Pinagmamasdan ko ang ulan na unti-unting pumapatak sa mga halaman at mga bulaklak, ang dilim na unti-unting bumabalot sa buong paligid dahil sa ulan. Nasa kalagitnaan ako ng byahe sakay ng aking bisikleta nang mapansin ko ang pagkulimlim ng langit. Nagtaka ako dahil ala una pa lamang ng tanghali. Kung 'di ko pa narinig ang magkakasunod na kulog ay 'di ko pa mapapansin ang nagbabadyang ulan. Dito ko napagtanto ang aking katangahan, bakit nga ba hindi ko agad naisip iyon? Kung sabagay, hindi ko rin napansing hindi niya ako mahal— dahil ako ay hanggang kaibigan lang.

Binilisan ko ang pagpedal upang humanap ng masisilungan. Ilang sandali pa ay nakarating ako sa isang kanto kung saan may waiting shed na nakatayo. Sa tinagal-tagal ko nang naglalagalag ay wala pa naman akong nakitang waiting shed na nakatuwad o naka-upo.

Ramdam ko na ang malalaking patak sa aking katawan bago pa ako makasilong dito. Ang sabi ni Mang Tani ay maliit daw ang tsansa ng ulan, kasing liit ng tsansa na maging kami. Pero heto ako, pagkatapos mabasa ng luha ang mga mata ay tubig-ulan naman ang umaagos sa aking mukha. Umasa na naman ako at naniwala. Mapalad pa ako dahil hindi pa ako napapabilang sa mga namatay dahil sa maling akala.

Kinapa ko ang aking bimpo sa bulsa ngunit wala. Kawawang bimpo, nahulog nang walang sumasalo—parang ako. Wala akong nagawa kundi ibaling ang aking mukha sa balikat at ipahid ang pisngi sa manggas. Sanay naman na akong pinahihirapan ang aking sarili dahil sa pagkakamali ko, wala ng bago dito.

Ilang sandali pa'y tuluyan nang bumuhos ang malakas na ulan, para bang kay tagal pinigil bumagsak nito upang makahanap muna ako ng masisilungan. Katulad ng nararamdaman kong kay tagal nilihim ngunit nang inamin ay nasayang. Nais ko rin sanang isilong ang aking bisikleta ngunit may kaliitan ang lugar na aking kinatatayuan, kaya't hinayaan ko na lamang siyang maulanan. May mga bagay talaga na kailangan natin isakripisyo kahit hindi natin kagustuhan. Gano'n siguro talaga, may mga puwang na para lamang sa isa, at kapag pinilit pagkasyahin ang dalawa ay mahihirapan ka. Kawawa naman ang kaisa-isang karamay ko sa kabiguan. Matapos akong damayan ay siya pa ang nagtitiis sa ulan.

Naputol ang madramang paghugot ko ng isang jeep ang huminto sa aking harapan. Mistulang iniluwa nito ang isang diwata matapos bumaba ang isang magandang babae na nakasuot ng uniporme pang-eskwela at tingin ko ay pauwi pa lang. Maputi siya, balingkinitan ang katawan, mahaba ang medyo kulot na buhok at singkit ang mga mata na bagay sa kaniyang maamong mukha.

Akala ko ay bumagal ang paggalaw ng paligid dahil sa kaniyang marahang paglakad patungo sa aking kinaroroonan, ngunit sadyang mabagal lang pala talaga siyang maglakad. Ayos lang, hindi naman ako ang magkakasakit at mauulanan. Mabuti na iyon para naman hindi na lang laging ako ang nasasaktan.

Sumilong siya sa masikip na waiting shed at dumukot ng panyo sa bulsa. Marahan niyang pinunasan ang kaniyang noo, papunta sa mukha, pababa sa leeg, hanggang sa... hanggang sa mapansing kong mukha na akong manyak na pinapanood siya. Ibinaling ko ang tingin sa aking bisikleta, basang-basa na siya at para bang gusto kong ako na ang magpunas sa makinis niyang batalya pati sa malambot at mabibilog niyang mga... gulong.

Kung anu-ano na ang mga naiisip ko ng mga oras na iyon. Ikaw ba naman ang ma-stranded sa kalagitnaan ng malakas na ulan; malamig ang paligid, nasa masikip na waiting shed at may kasamang magandang babae, ano pa ba ang maiisip mo? Hindi ba't ang tumila ang ulan para makauwi na sa inyo? Oo, alam ko. Ang plastik ng sagot ko.

"Ang cute naman ng bike mo," bati ng magandang babae na kasama ko sa waiting shed.

"Kasing cute mo," ganti ko naman sa kaniyang papuri.

"Asus! Sana kasing cute ka rin namin, 'no?" balik niya na hindi ko ikinatuwa. Lagi na lang akong nababastos sa aking mga akda.

"Paborito mo ang violet, ano? Halata kasi sa kulay ng bisikleta mo pati sa suot mong sapatos at damit," dugtong niya nang magpatay-malisya ako sa pambabastos niya.

"Oo, napansin mo pala," tugon ko sa kaniya. Buti na lang at hindi nakalitaw ang brief ko, baka banggitin niya rin.

"Hindi ba awkward sa lalaki ang ganiyang kulay? Buti hindi ka napagkakamalang bakla?" tanong niya.

Hindi ako kumibo. Iniisip ko kung makikipag-usap pa ba ako sa kaniya o bibigwasan ko na lang bigla. Kung anong ikinaganda ng kaniyang mukha ay siya namang ikinasama nang tabas ng kaniyang dila. Isang maling puna pa niya ay bibirahin ko na siya sa panga. Pumapatol ako sa maganda, maganda lang naman ang ayaw pumatol sa akin.

Handa na akong magsalita sa pinakamaangas na paraan nang biglang kumidlat sa 'di kalayuan.

"Aaaaaaaayyy!"

Isang malakas na tili ang umalingawngaw. Napayakap sa akin ang magandang dilag na nagulat dahil sa kidlat pero joke lang— dahil ako talaga ang tumili at hindi siya. Kasunod nang pagsigaw ay ang pag-upo ko sa isang sulok at pagtatakip ng magkabilang tainga. Magugulatin kasi ako dala na rin siguro nang pagkahilig sa kape— pero lalaki ako, 'tol.

"Hahahaha! Bading ka nga?" tanong niya habang humahagalpak sa pagtawa at pumapalakpak na parang retarded na penguin.

"Hindi, 'no!" sagot ko na nilakihan ang boses.

"Weh? Bading ka, e!" pagpupumilit niya habang patuloy pa rin sa pagtawa.

"Hindi nga! Baka gusto mong patunayan ko pa sa'yo!" paghamon ko sa kaniya.

Biglang namayani ang ingay na likha nang patak ng ulan sa paligid. Napaisip din ako sa aking sinabi at maaring bastos ang naging dating.

"Alam mo, noon ko pa gusto matuto magbisikleta," pagbasag niya sa katahimikang namagitan sa amin.

"Talaga? Bakit hindi ka nag-aral?" tanong ko naman na ikinatuwa ang muli niyang pagsasalita.

"Wala kasi kaming bisikleta, e. Tsaka ayaw din ng Dad ko," paliwanag niya na may lungkot.

"Sayang naman, napakasarap magbisikleta. Tuwing marami akong iniisip ay umaalis kami ng aking bisikleta, at pag-uwi ko ay hindi na ako nag-aalala," paglalahad ko.

"Buti ka pa, ako kasi puro aral lang ang ginagawa, e. Maswerte na kung makapamasyal minsan," sagot niya naman.

Marami kaming napag-usapan. Tungkol sa aming buhay at iba't ibang mga karanasan, gusto at libangan. Napakagaan niyang kausap at napakasarap niya panuorin tumawa. Hindi siya mahirap pasayahin, gamit ang mga korning joke at panlalait sa aking sarili ay nagawa naming malibang. Pansamantala naming nalimot na kami ay nasa ilalim ng kapirasong bubong habang nasa kasagsagan ng malakas na ulan.

Habang tumatagal ay naglalapit ang aming mga katawan. Hanggang sa magkunwari kaming pareho na hindi namin namalayang magkatabi na pala kami. Ligayang tinatamasa sa piling ng hindi kakilala at ulan lamang ang saksi.

"Hindi ka nga bakla," nakangiting sabi niya habang nakatingin sa aking mga mata.

"Paano mo naman nasabi?" nagtatakang tanong ko kasabay nang pagsagot sa kaniyang titig.

"Basta," maikling sagot niya sabay ngiti.

Katulad ng lahat ng unos, ang ulan ay dahan-dahang humina hanggang maging ambon at tuluyang tumila. Alas singko pasado na ng hapon ng siya ay magyayang umuwi.

"Puwede na tayong umuwi, wala na ang ulan," sambit niya na hudyat ng kaniyang pamamaalam.

"Oo nga, e. Sayang," biro ko naman na may laman.

"Hahaha! Sira ka talaga, salamat nga pala sa masayang kuwentuhan." Mga huling salita niya bago siya humakbang.

"Hanggang sa muling pag-ulan," pagpapaalam ko kasama ng isang ngiting ikinukubli ang kalungkutan.

"Ingat ka, ha? Madulas ang daan," paalala niya bago tuluyang lumisan.

Tinahak niya ang eskenita sa tabi ng aming sinilungan at naglakad papasok sa looban. Hinatid ko siya nang tingin hanggang sa hindi ko na siya matanaw. Marahan naman akong naupo sa aking bisikleta nang maalala ang nakaligtaan.

"Kapag hindi mo nga naman naiwan ang katangahan sa bahay, sa sobrang pagkalibang ay hindi ko naitanong ang kaniyang pangalan," bulong ko sa sarili na walang ibang nagawa kundi ang manghinayang.

Hello, sorry if this isn’t allowed just remove if needed, I’m trying to look for Filipino writers online but it’s not as easy as I thought, please read original post for more info 🙏

Flashback Friday. Isa sa mga gawa ko noon.

"Bes, dito na tayo tumawid. Mas mabilis dito!"

"Ha? Teka, 'wag, delikado diyan! Do'n na lang tayo sa footbride,"

"Ano ka ba? Anim na minuto na lang late na tayo. Kung aakyat pa tayo do'n ay kulukulangin na tayo sa oras!"

Agad niyang hinatak ang kasama sa kalsada kung saan humaharurot ang mga sasakyan at matagumpay nakatawid ang magkaibiganー sa kabilang buhay.

Galit ako sa kapitalismo, lalong higit sa bawat kapit at alis mo.

Hindi siguro ako gano'n kadaling bitawan, kung tanging pagmamahal lang ang kailangan.

Hinding-hindi rin siguro hahanapin sa iba ang mga bagay na hindi pa kaya ng aking bulsa.

Kung hindi lamang siguro tayo bunga ng malawakang kapitalismo, at kung hindi rin sa materyal na bagay nakasentro, pag-ibig siguro'y patuloy lang na narito.

Kaya isa lang ang aking napagtanto, ang problema ay hindi tayo, kundi KAPITALISMO.

(Kathang Isip Lamang)

“Sofia, sigurado ka na ba talaga?” Muling tanong ko sa aking asawa habang nakatingin sa kanyang mga mata. Matagal na niyang ipinipilit ang kakaibang hiling na ito, gusto kasi niyang subukan ang magpakantot sa iba. Alam ko may kasalanan din ako dahil ako ang unang nagbanggit sa kanya ng ganun, pinilit ko sya at kinumbinsya na magiging masaya sya, pero nagbago ang isip ko, ayaw ko na kaya hindi ko na inulit, dahil iniisip ko din ang risk, saka subok ko lang naman iyon kung papayag sya, hindi ko naman akalain na gusto nya rin pala ng ganun.

Noong una ay mariin akong tumatanggi, ngunit habang tumatagal, tila naging malamig siya sa akin.

Nagiging masungit siya at hindi ako kinikibo nang walang dahilan. Subalit sa sandaling mabanggit ko ang tungkol sa kanyang hiling, biglang nagliliwanag ang kanyang mukha at sumisigla ang kanyang buong pagkatao.bumabait sa akin at binibigyan pa ako ng pera.

Doon ko napagtanto na hindi siya titigil hangga’t hindi ito nangyayari. Ang problema ko ay kung sino ang isasama namin. Ayaw kong kung sino-sino lang baka pagmulan pa ng tsismis sa aming lugar. Ngunit laking gulat ko nang siya na mismo ang nagsabi ng pangalan.

“Si Mang Kardo na lang, mahal,” mungkahi niya habang nakatingin sa malayo. Napaigtad ako. “Bakit si Mang Kardo? sofia, singkwenta anyos na iyon! Bente-nueve ka pa lang!”

Si Mang Kardo ay isang trabahador sa tunawan ng bakal. Ang kanyang katawan ay singtigas ng metal na kanyang hinuhubog araw-araw, “Gusto ko ng kakaiba, mahal,” mabilis na sagot ni sofia. “Yung brusko, yung madungis... yung bakas ang hirap at lakas ng isang tunay na lalaki.”

Hindi ako makapaniwala. Kinabahan ako para sa kanya. “Kaya mo ba siya? Higante ang taong iyon, baka masaktan ka lang.” Isang nakakalokong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. “Iyon nga ang nakaka-excite doon... ang malaman kung kakayanin ko siya".

Kinakausap ko si Mang Kardo, pumayag siya sa isang kondisyon: hinding-hindi ito dapat malaman ng asawa niyang si Aling Marta. Nagtakda kami ng oras sa na aming inuupahan na apartment.

Dumating ang takdang oras. Sobrang tagal naligo ni sofia, tila inihahanda ang sarili sa isang labana, Samantalang ako, hindi mapakali. Ang kaba sa dibdib ko ay parang tambol na mabilis ang pagpalo.

Pagdating namin sa silid, maya-maya pa ay may kumatok. Bumukas ang pinto at galing doon nito si Mang Kardo. Halatang galing pa siya sa trabaho; may mga bahid pa ng uling at dumi ang kanyang damit, at may mga bakas pa ng kalawang ang kanyang magaspang na mga kamay. Amoy bakal at pawis siya, isang amoy na para sa akin ay nakakasuka, pero tila naging mitsa ng napakaganda ng ngiti sa mga mata ni Sofia

Agad akong lumapit sa lamesa at dire-diretsong nilagok ang alak na inorder ko. Kailangan ko ito para pampalakas ng loob.

“Kardo, Pare... may sabon at tuwalya doon. Maaari ka munang maglinis ng katawan,” mungkahi ko, umaasang kahit paano ay maging presentable siya. “Huwag na! Mamaya na lang pagkatapos,” mabilis na sabat ni sofia.

Namilog ang mga mata ko. Napalunok ako nang malalim habang tinitingnan ang aking asawa. Bakit siya ganito? Bakit mas gusto niya ang ganung klaseng hitsura ang madungis at tila mabangis na anyo?

Napakunot ang aking noo habang ang puso ko ay parang sasabog sa kaba. Hindi ko na alam kung matutuloy ko pa ba ito. Ngunit huli na ang lahat; lumapit na si Mang Kardo sa higaan at tumabi kay sofia..

Doon ko naitanong sa sarili ko: Handa nga ba talaga ako sa magiging bunga nito? Nanuyo ang aking lalamunan habang pinagmamasdan silang dalawa. Ang bawat paghinga ni Mang Kardo ay tila nagpapakaba sa akin nang husto, habang si sofia naman ay tila hipnotisado sa presensya ng matandang trabahador. Ang amoy ng bakal at pawis ay humalo sa bango ng pabango ni Sofia, na lumikha ng isang kakaibang tensyon sa loob ng maliit na kuwarto.

Ngunit bago pa man lumalim ang makapag umpisa ang dalawa, isang malakas at sunod-sunod na katok sa pintuan namin ang bumasag sa katahimikan ko, "Tao po! Meralco po ito! May notice po kami last month para sa unit na ito!" sigaw ng isang boses mula sa labas.

Napatigil kaming lahat. Nagkatinginan kaming tatlo. Si Sofia nakita ko ang mukha na parang nainis, Ang tensyon na puno ng pagakasabik ay biglang napalitan ng pagka inis.

"Anong Meralco? Akala ko ba ayos ang lahat dito?" tanong ni Sofia habang mabilis na tumatayo.

Hindi pa ako nakakalapit sa pinto nang Biglang dumilim ang buong paligid. Namatay ang aircon, ang TV, at ang tanging ilaw na nagbibigay-buhay sa kuwarrto ang de barteryang binili ko sa tiktok ang naging liwanag lang, Sa isang iglap, nabalot kami ng kadiliman sa loob ng bahay,

"P-putol ang kuryente?" tanong ni Sofia.

Binuksan ko ang flashlight ng aking cellphone at doon ko nakita ang mukha ni Mang Kardo hindi na siya mukhang brusko o misteryoso sa ilalim ng puting ilaw ng phone. Mukha na lang siyang matandang pagod na gustong umuwi. Ang "dungis" na kanina ay tila gayuma para kay sofia, ay mukhang madungis na lang talaga sa gitna ng init na nagsisimulang mamuo kanila

"Pasensya na, Arnel," kamot-ulong sabi ni Mang Kardo habang tumatayo.baka hindi talaga sang ayon sa gusto ninyo ang pagkakataon, okey lang mang kardo, sabay abot ko ng pera na kasama sa usapan naming, pero hindi nya kinuha, nagdahilan na lang sya na , baka hinahanap na rin daw sya ng asawa nya.

Nawala ang lahat ng "excitement." Ang matinding pag-aalala ko kanina ay napalitan ng isang ngiti, na hindi ko alam kung bakit, pero isa lang ang tumakbo sa isip ko, hindi natuloy ang balak ni Sofia.

Habang si Sofia naman ay napaupo na lang sa gilid ng kama, halatang dismayado.

Dahil sa init at pagkaputol ng kuryente, hindi na maipinta ang mukha ni sofia sa sobrang inis. "Dalawang buwan na hindi nakabayad? Sabi mo ayos ang budget natin, Arnel!" singhal niya sa akin. Ang mas malala, hinala pa ng technician ng Meralco ay may ilegal na "jumper" ang linya namin kaya lalong naging komplikado ang sitwasyon.kaya kahit magbayad kami hindi agad ibabalik ang power supply sa amin,

Sa sobrang inis ni Sofia, malamang dahil na unsyami na naman at isa pa hindi ako nakabayad ng kuryente, , nag-empake ito,. "Doon muna ako sa bahay nina Mama habang wala pang kuryente rito. Hindi ko kaya ang ganitong init!"

Isang linggo siyang hindi umuwi. Isang linggo akong nabalisa, iniisip kung galit pa rin ba siya o baka naman... may ginagawa siyang hindi ko alam. Sinubukan ko siyang tawagan, pero madalas ay "busy raw sa work, o kaya ay natutulog na. Ang trabaho ko kasi bilang trisekel driver, lalo wala naman linya ang pinapasada ko., kulang pa samin, kaya sa kanya din ako naka asa na may magandang trabaho. After nang mga pitong araw, laking gulat ko nang bumukas ang pinto.

Dumating si Sofia, hindi na siya ang galit at ang mainit ang ulong asawa na umalis noong nakaraang linggo. Nakasuot siya ng bagong damit, maaliwalas ang mukha, at ang mas nakakapagtaka, pakanta-kanta pa siya. Na para bang ang saya nya, binigyan pa ako ng pambayad sa meralco.

"Oh, mahal, nandyan ka na pala," bati niya sa akin habang humahalik sa aking pisngi. Ang sigla ng kanyang boses pero para sa akin, ito ay kakaiba, hindi ganyan ang karakter ni Sofia, kilala ko sya, nagiging masaya ito, kapag nagawa nya at nakuha ang kanyang gusto, "B-bakit parang ang saya mo yata?" tanong ko,. "Akala ko ba galit ka pa dahil sa nangyari sa kuryente?" "Wala 'yun, naisip ko lang na sayang ang ganda ng buhay kung palaging galit," sagot niya habang nagsasalamin at inaayos ang kanyang buhok. "Nakatulog lang ako nang maayos kina mama kaya maganda ang gising ko at xempre maayos ang aura, sagot pa sakin ng akin ni Sofia.

Ngunit hindi ako kumbinsido. Napansin ko ang isang maliit na detalye,isang amoy na hindi ko malilimutan. Isang amoy na humahalo sa kanyang pabango. Hindi ito amoy ng sabon sa bahay ng biyenan ko. Amoy bakal ito. Amoy grasa.Nanlamig ang buong katawan ko. Naalala ko si Mang Kardo. Naalala ko kung gaano kadesperada si Sofia na maranasan ang kanyang pantasya. Tinuloy ba nila? tanong ko sa aking sarili. Nagkita ba sila sa ibang lugar habang wala ako? Sa isang lugar na may kuryente, o baka sa isang madilim na sulok na mas gusto ni sofia?

Hindi ako makaimik. Pinapanood ko siyang magluto habang kumakanta ng isang masayang kanta. Ang bawat indayog ng kanyang katawan ay tila nagsasabing mayroon siyang malaking sikretong itinatago. Ang kaba na naramdaman ko noong gabing hindi natuloy ang pagpakantot ni Sofia kay Mang Kardo ay walang-wala sa takot na nararamdaman ko ngayon, ang takot na baka nakantot na siya nang hindi ko alam.

Ano po ang masasabi nyo sa reaskyon ng misis ko ng pagbalik? Ginawa kaya nya na mag isa, tinuloy kaya ang plano at hindi na sinabi sa akin para hindi na mabulilyaso,

Paano ko ba malalaman na may ibang gumamit sa asawa ko?

(Kathang Isip Lamang)

Isang gabi, mahimbing na natutulog si Kanor at ang kaniyang asawa. Sa gitna ng kaniyang pagtulog, nakita niya si San Pedro.

San Pedro: “Welcome dito sa langit!”

Kanor: “Teka, patay na ba ako?”

San Pedro: “Oo. Namatay ka habang natutulog, pero hindi pa oras mo para mamatay kaya ibabalik kita sa lupa. Ang nakakalungkot lang, hindi ka na makakabalik sa dati mong katauhan. Mare-reencarnate ka bilang isang hayop.”

Biglang lumiwanag ang paligid. Paggising ni Kanor, nasa loob na siya ng kulungan ng mga manok. Siya ay naging isang manok.

Matandang Manok: “Hoy, baguhan! Kailangan mong mangitlog, kung hindi ay kakatayin ka ng amo natin.” Kanor: “Pero teka, hindi ko pa alam kung paano mangitlog.”

Matandang Manok: “Kailangan mo lang umiri nang malakas para makapanganak ng itlog.”

Umiri si Kanor at may lumabas na napakalaking itlog. Nagulat ang mga manok.

Mga Manok: “Wow! Ang laki ng itlog mo!”

Umiri ulit si Kanor at may lumabas na isa pang malaking itlog. Lalong namangha ang mga manok.

Mga Manok: “Sobrang laki talaga ng mga itlog mo! Sige pa, umiri ka pa, may lalabas pa uli!”

Umiri nang malakas si Kanor… ngunit bigla siyang nagising sa suntok at sampal ng kaniyang asawa.

Asawa ni Kanor: “Walang hiya ka, Kanor! Kadiri ka! Ba’t ka tumatae sa kama?!”

(Kathang Isip Lamang)

Sabi nila, ang sampung taon ng pagsasama ay sapat na para makabisado mo ang bawat hininga ng asawa mo. Pero para sa amin ni Ailen, ang dekadang lumipas ay tila naging isang dambuhalang pader na unti-unting humaharang sa init na dati naming pinagsaluhan. Dito sa aming simpleng buhay sa Cavite, naging routine na lang ang lahat ang kape sa umaga, ang pagpasok sa trabaho, at ang matabang na hal!k bago matulog. Bilang isang lalaki, nararamdaman ko ang panunuyo ng aming pagnanasa, at sa kagustuhan kong isalba ang apoy na 'yun, pumasok sa isip ko ang isang mapanganib na laro na tanging sa mga pelikula ko lang nakikita. Gusto kong makita ang asawa ko na muling mag-al@b, kahit pa sa kamay ng iba. Kaya kinausap ko si Nelson, ang matalik kong kaibigan na parang kapatid na ang turing ko. Alam kong sa kanya ko lang mailalakas ang loob na gawin ang baliw na planong ito.

Noong gabi ng aming anibersaryo, nirentahan ko ang isang marangyang suite sa Maynila. Pagkapasok pa lang namin, dahan-dahan kong binalot ng itim na telang seda ang mga mata ni Ailen. Sabi ko sa kanya, "Huwag mong aalisin ito, hayaan mong ang kat@wan mo lang ang sumagot sa lahat ng mararamdaman mo." Pin@tay ko ang lahat ng ilaw at tanging ang mahinang instrumental na musika ang nagsilbing ingay sa paligid. Doon ko pinapasok si Nelson mula sa dilim. Pinanood ko kung paano dahan-dahang lumapit si Nelson sa kanya, at nagsimula ang lahat sa isang main!t na hininga sa leeg ni Ailen na naging sanhi ng kanyang mahinang pag-ungl. Ang mga kamay ni Nelson ay hindi nag-aalinlangan; mas mag@spang at mas mapang-angk!n ang bawat hapls nito sa bawat kurba ng kat@wan ni Ailen. Sa gitna ng dilim, naging saksi ako sa pinaka-w!ld na tagpo; nakita ko kung paano tumugon ang asawa ko sa bags!k ng bawat galaw ni Nelson isang klaseng in!t na hindi ko naibigay sa kanya sa loob ng mahabang panahon. Ang bawat liy@b ng pagn@n@sa, ang basang tunog ng kanilang paglal@p@t, at ang mga ung*l ni Ailen na puno ng sar@p ay tila musika sa pandinig ko habang nanonood ako mula sa anino, nilalamon ng pinaghalong selos at matinding excitement sa pag-aakalang kontrolado ko ang lahat.

Makalipas ang siyam hindi alam ni Ailen ang totoong nangyari noong gabing 'yun o 'yun ang akala ko. Pero tadhana na ang gumawa ng paraan para matapos ang laro. Nam@tay si Nelson sa isang plane crash sa ibang bansa habang nasa trabaho. Doon na gumuho ang mundo ko. Isang gabi, habang nakatitig ako sa aming larawan sa kasal, hindi ko na kinaya ang bigat ng konsensya. Humagulgol ako sa harap ni Ailen at ipinagtapat ang lahat na si Nelson ang lalaking nagparanas sa kanya ng lang!t noong anibersaryo namin. Akala ko ay susumpain niya ako, pero ang sagot niya ang tuluyang pum@tay sa akin. Tiningnan niya ako nang may malamig na ngiti at sinabing, "Alam ko, Mark. Alam ko noong gabing 'yun na hindi ikaw ang kasama ko dahil ang bawat hapl*s, bawat m@rka, at bawat amoy ni Nelson ay matagal ko nang kabisado bago mo pa naisip ang planong 'to." Doon ko napagtanto na habang iniisip kong pinaglalaruan ko sila, ako pala ang ginawang tanga ng sarili kong asawa at ng kaibigan kong matagal na palang may lihim na relasyon sa likod ko. Ang anibersaryong iyon ay hindi pala regalo ko para sa kanya, kundi isang pagkakataon na ibinigay ko sa kanila para magkasama sa ilalim mismo ng aking mga mata.

(Kathang Isip Lamang)

Si Eliano ay isang taxi driver. Isang gabi, may sumakay na madre at umupo sa tabi niya. Bigla siyang nakaisip ng kapilyuhan at sinubukang maisahan ang madre.

“Sister, mawalang galang na po…” sabi ni Eliano. “Bakit, iho?” tugon ng madre. “Ako po kasi ay Katoliko, matandang binata, at may taning na ang buhay ko. Pangarap ko po sana na bago ako mamatay ay makahalik ng isang madre.”

Naawa ang madre at pumayag. Naghalikan sila.

Pagkatapos, biglang napaiyak si Eliano. “Bakit ka umiiyak? Hindi mo ba nagustuhan ang halik ko?” tanong ng madre. “Ibang klase nga kayong humalik, Sister… pero nakokonsensiya ako. Niloko ko kayo. Hindi po totoo na binata ako—may asawa’t mga anak na ako. At hindi rin po totoo na may taning na ang buhay ko.”

Ngumiti ang madre at marahang nagsabi: “Huwag ka nang umiyak. Hindi rin naman ako totoong madre. Papunta lang ako sa costume party, at ito ang napili kong isuot.”

Sandaling natahimik si Eliano. “Siya nga pala… ang pangalan ko ay EDUARDO.”

(Kathang Isip Lamang)

Ang kinakasama ko, si Rudy, ay matagal nang nagtatrabaho sa Saudi. Naiwan ako dito sa Pilipinas para asikasuhin ang bahay at ang anak niya sa una, si David. Noong una, okay naman kami ni David. Respetuhan lang. Pero dahil laging wala si Rudy, naging sobrang lungkot ko. Doon ako naging malapit kay David.

Si David ay 25 years old na.. Sa araw-araw na kami lang ang magkasama sa bahay, naramdaman ko na mas nakikinig siya sa akin kaysa sa tatay niya. Hanggang sa isang gabi, dahil sa sobrang pangungulila at paghahanap ng kalinga, may nangyari sa aming dalawa ng stepson ko. Alam naming mali, pero naulit pa iyon nang ilang beses.

Ang akala ko, mananatili kaming tago. Pero ang mga chismosa sa paligid, hindi nakatiis. Nakatunog ang mga kamag-anak ni Rudy at agad siyang binalitaan sa Saudi.

Tumawag si Rudy, nagwawala. Sabi niya, uuwi siya dito sa Pilipinas hindi para makipag-ayos, kundi para ipakulong ako. Galit na galit siya dahil parang tinalo ko raw siya sa sarili niyang bahay at dinumihan ang anak niya.

Hindi ko alam ang gagawin ko. Si David, natatakot din pero hindi ako maiwan. Alam ko ang batas, binibilang ko na lang ang mga araw bago bumalik si Rudy.

Ang dami pa nyang mga sinasabi, kesyo, malandi daw ako, hindi na daw ako natuto sa dating nakaraan ko, at kung ano ano pang mga salita, nasasaktan din ako, Lalong naging magulo ang sitwasyon dahil kay David. Imbes na lumayo o matakot, lalo siyang kumapit sa akin. Isang gabi, habang nag-aabang kami sa pag-uwi ni Rudy, kinausap ako ni David nang seryoso.

Tita Lina, huwag ka nang matakot kay Papa," sabi niya. "Dito ka lang sa akin. Ako na ang mag-aalaga sa iyo. Kalimutan mo na siya, ako na lang ang gawin mong asawa." Halos mabitawan ko ang hawak kong baso. Tiningnan ko siya nang maigi. 256 years old pa lang si David, punong-puno ng lakas at tapang, pero para sa akin, maling-mali ang sinasabi niya.

"David, ano ba ang pinagsasabi mo?" "Anak ka ng asawa ko. Tatay mo si Rudy. Hindi pwedeng maging tayo dahil asawa ko ang papa mo."

"Pero hindi ka naman niya inaalagaan! Iniwan ka niya rito, tapos ngayon babalik lang siya para ipakulong ka?" giit ni David. "Mahal kita, Lina. Kaya kitang panindigan."

Doon ako lalong napanic. Hindi ko na alam kung sino ang mas nakakatakot, si Rudy na gustong ipakulong ako, o si David na gustong angkinin ako bilang asawa. Ang tingin ko kay David ay parang anak na rin, kahit pa may nangyari sa amin dahil sa kahinaan ko. Hindi ko kayang sikmurain na palitan ang tatay niya sa buhay ko gamit siya.

Ngayon, naiipit ako sa dalawang lalaki: ang isa na darating para sirain ang buhay ko Pinipilit ako ni David na magsama na lang kaming dalawa. Sabi niya, siya na lang daw ang tatayong asawa ko at bahala na siya sa amin.

Maling-mali na palitan ko ang tatay niya sa pwesto na 'yun. Ngayon, lalong sumasakit ang ulo ko. Ayaw lumayo ni David, habang si Rudy naman ay pauwi na para ipakulong ako.

(Kathang isip Lamang)

Ako si Peter. Isang ordinaryong asawa na ang tanging hangad ay tahimik na pamilya at maayos na buhay. May asawa akong akala ko ay kakampi ko sa lahat ng laban. At may kompare akong itinuring kong kapatid, kasalo sa hirap at saya, kausap sa problema, at katuwang sa mga okasyon ng pamilya. Hindi ko akalaing sa isang gabi, guguho ang mundo ko dahil sa dalawang taong pinaka-pinagkakatiwalaan ko.

Pagod ako noong gabing iyon. Galing sa trabaho, wasak ang katawan at isip. Pag-uwi ko sa bahay, nadatnan kong tahimik ang paligid. Patay ang ilaw sa sala, at mahimbing na raw ang tulog ng asawa ko sabi ng kompare na naroon pa dahil nag-inuman daw sila kanina. Hindi ako nagduda. Sa totoo lang, mas gusto ko na lang matulog.

Humiga ako sa kama at pumikit. Ngunit ilang minuto pa lang, may kung anong bumabagabag sa pakiramdam ko. May kakaibang ingay. Mahina, pero malinaw sa tenga ng isang lalaking matagal nang may nararamdamang hindi tama. Bumangon ako nang dahan-dahan at nagkunwaring himbing. Doon ko narinig ang paggalaw papunta sa banyo.

Hindi ako agad tumayo. May kung anong pumipigil sa akin. Takot. Pagdududa. Ayaw kong malaman ang katotohanan pero pilit itong lumalapit sa akin. Sa ilalim ng bahagyang bukas na pinto ng banyo, may ilaw. At may mga anino. Dalawang aninong Nagka P4tong hindi dapat magkasama sa ganoong oras at lugar.

Nanlamig ang buong katawan ko. Hindi ko na kailangang marinig pa ang lahat para maintindihan ang nangyayari. Ang mga bulong, ang kilos, ang sobrang lapit ng dalawang taong dapat ay may hangganan. Parang may humigpit sa dibdib ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong pumasok at itanong kung bakit. Pero hindi ko nagawa.

Nagkunwari akong tulog. Hindi dahil mahina ako, kundi dahil gusto kong makita kung hanggang saan nila kayang ipagkanulo ang tiwala ko. Ilang minuto pa ang lumipas bago sila lumabas ng banyo. Tahimik. Maingat. Parang sanay na. Parang hindi unang beses.

Bumalik ang asawa ko sa kama. Humiga sa tabi ko na parang walang nangyari. Naroon siya, ilang pulgada lang ang layo, pero pakiramdam ko ay napakalayo na niya. Ang kompare ko naman ay umalis na walang paalam. Walang hiya. Walang pagsisisi. At ako, nanatiling nakapikit habang may luhang umaagos sa unan.

Kinabukasan, normal ang kilos nila. Parang ako ang may kasalanan sa bigat na nararamdaman ko. Parang ako ang baliw. Ngunit ang katotohanan ay malinaw sa isip ko. Hindi ko na kailangang humingi ng paliwanag para malaman na winasak nila ang pamilya ko.

Lumipas ang mga araw. Pinili kong manahimik. Hindi dahil duwag ako, kundi dahil pinag-iisipan ko ang susunod na hakbang. May anak kami. May responsibilidad ako. At higit sa lahat, may dignidad pa akong gustong pangalagaan.

Isang gabi, kinausap ko ang asawa ko. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagbanta. Tinanong ko lang siya kung masaya pa ba siya sa piling ko. Doon bumuhos ang luha niya. Doon lumabas ang katotohanan. Hindi raw niya namalayan kung kailan nagsimula. Isang maling desisyon na sinundan ng isa pa, hanggang sa tuluyan na siyang naligaw.

Mas masakit ang pagtataksil kapag galing sa mga taong pinili mong pagkatiwalaan. Hindi lang puso ang nasasaktan, pati pagkatao mo. Ngunit natutunan ko ring hindi lahat ng laban ay dapat ipaglaban sa galit.

Pinili kong umalis. Hindi para tumakas, kundi para iligtas ang sarili ko sa tuluyang pagkawasak. Hindi ko hinayaang maubos ang respeto ko sa sarili ko dahil sa kasalanang hindi ko ginawa.

Ang aral ng aking kuwento ay simple pero mabigat. Ang tiwala ay parang salamin. Kapag nabasag, kahit anong ayos mo, may bitak na mananatili. At ang tunay na lalaki ay hindi yung marunong magpatawad agad, kundi yung marunong pumili ng kapayapaan kahit masakit.

Hindi lahat ng nananahimik ay mahina. Minsan, ang katahimikan ay paghahanda para sa mas matibay na bukas. At hindi lahat ng nawawala ay talo. Minsan, inilalayo ka lang ng buhay sa mga taong hindi karapat-dapat sa puso mo.

Ako si Angela, dalawang taon na kaming kasal ng mister kong si Mark. Maayos ang pagsasama namin noon; dahil gusto na naming bumuo ng sariling pamilya, nag-resign ako sa trabaho at nag-decide kaming mag-rent ng sariling bahay sa isang subdivision sa South Luzon para magbukod. Pero isang linggo pa lang kami doon, nangyari ang isang gabi na tuluyang bumago sa akin.

Alas-otso noon at malakas ang ulan. Habang nasa banyo ako para maligo, lumabas si Mark para takpan ng cover ang motor niya. Hindi namin alam, may mga lalaking nag-aabang sa dilim. Paglabas ko ng banyo, nagulat ako tahimik si Mark na nakatayo, at may na nakatutok sa ulo niya. Tatlong lalaki ang nakapasok sa bahay namin.

"Huwag kang gagawa ng ingay kung ayaw mong masaktan ang asawa mo," banta ng isa habang hinahila ako paupo sa sofa.

Nakiusap si Mark na kunin na lahat ng pera at gamit, huwag lang kaming saktan. Pero habang naghahalungkat ang dalawa sa mga cabinet, ang lider nila na malaki ang katawan ay titig na titig sa akin. Ramdam ko ang panganib. Bago sila umalis, may ibinulong ang isa sa kasama niya. Alam ko na ang mangyayari. Kinilabutan ako.

Dinala nila ako sa dining table. Nakagapos si Mark at may busal ang bibig tanging luha na lang ang nakikita ko sa mga mata niya. Sa takot na saktan nila si Mark, sumunod ako sa lahat ng utos nila.

Noong una, nanginginig ako sa kaba. Pero habang tumatagal ang gabing iyon, may kakaibang pakiramdam na gumising sa akin, isang bagay na hindi ko maipaliwanag. Kahit alam kong mali, kahit nakikita ko si Mark parang nawala ako sa sarili ko. Pinikit ko na lang ang mga mata ko para takasan ang realidad.

Kasabay ng pagtila ng ulan, umalis din ang mga magnanakaw tangay ang mga alahas at pera namin. Tulala akong naiwan sa ibabaw ng lamesa. Agad kong kinalagan ang asawa ko. Paulit-ulit akong humingi ng tawad, umiiyak ako dahil alam kong nakita niya ang lahat pati ang reaksyon ng katawan ko na hindi ko nakontrol. "Wala kang kasalanan," sabi niya habang pinupunasan ako. Pero alam ko, may nabasag sa aming dalawa.

Nag-report kami sa pulis pero hindi namin sinabi ang buong detalye dahil sa hiya. Simula noon, naging tahimik si Mark. Madalas siyang nakatulala at parang laging malalim ang iniisip. Kahit sinasabi niyang mahal niya ako, ramdam ko ang distansya. Isang buwan ang lumipas bago niya ako muling hinawakan. Pero heto ang masakit na katotohanan: Parang may nagbago sa akin.

Hindi na ako kuntento. Sa tuwing magkasama kami ni Mark, parang may kulang na. Hindi ko maalis sa isip ko ang bagsik at lakas ng mga lalakeng iyon noong gabing 'yun. Ngayon, kapag wala ang asawa ko, madalas akong nakatitig sa bintana. Hindi ko alam kung trauma ba ito o ano, pero tila naghihintay ako, nag-aabang na sana ay muling bumalik ang mga magnanakaw na iyon sa amin.

Nalilito ako. Nakokonsensya ako sa asawa ko, pero hindi ko mapigilan ang sarili kong hanapin ang kiliting iyon na sila lang ang nakapagparamdam sa akin. Lumipas ang mga buwan, pero ang katahimikan sa loob ng bahay namin ay mas nakakabingi. Sinubukan naming ibalik ang dati nag-date kami, nanood ng sine, pero bawat hawak ni Mark sa akin ay parang walang kuryente. Tuwing tinitingnan ko siya, naaalala ko ang mga mata niyang puno ng luha habang nakagapos siya. At tuwing titingnan niya ako, alam kong ang nakikita niya ay hindi na ang inosenteng asawa niya, kundi ang babaeng "nasiyahan" sa piling ng mga kriminal.

"Mag-ipon lang tayo, Angela. Lilipat tayo ng probinsya. Doon natin kakalimutan ang lahat," sabi ni Mark isang gabi habang nagkakape kami. Tumango lang ako, pero sa loob-loob ko, natatakot ako. Natatakot ako dahil baka kahit saan kami pumunta, dala-dala ko ang "trauma" na ito na unti-unti nang nagiging "bisyo" ng isip ko.

Isang hapon, habang wala si Mark dahil nag-overtime sa trabaho, narinig ko ang busina ng isang pamilyar na motor sa labas ng gate. Sumilip ako sa bintana. Ang puso ko ay parang gustong tumalon sa kaba at pananabik. Isang lalaking naka-helmet ang nakatayo doon. Pagkakita niya sa akin, dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang visor.

Siya 'yun. Ang lalaking may makapal na bigote na nagbantay kay Mark noon. "Ma'am, delivery po," sabi niya sa tonong nang-uuyam, kahit wala naman siyang dalang parcel. Alam kong dapat akong tumawag ng pulis. Dapat akong magsisigaw. Pero ang mga paa ko ay parang may sariling isip, naglakad ako patungo sa gate at binuksan ito. "Anong ginagawa mo rito? Baka mahuli kayo," bulong ko, habang mabilis na lumingon sa paligid.

"Hinahanap ka ng mga kasama ko, Angela. Sabi nila, mukhang hindi ka pa tapos sa amin," nakangising sagot niya. May iniabot siyang maliit na papel sa akin. "Nandiyan ang address namin. Kung gusto mong muling makaramdam ng 'buhay', alam mo na kung saan kami pupuntahan."

Umalis siya nang mabilis, iniwan akong nanginginig. Buong gabi kong tinitigan ang papel na iyon. Alam kong kapag pumunta ako, tuluyan nang mawawasak ang pagsasama namin ni Mark. Pero ang katawan ko ay tila naghahanap ng apoy na hindi na kayang ibigay ng asawa ko.

Kinabukasan, nagpaalam ako kay Mark na pupunta lang ako sa mga magulang ko para bumisita. Pero imbes na sa South Luzon ako pumunta, sumakay ako ng bus patungo sa address na nasa papel. Isang lumang bodega sa gilid ng highway ang bumungad sa akin.

Pagpasok ko, nandoon silang tatlo. Walang arms, walang nakatali. Ngumiti ang lider nila. "Alam ko namang darating ka," sabi niya. Sa sandaling iyon, alam kong wala na akong balikan. Pinili ko ang dilim kaysa sa mapayapang buhay na inaalok ni Mark. Habang papalapit sila sa akin, pilit kong pinatahimik ang konsensya ko. Sa isip ko, ito lang ang paraan para mawala ang kulang sa akin, kahit ang kapalit nito ay ang mismong pagkatao ko.

Halos ayaw ko nang umuwi. Sa tuwing malalapit na ang oras ng pag-uwi ni Mark, nararamdaman ko ang bigat sa aking dibdib. Ang dating bahay na pinangarap naming maging pugad ng aming pamilya ay parang isang hawla na lang para sa akin. Mas gusto ko pang manatili sa madilim at maruming bodega kasama ang tatlong lalaking iyon, dahil doon lang nararamdaman ng katawan ko ang "vibe" na hinahanap-hanap ko.

"Angela, bakit gabi ka na namang umuwi? Sabi mo kay Mommy ka galing?" tanong ni Mark isang gabi. Nakaupo siya sa sala, madilim ang mukha at halatang hindi naniniwala.

"Medyo natagalan lang kami sa kwentuhan, Mahal. Alam mo naman si Mommy, maraming chika," pagsisinungaling ko. Hindi ako makatingin nang diretso sa kanya dahil ramdam ko pa ang amoy ng sigarilyo at pawis ng ibang lalaki sa balat ko. "Nagbago ka na talaga, Angela. Mula noong gabing 'yun, parang hindi na kita kilala," mahinang sabi ni Mark bago pumasok sa kwarto.

Hindi niya alam, mas lalo akong nagiging addicted sa panganib. Tuwing gabi, imbes na matulog, tinitingnan ko ang mga messages sa aking dummy account. Doon kami nag-uusap ng lider ng mga magnanakaw. Pinapadalhan niya ako ng mga litrato at video ng mga nangyari sa bodega isang bagay na nagpapatayo ng balahibo ko sa takot at pananabik.

Isang hapon, habang wala si Mark, nagmadali akong pumunta sa bodega. Hindi ko alam na may nakasunod na pala sa akin. Dahil sa sobrang pagmamadali at pagkasabik, hindi ko na napansin ang pamilyar na sasakyan na nakaparada sa di-kalayuan.

Sa loob ng bodega, habang nasa gitna kami ng aming "session," biglang bumukas nang malakas ang pintuan. "Angela!" Literal na tumigil ang mundo ko. Si Mark. Nakatayo siya sa pintuan, nanginginig ang buong katawan, at may hawak na baseball bat. Pero hindi galit ang nakita ko sa kanyang mga mata kundi matinding pandidiri, "Ito ba? Ito ba ang dahilan kung bakit hindi mo na ako mahawakan?" sigaw ni Mark. Ang boses niya ay basag na basag.

Tumayo ang lider ng mga magnanakaw at tumawa nang malakas. "O, ayan na pala ang asawa mo. Gusto mo bang sumali, o gusto mong panoorin kung paano kami 'mag-overtime' sa asawa mo?"

Doon sumabog si Mark. Sumugod siya nang walang takot, pero dahil tatlo sila at malalaki ang katawan, madali siyang napabagsak. Nakita ko kung paano nila pinagtulungang ang asawa ko sa harap ko.

"Tigil na! Tama na!" pagmamakaawa ko, habang nakahandusay si Mark sa sahig, Tumigil ang tatlo, hiningal. Tumingin sa akin ang lider. "Pumili ka, Angela. Sasama ka sa amin at iiwan mo ang basurang ito,

Tumingin ako kay Mark. Sa gitna ng pasa, nakatingin siya sa akin, hindi para humingi ng tulong, kundi para magpaalam. Doon ko na-realize ang laki ng pinsalang nagawa ko. Ang "trauma" na ginawa kong dahilan para magpakasasa sa mali ay mag iwan sa lalaking tanging nagmahal sa akin nang totoo. "Sasama ako... huwag niyo lang siyang saktan," mahinang sabi ko. Habang hila-hila ako ng tatlong lalaki palabas ng bodega, narinig ko ang mahinang bulong ni Mark mula sa sahig.

"Sana... namat@y na lang tayo noong gabing 'yun, Angela." Iyon ang huling salitang narinig ko mula sa kanya bago ako tuluyang lamunin ng dilim ng kalsada. Wala na akong babalikang tahanan. Wala na akong babalikang asawa. Ako na ngayon ay bihag ng sarili kong maling kagustuhan,

Isang linggo na ang nakalipas simula nang piliin kong sumama sa mga magnanakaw para "iligtas" si Mark. Pero ang akalang kong "excitement" ay naging isang buhay na impiyerno. Hindi na ako bisita sa bodega; naging katulong at sunud-sunuran na lang ako. Doon ko na-realize na walang pag-ibig o "kiliti" sa mga kriminal—puro pananakit at pambabastos lang ang alam nila.

"Angela, magluto ka na doon! At pagkatapos, alam mo na ang gagawin mo," singhal ng lider nila habang binibilang ang nanakaw nilang pera. Umiiyak ako habang ginagawa ang utos nila. Naisip ko si Mark. Buhay pa kaya siya? Galit na galit ba siya sa akin? Sa bawat segundong lumilipas, mas gusto ko pang mamatay kaysa maranasan ang dumi ng sitwasyong kinalalagyan ko. Isang gabi, habang nag-iinuman ang tatlo, biglang namatay ang ilaw sa bodega. "Anong nangyari? Sino 'yan?" sigaw ng isa.

Mula sa dilim, isang pamilyar na boses ang narinig ko. "Hindi ba sabi niyo, 'overtime' tayo?" Hindi iyon boses ng isang biktima. Iyon ay boses ng isang taong wala nang takot mawala. Biglang bumukas ang isang floodlight at tumambad si Mark. Pero hindi na siya ang Mark na bugbog-sarado; may hawak na siyang armas at kasama ang isang grupo ng mga armadong lalaki, mga dating kasamahan niya sa reservist na hindi ko man lang nalaman.

"Mark!" sigaw ko, pero hindi niya ako tinapunan ng tingin. Ang focus niya ay sa tatlong lalaking nagpahirap sa amin. Sa loob ng ilang minuto, naging mabilis ang bakbakan. Dahil sa gulat at kalasingan, hindi nakapalag ang mga magnanakaw. Pinadapa sila ni Mark sa sahig, gaya ng ginawa nila sa amin noong unang gabi.

Lumapit si Mark sa akin. Inasahan ko ang yakap, pero malamig ang kanyang mga mata. Inabutan niya ako ng tuwalya para ipantakip sa sarili ko. "Tapos na ang laro niyo, Angela," sabi niya. Ang boses niya ay walang emosyon. "Tumawag na ako ng pulis. Kasama kang sasampahan ng demanda bilang accomplice sa mga susunod nilang plano."

"Mark, ginawa ko lang 'to para iligtas ka!" pagmamakaawa ko. Ngumiti siya . "Hindi, Angela. Ginawa mo 'to dahil gusto mo. Nakita ko sa mga mata mo noong hapon na 'yun sa bodega. Hindi ka biktima... naging kauri ka na nila." Dumating ang mga pulis at pinosasan ang tatlong magnanakaw..

Habang isinasakay ako sa mobile, nakita ko si Mark na naglalakad palayo. Hindi siya lumingon. Sinunog niya ang papel na may address ng bodega bago siya sumakay sa kanyang motor at tuluyang umalis.

Ang bawat gabi sa selda ay puno ng katahimikan, walang kiliti, walang excitement, puro pagsisisi lang. Ang asawa ko na handa sanang ibigay ang lahat, ay tuluyan ko nang nawala sa puso ko. Ang tanging naiwan sa akin ay ang alaala ng gabing pinili kong maging anino kaysa sa maging asawa.

Sa ngayon nakalaya na ako after 12 years, muling bumabangon, nagsisi muli at hindi hindi na babalik sa mga naunang nagawa ko, natagpuan ko sa correctional ang Diyos. binago nya ako, wala ng angela, na hanap ay ligaya .

Si Angela na bago ngayon, naghanap ng trabaho, at kung may dumating na lovelife, baka tanggapin.

Si Norman at Liza (Kathang Isip Lamang)

Singkwenta’y singko na ako. Si Liza naman, 35 pa lang. Noong pinakasalan ko siya, alam kong malaki ang aming agwat, pero akala ko sapat na ang pagmamahal ko para punan ang 20 years namin na agwat,. Ngayon, ramdam na ramdam ko na ang hirap.

Gabi-gabi, gusto ni Liza na lumabas. Gusto niyang uminom, makipagkita sa mga kaibigan, o kaya naman ay mag-travel sa malalayong lugar. Ako, pag-uwi ko galing sa opisina, gusto ko na lang magpahinga. Masakit na ang likod ko at mabilis na akong antukin. "Norman, tara! May bagong bar na nagbukas, punta tayo," yaya niya sa akin habang nag-aayos siya ng sarili.

Tiningnan ko siya sa salamin. Napakaganda niya, punong-puno ng enerhiya. Tiningnan ko ang sarili ko pagod ang mga mata at may mga kulubot na. "Liza, pagod ako. Bukas na lang tayo lumabas," sagot ko. Nakita ko ang pagkadismaya sa mukha niya. "Lagi ka na lang pagod," bulong niya bago siya lumabas ng kwarto.

Hindi lang sa paglabas kami hindi magtugma. Kahit sa kama, hirap na akong makasabay. May mga pagkakataon na gusto niya, pero ang katawan ko ay ayaw nang sumunod. Nakikita ko sa mga mata niya ang pagkainip. Natatakot ako na balang araw, humanap siya ng iba na kasing-edad niya, isang lalaking kayang ibigay ang bilis at sigla na hindi ko na kayang ibalik. Mahal ko si Liza, pero sa tuwing nakikita ko siyang malungkot dahil hindi ako makahabol, tinatanong ko ang sarili ko: Hanggang kailan ko siya kayang hawakan bago siya tuluyang mapagod sa akin?

Hindi ako makatulog sa gabi dahil sa kakaisip. Ayaw kong iwan ako ni Liza, pero alam kong hindi siya masaya sa akin pagdating sa kama. Isang umaga, habang nagkakape ako sa labas, dumaan si Boy, ang driver ng tricycle namin. Bata pa si Boy, nasa bente-singko lang, matikas at halatang malakas ang pangangatawan.

"Sir Norman, ganda talaga ni Ma’am Liza, ano? Swerte niyo po," biro ni Boy habang naglilinis ng motor traysikel namin,

Doon pumasok ang ideya sa isip ko. Imbes na sa ibang lalaki pa mapunta si Liza na baka tuluyan siyang ilayo sa akin, bakit hindi ko na lang kontrolin ang sitwasyon? Isang hapon, tinawag ko si Boy sa garahe. "Boy, may seryoso tayong pag-uusapan. Lalaki sa lalaki," panimula ko.

Nagulat si Boy, pero nakinig siya. Sinabi ko sa kanya ang totoo, na hindi ko na kayang sabayan si Liza at ayaw ko siyang maging malungkot. "Gusto ko, ikaw ang pumuno sa pagkukulang ko. Pero dapat ay sikreto lang ito at walang iwanan. Gusto ko pa ring manatiling asawa niya ako, direkta kong sabi.

Nanlaki ang mga mata ni Boy. "Sigurado ba kayo, Sir? Baka magalit si Ma’am," sagot niya na halatang kinakabahan pero may interes sa boses. "Ako ang bahala kay Liza. Ang tanong, payag ka ba?" tanong ko uli.

Tumango si Boy. Kinagabihan, kinausap ko si Liza. Direkta ko ring sinabi sa kanya ang plano ko. Noong una, nagalit siya at sinabing nababaliw na raw ako. Pero ipinaliwanag ko sa kanya na ito lang ang paraan na nakikita ko para manatili kaming buo habang nakukuha niya ang gusto niya. "Ayaw kitang mawala, Liza. Pero ayaw ko ring nakikita kang nagtitiis," sabi ko sa kanya.

Tumahimik si Liza at hindi na kumontra. Alam ko sa sandaling iyon na pumayag na siya. Masakit para sa pride ko bilang lalaki, pero mas takot akong mag-isa sa pagtanda ko at makita na lang na nasa kandunga na sya ng iba, kaya mas mabuti na alam ko, Nang dumating ang gabing iyon, pinapunta ko si Boy sa bahay. Nakahanda na ang lahat,

Okey na din kay Liza, at halos 3 months na walang nangyayari sa amin, para sabik talaga sya, pero pagpasok ni Boy sa kwarto, biglang lumabas si Liza. Umiiyak siya. "Norman, hindi ko kaya," sabi ni Liza habang nanginginig ang boses. "Mahal kita. Kahit matanda ka na, ikaw ang asawa ko. Mas pipiliin ko pang magtiis kaysa ipagamit ang katawan ko sa ibang lalaki."

Nayakap ko siya nang mahigpit. Nakaramdam ako ng matinding hiya sa sarili ko pero kasabay nito ay malaking ginhawa. Mali ako na isiping katawan lang ang habol niya sa akin, napakalaki ng pagkakamali ko sa naisip ko na iyon, humingi ako ng sorry kay Liza, naunawaana naman nya ako, kaya okey lang daw, wala daw akong dapat alalahanin, hindi naman daw sya naghahanap ng kalinga sa iba,

kaya Hinarap namin si Boy. "Pasensya ka na, Boy. Hindi na tuloy ang plano," sabi ko. Dahil sa abala at para masiguradong mananahimik siya sa naging usapan namin, may ginawa kaming desisyon ni Liza. "Sayo na itong tricycle na pinapasada mo.

Ibibigay ko na ang prangkisa at papeles sayo, basta huwag na huwag mong ipagsasabi sa kahit kanino ang nangyari rito."

Tuwang-tuwa si Boy at nangako siyang itatago ang sikreto namin bago siya umalis dala ang trisikel namin na binigay ko na,

Pag-alis ni Boy, kinausap ako ni Liza nang masinsinan. "May naisip akong paraan, Norman. Bibili na lang ako ng mga 'toys' online. Mas safe 'yun, walang ibang taong makakaalam, at hindi ako makakaramdam ng dumi sa sarili ko," paliwanag niya. Pumayag ako. Noong mga sumunod na linggo, naging maayos ang lahat.

Ginagamit ni Liza ang mga binili niya para mapunan ang pangangailangan niya, at minsan ay kasama pa rin ako sa kwarto para magbigay ng suporta o simpleng lambing lang.

Naisip ko, hindi pala laging kailangang makipagsabayan sa lakas. Ang mahalaga ay ang pag-intindi at ang katotohanang kahit hindi ko na kayang ibigay ang lahat, ako pa rin ang pinipili niyang makasama hanggang sa huli.

Lumipas ang mga buwan at naging normal na ang takbo ng buhay namin. Pero hindi ko maikakaila na may mga pagkakataong bumubulong ang pag-aalinlangan sa aking isipan. Madalas kong makita si Liza na sumasakay sa tricycle ni Boy kapag pupunta siya sa palengke o sa bayan. Minsan, nakikita ko silang nagtatawanan bago bumaba si Liza.

Isang hapon, habang nakadungaw ako sa bintana, nakita ko ang paghinto ng tricycle ni Boy sa tapat ng gate namin. Matagal bago bumaba si Liza. May kung anong ibinigay si Boy sa kanya isang supot na tila may lamang pagkain at bago umalis ang lalaki, nakita ko ang isang matamis na ngiti mula sa aking asawa.

Kumirot ang dibdib ko. Naisip ko, Tinuloy kaya nila ang usapan nang hindi ko alam? Sa tuwing gabi, habang mahimbing ang tulog ni Liza sa tabi ko, tinitingnan ko ang kanyang mukha.

Napakaganda pa rin niya, at sa bawat araw na lumilipas, tila lalong bumabata ang kanyang aura. Samantalang ako, nararamdaman ko ang bawat bigat ng aking edad. Madaling pumasok sa isip ang ideya na baka sa bawat sakay niya kay Boy, may higit pa silang ginagawa.

Ngunit sa tuwing lalapit si Liza sa akin, yayakap, at hahalikan ako sa noo bago kami matulog, pinapanatag ko ang loob ko.

"Norman, salamat sa tiwala mo," madalas niyang sabihin sa akin nang walang dahilan.

Hindi naman tayo magka edad, mahal natin ang isat isa, at gusto ko magkasama tayo habangbuhay,

Doon ko napagtatanto na ang pagmamahal ay hindi lang tungkol sa pisikal na kakayahan. Alam kong tapat si Liza. Ang pagbibigay namin ng tricycle kay Boy ay tanda ng aming pagpapakatao,

ang pagtanggi ni Liza sa gabing iyon ang pinakamalakas na patunay ng kanyang katapatan.

Pinipili kong maniwala na ang mga tawa at kwentuhan nila ay bahagi lamang ng pagiging magkaibigan nila,

Tiwala ang tanging sandata ko laban sa inggit at selos. Dahil sa dulo ng araw, kahit gaano pa kalakas si Boy, sa piling ko pa rin umuuwi si Liza.

DINEMANDA NG ISANG MAY-ARI NG BAKERY ANG ISANG MAGSASAKA DAHIL SA PANLOLOKO. REKLAMO NIYA, SA LOOB NG ILANG TAON AY BUMIBILI SIYA NG "ISANG KILONG BUTTER" MULA SA MAGSASAKA, PERO NANG TIMBANGIN NIYA ITO KAMAKAILAN, NADISKUBRE NIYANG NASA 900 GRAMS LANG PALA ITO

Sa bayan ng San Isidro, tanyag ang bakery ni Don Gusting. Siya ang pinakamayamang negosyante sa lugar. Ang kanyang pan de sal ay laging mainit, at ang kanyang monay ay malambot. Ngunit sa kabila ng kanyang yaman, kilala rin si Don Gusting sa pagiging sobrang kuripot at mapaghinala. Para sa kanya, ang bawat sentimo ay mahalaga, at ang bawat gramo ay pera.

Ang isa sa mga suki niyang supplier ay si Mang Kiko, isang simpleng magsasaka na nakatira sa paanan ng bundok. Araw-araw, bumababa si Mang Kiko sa bayan upang mag-deliver ng fresh butter (mantikilya) na gawa sa gatas ng kanyang mga kalabaw.

Ang kasunduan nila: Si Mang Kiko ay magdadala ng Isang Kilo ng Butter araw-araw, at babayaran siya ni Don Gusting ng tamang presyo.

Isang umaga, habang nag-iimbentaryo si Don Gusting, napansin niyang parang magaan ang bloke ng butter na inihatid ni Mang Kiko. "Parang kulang ito ah," bulong ni Don Gusting sa sarili. "Niloloko yata ako ng matandang 'to."

Dahil dito, inilabas ni Don Gusting ang kanyang bagong biling high-tech digital scale. Ipinatong niya ang butter. Tumunog ang timbangan. Ang lumabas sa screen: 900 Grams.

Namula sa galit si Don Gusting. "Sabi na nga ba! Magnanakaw! Ang bayad ko ay pang-isang kilo, pero 900 grams lang ang binibigay?! Ilang taon na niya akong niloloko?!"

Sa tindi ng galit at sa kagustuhang mapahiya ang magsasaka, agad na nag-file ng kasong Estafa at Pandaraya si Don Gusting laban kay Mang Kiko.

Dumating ang araw ng paglilitis. Puno ang korte dahil usap-usapan sa bayan ang kaso ng "David vs. Goliath."

Naka-suit at kurbata si Don Gusting, bitbit ang kanyang abogado at ang digital scale bilang ebidensya. Sa kabilang banda, si Mang Kiko ay naka-simpleng polo barong lang na luma, nakayuko, at walang abogadong kasama.

"Your Honor," panimula ni Don Gusting nang tawagin siya sa witness stand. "Malinaw ang ebidensya. Araw-araw akong nagbabayad para sa isang kilo, pero ninanakawan ako ng magsasakang ito ng 100 grams araw-araw! Gusto ko siyang makulong para matuto ng leksyon!"

Ipinakita niya ang resibo at ang litrato ng timbang ng butter. Mukhang siguradong panalo na si Don Gusting. Ang tingin ng mga tao kay Mang Kiko ay may halong awa at panghuhusga.

Tinawag ng Hukom si Mang Kiko. "Mang Kiko," seryosong tanong ng Hukom. "Inaakusahan ka ng pandaraya. Totoo bang 900 grams lang ang ibinibigay mo sa halip na isang kilo?"

Tumayo si Mang Kiko. Mahinahon ang boses nito kahit nanginginig ang tuhod. "Your Honor, totoo po na 900 grams ang timbang niyan," pag-amin ni Mang Kiko.

Nagbulungan ang mga tao. "Inamin niya! Guilty!"

"Pero," patuloy ni Mang Kiko. "Wala po akong intensyong manloko."

"Anong ibig mong sabihin?" tanong ng Hukom. "May ginagamit ka bang timbangan sa bahay mo bago mo i-deliver ang butter?"

Yumuko si Mang Kiko. "Your Honor, mahirap lang po ako. Wala po akong pambili ng mamahaling digital scale gaya ng kay Don Gusting. Ang gamit ko lang po ay isang lumang balancing scale—yung dalawa ang pinggan na kailangang pantayin."

"Kung wala kang panukat, paano mo nasisiguro ang bigat ng butter?" usisa ni Hukom.

Tumingin si Mang Kiko kay Don Gusting bago sumagot. "Simple lang po, Your Honor. Araw-araw po, bago ako pumunta sa bakery niya para magbenta ng butter, bumibili muna ako sa kanya ng 'Special 1-Kilo Loaf Bread' para sa pamilya ko."

Natigilan ang Hukom. Natahimik ang buong korte. "Pag-uwi ko po ng bahay," paliwanag ni Mang Kiko. "Inilalagay ko ang binili kong 'Isang Kilong Tinapay' ni Don Gusting sa kanang pinggan ng timbangan. Tapos, naglalagay ako ng butter sa kaliwang pinggan hanggang sa pumantay ito. Ang tinapay niya po ang ginagawa kong batayan ng bigat ng butter ko."

Nagulat ang lahat sa rebelasyon. "Kaya kung ang butter ko po ay 900 grams lang..." tumingin si Mang Kiko nang diretso sa mata ng negosyante. "...ibig sabihin po nun, ang 'Isang Kilong Tinapay' na ibinibenta ni Don Gusting sa akin araw-araw ay 900 grams lang din."

Napasinghap ang mga tao. Napatingin silang lahat kay Don Gusting. Namutla si Don Gusting. Pinagpawisan siya nang malapot. Ang kanyang digital scale na dala para idiin si Mang Kiko, ay siya ngayong nagpapatunay ng sarili niyang pandaraya. Siya ang may hawak ng tamang timbangan, pero siya ang nagkukulang sa timbang.

Agad na inutusan ng Hukom ang bailiff na bumili ng tinapay sa bakery ni Don Gusting at timbangin ito sa harap ng korte. Ang resulta: 900 Grams.

Bumagsak ang maso ng Hukom. TOK! "Case dismissed laban kay Mang Kiko!" sigaw ng Hukom. "At ikaw, Don Gusting... ikaw ang sasampahan ko ng kaso para sa panloloko sa buong bayan!"

Naghiyawan ang mga tao sa tuwa. Napahiya si Don Gusting at dali-daling lumabas ng korte, takip ang kanyang mukha.

Sa huli, napatunayan ng bayan ang isang mahalagang aral: Huwag kang manloloko ng kapwa, dahil ang sukatan na ginagamit mo sa iba ay siya ring sukatang gagamitin sa iyo. Ang tunay na bigat ng pagkatao ay wala sa timbangan, kundi nasa katapatan ng gawa.

Ako ay isang pari na gumagawa ng mga kuwento sa oras ng aking pahinga. Sana'y matuwa kayo sa aking munting kuwento.

Ano ang ibig sabihon ni Alejandor G. Abadilla sa pangungusap na ito "Ang sanaysay ay nakaaulat na karanasan ng isang sanay sa pagsasalaysay"

thank u so muchhhh

Napapansin kong may dalawang bersyon ng ilang salita. Halimbawa, ang 'natampok' ay nagiging 'naitampok'. Ang nawasto ay nagiging naiwasto. O ang salitang nalipat ay minsan 'nailipat.'

Tatlo sa tropa--sina Goody, Tasyo at Mulong--ang nag-hitch sa truck ng gulay mula Divisoria papunta sa isang underground gig sa Batangas. Sabi ng organizer, "legendary" daw ang event na 'yon kasi maraming beteranong banda ang dadayo at tutugtog. Hindi nila napansin na Friday the 13th pala noong araw na 'yun. Takipsilim na nang sila'y dumating.

Goody: "Pucha, pre, ang layo pala ng venueng ire. Akala ko nasa bayan lang, nasa bundok na tayo ah!"
Mulong: "Oo nga, cho. Ang creepy pa ng daan. Wala nang ilaw ni mga bahay, puro puno at talahib pa."
Tasyo: "Basta 'wag kayong matakot. Punk tayo, 'tol, di ba? Takot lang dapat natin, yung maubusan ng gin."

Habang bumabiyahe sa pagewang-gewang na tricycle--angkas sa likod ang isa, nasa loob ang dalawa--naramdaman nilang lumalamig ang hangin. Biglang may dumaan na nagyeyelong ihip at tila may aninong tumawid.

Goods: "Uy, naramdaman niyo 'yun? Parang may humawak sa batok ko!"
Muls: "Gago ka, hangin lang 'yun. Wala kang tulog kasi, kaya kung anu-ano nafi-feel mo."
Tas: "O baka naman multo ng ex mo? Hinahabol ka pa rin hanggang bundok." (sabay tawanan)

Nang makarating sila sa lugar, napansin nilang kakaiba ang ambiance. Hindi ito 'yung tipikal na club o warehouse o eskwelahan. Nasa loob sila ng isang luma at abandonadong resort na may malaking swimming pool sa gitna, pero walang tubig at tuyong-tuyo. May mga graffiti rin sa mga pader at tiles ng pool--puro mga simbolo karamihan na hindi nila maintindihan.

G: "Pre, bakit parang set ng horror movie 'to?"
T: "Aesthetic, 'tol. Sobrang underground daw at dark vibes. Gothic kumbaga. Bagay sa punk!"
M: "Tangina, aesthetic-aesthetic. Amoy kalawang dito, cho. Amoy isda. Malansa. Parang may pusa pa kanina na hindi ngiyaw ang tunog."

Dumating na ang ilang banda at nagsimula nang mag-soundcheck sa stage na nasa puso mismo ng patay na pool. Weird, puro di nila kilala pero matitindi ang kaskasan. Mala-demo[nyong] tape ng Deiphago ang bagsakan, kalalabas lang--mainit-init pa sa Tandem.

Sa wakas, may sumalang--umpisa na ang rakrakan! Slam diyan, pogo rito, stagedive doon. Headbang-an. Tila mga sinisilabang kaluluwa sa impiyerno. O mga nalulunod sa lumulubog na barko. Di-magkamayaw ang crowd, pero si Goody, hindi mapakali. Paulit-ulit siyang lumilingon sa likod.

Muls: "Anong problemo, cho? Ayaw mong sumali sa mosh?"
Goods: "Ayoko! May babaeng nakaputi, nakatayo kanina sa likod ng stage. Panalo sa ganda... pero ni minsan di ko nakitang kumurap. Nakatitig lang siya sa 'kin. Tapos biglang nawala. Peksman!"
Tas: "Sure ka, 'tol? Baka groupie lang yun ng banda. Wag ka ngang paranoid. Tamang-hinala ka naman!"

Habang umaarangkada at bumibilis ang tugtugan, di na mapakali si Goody. Sa tuwing lilipat siya ng pwesto, parang nararamdaman niyang sinusundan siya ng isang presensiya.

Tapos, nang magpalit ng banda, biglang namatay ang ilaw. Blackout. Walang kuryente. Napakadilim ng paligid. Malakas ang hiyawan. Nagkatakutan. May umalulong pa, parang asong ulol. Pero narinig ng tatlo ang isang bagay na di dapat nila marinig.

Boses-babae (pabulong at malamig): "Bakiiit. Kayooo. Nanditooo?"

Sabay-sabay silang napalingon sa likod, pero walang tao, kahit anino. Nasa gilid sila ng stage, pero malinaw pa sa spotlight ang narinig nilang tinig.

Goody (halos manginig): "P-pre... pre... n-narinig niyo 'yun, di ba? DI BA!"
Mulong: "O-Oo. Oo, cho. Pero b-baka DJ* sample lang 'yun ng b-banda..."
Tasyo: "Tanga! A-anong DJ sample? Walang DJ rito 'no! Live concert 'to!"

Biglang lumiwanag, dumilat ang mga pumikit na spotlight. Tumingin sila sa paligid. Teka, parang mas kumonti ang audience. Nangalahati yata. Kanina, punong-puno. Siksik, liglig at umaapaw ang pool. Di-mahulugan ng karayom. Pero ngayon, tila nabawasan.

Goods: "Pre-pre, bakit parang... parang may mga nawala? Parang kumonti na lang tayo dito."
Tas: "Oo nga, 'tol. Saan na 'yung ibang tao?"
Muls: "Eh, eh di nag-CR** o... Bumili ng alkohol... Nagyosi, ganun. O baka umiskor sa syota... 'Wag ka ngang mag-overthink, pota ka!"

Ngunit nang tingnan nila ang kabilang bahagi ng pool, may limang taong nakatayo sa dulo. Mukhang hindi gumagalaw, di nagsasayaw. Nakatayo lang, nakatitig sa kanila.

M: "Cho-cho, saan nanggaling... Sino 'yung mga 'yun o? Bakit parang di sila kasama sa gig? Iba bihis. Parang mga ililibing."
T: "Putek! Parang kanina pa sila nandiyan ah... pero ba't di natin sila nakita?"
G: "Shy type, pre. Mga manikin, feeling estatwa. 'Wag niyo ngang pansinin. Baka chill mode. Nasa kabaong lang!"

Dagliang bumalik ang tunog ng gitara, baho at tambol. Distorted. Metallized. Nakakabingi at dumadagundong. Sa gitna ng makabasag-tengang ingay, narinig nilang muli ang isa pamilyar na tinig.

Boses-babae (mas malapit, abot-batok): "Hindiii. Kayooo. Dapaaat. Nanditooo."

Agad pumihit si Goody, pero tulad ng dati, wala na namang tao. Kinilabutan siya.

Goods: "P-pre, ayoko na. Tara na! Hindi na 'to trip. Hindi na 'to aesthetic-aesthetic. Uwian na!"
Tas: "S-seryoso ka, 'tol? Solb ka na ba sa pit?"
Muls: "T-tapos na rin ako, cho. Sibat na! Alis na tayo. Ayaw ko na!"

Habang patakbong naglalakad at nagkukumahog ang tatlo papunta sa madilim na labasan, napansin nilang wala nang crowd sa kanilang likod. Yung buong venue na tila lata ng sardinas kanina sa tao, parang lilimang kaluluwa na lang ang natitira. Wala na ring ingay ng banda. Tahimik, napakatahimik. Tila walang naging gig. Pati nahuhulog na karayom pihadong maririnig.

Goody: "Pre, bakit biglang tumahimik? Kanina parang warzone."
Tasyo: "Baka breaktime ng banda. 'Wag kang praning, 'tol."
Mulong: "Pucha, cho, 'wag tayong tumigil. Diretso lakad. 'Wag na 'wag kayong lilingon!"

Ngunit di maiwasan ni Goody na bumaling. Sa dulo ng venue, sa harap ng stage, may babaeng nakatayo. Mahaba pa rin ang buhok, pero itim nang damit, at hindi kita ang mukha--pero nanlilisik, tila apoy ang mga mata at nakatitig sa kanila.

Goods (hindi na nakatiis): "TAKBOOO!!! BILISAN NIYOOO!!!"

Humarurot ng takbo ang tatlo palabas ng venue, daig pa ang hinahabol ng aso. Hindi na nila sinilip kung may nakasunod. Hindi na nila inalam kung may tao pa. Basta sa isip nila, isa lang ang malinaw: "Hinding-hindi na kami babalik dito, kahit may free beer pa!"

Habang nagsisiksikan sa loob ng tricycle ang tatlo pauwi, tahimik ang lahat. Wala munang asaran. Wala munang punchline. Madaling-araw na pala.

Goody: "Pre… sigurado kayo, narinig niyo rin, di ba?"
Mulong: "Oo, cho. Boses 'yun. Babae."
Tasyo: "Tsaka... 'yung mga taong nakatayo sa pool? 'Tol, hindi sila sumasabay sa tunog ng banda!"

Tahimik ulit.

At mula noon, tuwing may gig na gaganapin sa "aesthetic" na lugar, isa lang ang una at huli nilang tinatanong: "May swimming pool ba diyan? Kasi kung meron… di na kami pupunta!"

 *'De, Joke

**Cuma-Rat

https://substack.com/@pilosopunk

https://www.facebook.com/pilosopunk/

ang hapdi na dumamplis

sa pandama kong mabilis:

maapuhap ng hapis,

sa piling mo,

ako'y nananabik.

Iwawaksi panandalian,

nanaising maalis

ako'y mananatili (sa bisig mong kay init).

Kailan pa nagwakas

ang punlang hinding nagsimula?

ang pakiwaring kay linaw?

nakahimlay na pag-usad... Diyos ko!

Kailan pa?

Kailan?

Nagsimula ba?

Magsisimula pa nga ba?

Mapagpalayang gabi sa lahat!

Itatanong ko lamang kung mayroong nakakaalam sa inyo about other subreddits or discord group that facilitates reading of iba't-ibang uri ng panitikan primarily in Filipino?

Halimbawa: Grupo kung saan pwede magbasahan tayo ng mga maikling istorya o tula over a voice channel (or whatever medium is most viable for the purpose.)

TIA!

Bakit ganun, omicron alpha noon, ikaw ngayon taon-taon lumalala tao ay sawang-sawa

Gustong gumala mabilis makahawa anong magagawa pag-iingat balewala

Mahawaan ma'y tumingala't pag titiwala dapat ay sapat mag hintay ng hudyat matatapos din 'tong lahat

MATATAPOS YANG BUHAY MO KAPAG HINDI KA NAG INGAT

PS: pacomment naman ng opinyon niyo, gusto ko matuto.