervaringen? Hoe werd dit bij jullie bijvoorbeeld opgevangen?

Er waren een aantal collega’s bij die dit kunnen bevestigen, al was er helaas ook niemand die bijsprong.

Dit is helaas dus niet de eerste opmerking. Stel ik mij aan of zien jullie dit ook als een grens die echt wordt overschreden?

Sorry voor het lange verhaal en thanks alvast voor jullie hulp -xx

Hallo allemaal,

Ik ben (22f) recent begonnen aan mijn eerste officiële baan na het afstuderen. Ik werk nu 36 uur in de zorg en heb hele lieve collega’s, op één na dan. Deze oudere mannelijke collega is met niet-werkgerelateerde zaken echt heel leuk, maar met werk is hij echt heel vervelend.

Deze man had de taak om mij in te werken, dit is dus niet gebeurd. Zo kwam ik pas aan het einde van mijn dienst, door een andere collega, erachter dat hij mij moest inwerken. Ik heb die eerste dag daarom ook vrij weinig gedaan en geleerd. Het is dan ook niet alsof ik geen vragen stel, het tegendeel juist. Echter kreeg ik op elke vraag of geen antwoord, of een “vraag het aan die collega, die kan je daar beter mee helpen”. In eerste instantie vond ik dit al raar, maar anderzijds is dit ook mijn eerste baan in de zorg als niet-stagiaire. Ik wist dus eigenlijk ook niet wat ik moest verwachten.

Het ding waar ik nu het meeste mee zit is dat hij zichzelf heel goed probeert voor te doen wanneer het over werktaken zijn die ik heb uitgevoerd. Zo was er een incident, waar hij lekker voor bleef zitten en ik ben er toen op afgegaan en heb het opgelost. Daarna vertelt hij tijdens de overdracht doodleuk dat hij mij er maar op af heeft gestuurd. Nu ga ik er niet achterna zeggen dat ik het eigenlijk helemaal zelf heb gedaan.

Nu heb ik over een paar weken een evaluatiegesprek met mijn leidinggevende en wil dit eigenlijk allemaal terugkoppelen. In ieder geval het slechte inwerken. Anderzijds wi, ik ook niet bij mijn eerste baan problemen veroorzaken met een collega die 30+ jaar senioriteit over mij heeft.

Hebben jullie ook zoiets meegemaakt, wat hebben jullie toen gedaan en hebben jullie advies voor mij?