Δυνατός τίτλος το ξέρω αλλά πραγματικά δεν ξέρω πως αλλιώς να εξηγήσω την ζωή μου τους τελευταίους μήνες.
Είμαι 20 χρονών κοπέλα και πριν από περίπου 6 μήνες έχασα την γιαγιά μου. Η γιαγιά μου ήταν ενας από αυτούς τους ανθρώπους που το μόνο που έδιναν στους γύρο τους ήταν αγάπη και καλοσύνη. Από μωρό έως και την ημέρα που πέθανε είμασταν η μία η αδυναμία της άλλης.
Οταν πέθανε ήταν σαν να πέθανα μαζί της. Σχεδόν αμέσως από την ημέρα που έμαθα ότι είναι εγκεφαλικά νεκρή σταμάτησα να νιώθω οποιοδήποτε συναίσθημα στην ζωή μου.
Δεν μπορώ να χαρώ με ευχάριστα νέα. Δεν μπορώ να λυπηθώ με δυσάρεστα. Οι επιλογές μου είτε σοβαρές είτε απλές καθημερινές έχουν χάσει κάθε νόημα.
Μπορώ να προσποιηθώ συνειδητά για κάποια πράγματα και ίσως κάποιες φορές να μπορώ να διακρίνω κάποια πολύ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ήπια συναισθήματα σε σημαντικές περιπτώσεις αλλά πέρα από αυτό το μόνο που κάνω είναι να προσποιούμαι.
Δεν νιώθω πραγματικά τίποτα πια. Είναι λες και ζω την ζωή κάποιου άλλου ή σαν αν είμαι σε ένα αυτόματο πιλότο όλη την ώρα.
Και για αυτό δεν νιώθω καθόλου το αίσθημα της συνέπειας των πράξεων μου.
Αφήνω τα πάντα στην μοίρα τους (σχολή, δουλειά, στόχους που δουλεύω χρόνια να πετύχω, το άθλημα που λατρεύω και κανω από παιδί) και απλά αγνοώ τις συνέπειες. Είχα μείνει σε τρία μαθήματα τις σχολής (εάν κοπώ δυο φορές στο ίδιο μάθημα διαγράφομαι από την σχολή btw) και δεν με ένοιαξε καν. Βαθιά μέσα μου ήξερα ότι επρεπε να νιώσω άγχος ή φόβο ή έστω απογοήτευση αλλά πραγματικά δεν μπορούσα να νοιαστώ.
Η γιαγιά μου πέθανε Απρίλιο οπότε άφησα τον εαυτό μου να χαλαρώσει και να μην πιέζομαι το καλοκαίρι σχεδόν για τίποτα. Ήλπιζα πως εάν απλά δεν βιαστώ να αρχίσω να τρέχω σαν τρελή σε υποχρεώσεις όπως έκανα πάντα και δώσω χρόνο στο μυαλό μου να επεξεργαστεί το σοκ ίσως από Σεπτέμβρη να έχω πάρει τα πάνω μου.
Ε έγινε το ακριβώς αντίθετο. Μέσα σε αυτούς τους τρεις μήνες εγκέφαλος μου απλά συνήθισε στην μιζέρια του να είμαι όλη την ώρα σπίτι και στο κινητό μου. Οτιδήποτε άλλο πρέπει να κάνω εκτός από αυτό μου φαίνεται σχεδόν περιπέτεια και δεν έχω καμία ενέργεια για να το κάνω. Αυτη η κατάσταση δεν με κάνει χαρούμενη ή έστω ικανοποιημένη με τον εαυτό (το ακριβώς αντίθετο) αλλά πραγματικά δεν νιώθω κανένα κίνητρο να το αλλάξω.
Αυτό φυσικά έχει τρελές συνέπειες για την σχολή μου (την ποια btw λατρεύω και ήταν πάντα όνειρο ζωής να σπουδάσω το συγκεκριμένο αντικείμενο) και νιώθω σαν να καταστρέφω συνειδητά το μέλλον μου, συμπεριλαμβανομένης και της υγείας μου καθώς από εκεί που γυμναζόμουν περίπου 20 ώρες την εβδομάδα για χρόνια τώρα το μόνο που κάνω είναι να τρώω και να κάθομαι.
Ο λόγος που έγραψα όλο αυτό το κατεβατό και έδωσα τόσες λεπτομέρειες (εκτός απο το λόγο του ότι ήθελα να τα βγάλω από μέσα μου) είναι διότι έχω καταλάβει ότι χρειάζομαι βοήθεια. Είναι φανερό πως εάν δεν έφυγε ή έστω καλυτέρευσε από μόνο του μετά από 6 μήνες κατά πάσα πιθανό δεν πρόκειται να γίνει εάν δεν το δουλέψω με κάποιον ειδικό. Και για αυτό σκέφτηκα πως αντί να ψάξω ένα τυχαίο ψυχολόγο στο google (είχα μια κάπως τραυματική εμπειρία με έναν κακό ψυχολόγο στο παρελθόν) ίσως ειναι καλύτερο να ρωτήσω εδώ για κάποια πρόταση.
Είμαι σίγουρη πως πολλά άτομα εδώ πέρα έχουν περάσει παρόμοιες καταστάσεις. Φυσικά θα εκτιμήσω οποιαδήποτε προσωπική συμβουλή από κάποιον που έχει περάσει κάτι παρόμοιο αλλά κυρίως θα ήθελα να μου προτείνετε κάποιον ειδικό που μπορώ να απευθυνθώ.
Χρειάζομαι ψυχολόγο ή είναι τόσο σκατα που χρειάζεται ψυχίατρο; Είναι γενικά το συγκεκριμένο πρόβλημα κάτι που η ψυχοθεραπεία θα βελτιώσει ή απλά θα χάσω τα λεφτά μου;
Μένω Αθήνα αλλα αν αξίζει ο κόπος μπορώ να μετακινηθώ σχεδόν σε όλη την περιοχή για κάποιον γιατρό που εξειδικεύεται στην αντιμετώπιση του συγκεκριμένου θέματος.
Ευχαριστώ όποιον έκατσε να διάβασε τα ψυχολογικά μιας άγνωστης στο Reddit. Σορρι παιδιά αλλά κάπου έπρεπε να τα πω.
