Ik zit met een dilemma en ben benieuwd hoe andere ouders en eventueel jeugdtrainers hiernaar kijken.
Mijn zoon van 8 voetbalt al een aantal jaar met veel plezier. Hij is ontzettend gemotiveerd, wil graag leren en gaat tijdens wedstrijden altijd voor de volle 100%.
Vorig seizoen speelde hij in de JO8-4, waar hij samen met een teamgenootje prima op zijn plek zat. Dit seizoen zijn ze allebei in de JO9-5 geplaatst. Waarom ze een team lager zijn ingedeeld, is ons nooit echt uitgelegd.
Het probleem is dat de verschillen in niveau en vooral motivatie binnen het huidige team enorm groot zijn. Van de acht kinderen zijn er eigenlijk maar twee die iedere wedstrijd voluit gaan. Een paar anderen doen wisselend mee en een aantal lijkt nauwelijks geïnteresseerd in het spel.
En dit is niet iets wat pas dit seizoen speelt. De kinderen die nu nauwelijks meedoen, vertoonden vorig seizoen ook al hetzelfde gedrag. Sommige kinderen gaan tijdens een wedstrijd letterlijk op het veld zitten en grassprietjes tellen, terwijl de wedstrijd gewoon doorgaat.
Natuurlijk begrijp ik dat het kinderen van acht jaar zijn en dat je niet van iedereen dezelfde concentratie, motivatie of voetbalkwaliteiten kunt verwachten. Maar als dit structureel gebeurt, wordt het voor de kinderen die wél graag willen voetballen ontzettend frustrerend.
Het gevolg is dat ze vrijwel iedere wedstrijd verliezen en mijn zoon steeds gefrustreerder raakt.
En voordat mensen denken dat het alleen om verliezen gaat: dat is absoluut niet het probleem. Als iedereen zijn best doet en ze verliezen met 10-0, dan hoort dat gewoon bij voetbal. Maar mijn zoon heeft inmiddels het gevoel dat hij samen met één ander kind de hele wedstrijd moet dragen.
Hij heeft thuis letterlijk gezegd: "Zij doen toch niks, dus dan ga ik ook niet meer."
Wat ik hierbij heel belangrijk vind om te vertellen, is dat dit echt de allereerste keer is dat mijn zoon zo duidelijk een grens aangeeft. Hij is normaal gesproken een kind dat gewoon doorgaat, ook als iets moeilijk is of tegenzit. Hij heeft nooit eerder aangegeven dat hij ergens niet meer aan mee wil doen.
Juist daarom neem ik zijn woorden zo serieus. Als een kind dat normaal altijd doorgaat ineens zo duidelijk zegt dat hij iets niet meer wil, dan voelt het voor mij verkeerd om daar zomaar overheen te stappen.
Wat hebben we gedaan?
Ik heb inmiddels een gesprek gehad met de hoofdtrainster. Zij begrijpt de situatie en heeft aangegeven dat het team waar mijn zoon graag naartoe zou willen momenteel vol zit. Rond kerst willen ze kijken of er geschoven kan worden.
Ook is besproken of ze de huidige teams anders kunnen indelen, zodat kinderen die gemotiveerd zijn meer bij elkaar komen te spelen.
Alleen begint in november alweer een nieuwe competitie van ongeveer zes wedstrijden. Inmiddels zijn de wedstrijden gepubliceerd en staan de huidige teams nog gewoon ingedeeld. Of er vóór die tijd daadwerkelijk iets verandert, is nog onduidelijk.
En nu zit ik met mijn dilemma.
Mijn zoon heeft heel duidelijk aangegeven dat hij niet meer met deze samenstelling wil voetballen. Niet omdat hij geen zin meer heeft in voetbal, maar omdat hij het gevoel heeft dat zijn inzet iedere week voor niets is.
Aan de ene kant vind ik dat hij moet leren doorzetten. Je kunt niet altijd je zin krijgen, je kiest je teamgenoten niet zelf en verliezen hoort bij sport.
Aan de andere kant vraag ik me af wat ik hem leer als ik zeg dat hij toch nog zes wedstrijden moet spelen, terwijl hij al weken aangeeft dat het voor hem niet meer leuk is.
En juist omdat dit de eerste keer is dat hij zo duidelijk voor zichzelf opkomt, vind ik dat extra moeilijk. Ik wil hem leren dat doorzetten belangrijk is, maar ook dat zijn gevoelens en grenzen serieus genomen worden.
Ik wil hem niet leren dat hij bij de eerste tegenslag mag stoppen, maar ik wil ook niet over zijn grenzen heen gaan en daarmee zijn plezier in voetbal helemaal kapotmaken.
Wat zouden jullie doen?
Zouden jullie je kind verplichten om de komende zes wedstrijden gewoon te spelen? Of zouden jullie zijn grens respecteren en hem bijvoorbeeld voorlopig alleen laten trainen totdat er een oplossing is?
Sidenote: hij geeft dit nu al een aantal wedstrijden aan. En steeds zeggen we probeer het nog een keer etc.
Update:
Voor azijnpissers ja Ai helpt mij. Ik hersenaanval gehad en zit nu ziek met FNS thuis. Typen schrijven lopen is erg moeilijk. Je weet niet wat iemand heeft meegemaakt. Dus voor je iets zegt of denkt... Zonder ai is wereld kleiner nog. Werkte altijd goed,zat in it.
Was hiervoor trainer bij Jo8.
Daarvoor jaren zwemles gegeven vrijwillig.
Update 2
Ik ga met zoontje om de tafel en leg aan hem alle opties voor. Vind het fijn dat andere ouders en mensen ervaring delen en hun inzicht Dit helpt mij veel! Super lief allemaal
