Vandaag staakt het streekvervoer. In Utrecht betekent dat: minder bussen, meer wachttijd en een stad vol mensen die hun reis plannen op basis van hoop, astrologie ("stond de maan wel goed vannacht?!") en een screenshot van 9292.
De staking is aangekondigd. Dat is prettig. Eindelijk weet je vooraf dat je bus niet komt.
Dat is een opvallend verschil met de reguliere dienstverlening van Transdev. Op normale dagen wordt een rit gewoon niet uitgevoerd, maar krijg je daar vaak pas achteraf een filosofische uitleg over. “Door omstandigheden rijdt deze bus niet.” Welke omstandigheden? Dat blijft geheim. Vermoedelijk een combinatie van personeelstekort, technische problemen, verkeersdrukte en een buschauffeur die ergens in een parallel universum wél op tijd is vertrokken.
De U-OV-app blijft intussen dapper optimistisch:
- Bus over 2 minuten.
- Bus over 1 minuut.
- Rit vervalt.
Een verborgen drieluik over hoop, ontkenning en rouw.
Transdev heeft de dienstregeling inmiddels verheven tot conceptuele kunst. De vertrektijden zijn geen beloftes, maar suggesties. De halte is geen vertrekpunt, maar een tochtige wachtkamer, met een herfstig schouwspel. En de reiziger is geen klant, maar figurant in een dagelijks improvisatietheater.
Het mooie van vandaag is dat niemand hoeft te doen alsof het openbaar vervoer functioneert. Geen ritten die onaangekondigd verdwijnen. Geen bus die volgens de app rijdt, volgens het haltebord vertraagd is en volgens de chauffeur al twintig minuten geleden voorbij is gekomen.
Vandaag heet het een staking. Op andere dagen heet het “een beperkte dienstregeling”.
Voor alle duidelijkheid: de chauffeurs hebben uiteraard het recht om te staken. Hun arbeidsvoorwaarden zijn geen luxeprobleem en zonder chauffeurs rijdt er helemaal niets. Ongeacht of ze nu Poolse, Vlaamse of Utrechtse roots hebben.
