Hoi! Ik heb even advies nodig over mijn situatie, ik ga het proberen zo bondig mogelijk uit te leggen:)

Ik ben momenteel na 13 jaar aan het afbouwen van mijn sertraline (antidepressiva van 100mg naar 0mg) en heb daarvoor een begeleider via het ggz toegewezen gekregen. Ik heb nu de stapjes 100/75/50/25/12,5 gemaakt. Nu ik alleen op 12,5 zit voel ik me echt enorm slecht. Ik wist van ervaringsverhalen en aanbevolen afbouw schema's online dat de laatste stapjes erg zwaar kunnen zijn.

Nu het euvel.

Ik heb vanaf het begin al gevraagd of dit met taperingstrips kan worden afgebouwd. We bellen standaard een week na de nieuwe afbouw stap om in te checken maar ik voel me totaal niet serieus genomen door hem.

Van 12,5mg naar 0mg moet kunnen want zijn andere client deed dat ook. In zijn rapportage zet hij dat de "medicatie heeft naar mijn inziens minimaal invloed" maar vraagt in ons laatste gesprek niet naar hoe ik me voel, welke bijwerkingen ik ervaar etc. Zelfs de apotheek was verbaasd dat ik van 12,5 naar 0 ging.

Ik heb nu zelf de beslissing genomen om nog even op deze dosering te blijven want om me nu nog slechter te voelen trek ik niet.

De vraag: moet ik een second opinion aanvragen? Of gewoon iemand anders vragen? Niet ik het maar gewoon uitzitten omdat ik volgens hem dus nog maar 1 dtap te gaan heb?

Ik ben niet iemand die de confrontatie aan gaat en in onze vorige gesprekken voelde ik me totaal niet serieus genomen. Ik twijfel ook aan mezelf want ik ben geen expert qua medicatie, hij wel. Wat zouden jullie doen? Het liefst heb ik geen confrontatie want zelfs opstaan is al een enorme taak, laat staan uitgebreide gesprekken hierover, maar tegelijkertijd... mijn medicatie is over twee weken op. Weet niet zo goed wat ik moet doen.

Wat zouden jullie doen in deze situatie?

Ps. M'n moeder zegt gewoon zelf bepalen hoe je wil afbouwen en daar weggaan maar ik heb natuurlijk iemand nodig om medicatie voor te schrijven. M'n zusje zegt het gesprek aangaan of een mail sturen dat ik daar we wil. Maar mn huisarts heb ik al geschreven en zij doen geen 2nd opinion, it gaat alleen via de persoon zelf die op dat moment behandeld.

Weet iemand wanneer dit kan? Ik ben zelf niet bekend met de regels, maar weet wel dat hoe dit gaat niet normaal is.

TLDR; 4 maanden geleden mijn aanvraag gedaan inclusief gesprek, het verslag van de arts al 6 weken binnen, ik heb de afgelopen 5 weken 2 mails verzonden en heb geen enkele reactie gekregen van gemeente. Ik heb er geen verstand van, maar het lijkt mij dat ik een ingebrekestelling kan sturen. Heb ik dat correct? Of is deze gang van zaken nog binnen de normale termijn?

In juni heb ik een rolstoelaanvraag gedaan en is hier iemand van de wmo hulpmiddelen op huisbezoek geweest. Hij wilde per se een onafhankelijke verzekeringsarts mij laten beoordelen. Prima. Dat gesprek met de arts heeft daarna in juli plaatsgevonden. De arts zei dat ik recht had op de rolstoel en de gemeente daar op basis van zijn verslag niet anders op zou kunnen oordelen. Op 1 september heb ik zelf dat verslag ook gelezen per mail en alles stond er inderdaad correct zo in waar niemand om heen kan. Ik heb echter sinds het keukentafelgesprek in juli gewoon niks meer vanuit mijn contactpersoon bij de wmo gehoord. Niks. 5 weken geleden heb ik hem daarom zelf gemaild hoe mijn rolstoelaanvraag ervoor stond en dat ik nog niks had gehoord en het verslag al binnen is. Geen reactie gekregen. Gewoon niks. Twee weken geleden heb ik mijn andere contactpersoon bij de wmo (van de huishoudelijke hulp, want zij reageert wel altijd direct) een nieuwe mail gestuurd met de vraag of zij die naar de rolstoel wmo meneer wilde sturen omdat ik niks heb gehoord. Zij heeft die toen direct doorgestuurd naar hem (ik kreeg van haar dezelfde dag al reactie) en ze zei dat ik vast snel reactie zou krijgen van hem. Dat is nu 2 weken geleden en ik heb weer niks gehoord.

Eindstand is dat ik 4 maanden geleden mijn aanvraag heb gedaan inclusief gesprek, het verslag van de arts al lang binnen is, ik de afgelopen 5 weken 2 mails heb verzonden en geen enkele reactie heb gekregen. Ik heb er geen verstand van, maar het lijkt mij dat ik een ingebrekestelling kan sturen. Heb ik dat correct? Of is deze gang van zaken nog binnen de normale orde?

Nog wat achtergrondinformatie is dat ik in december 2025 mijn huishoudelijje hulp aanvraag heb gedaan en toen pas in maart iemand kreeg. Die hulppersoon trok ik niet om veel redenen en ze deed niks. Daarom moest ik dat stopzetten en vroeg ik toen direct in april bij de WMO om een PGB ipv in natura. Dat mocht niet van ze en ze zouden iemand anders vinden die bij mij langs kwam voor huishoudelijke hulp. Dat was in april en pas vorige week in OKTOBER is dat geregeld en heb ik een schoonmaakster in huis. Ik heb dus sinds december zonder gezeten op 2x schoonmaken na, terwijl ik telkens direct heb gecommuniceerd en ze ook daarmee maandelijks achter de broek aan heb gezeten, eveneens als mijn ondersteuner.

Samen is dit natuurlijk bizar. Ik kan zelf helemaal niks en ben bijna volledig bedgebonden en heb maandenlang niks schoongemaakt gekregen. Mijn toilet zat gewoon onder de schimmel. Ook is mijn enige wens nog in een rolstoel met de senior hond van mijn ouders kunnen “wandelen”, ondat hij gewoon niet lang meer heeft. Nu deze rolstoelaanvraag alweer maanden zo gaat ben ik er helemaal klaar mee. Wat ik vooral bizar vind is dat die verzekeringsarts geen betere brief had kunnen schrijven en dat dus geen eens het probleem is. Ik hoor gewoon niks meer. Ik ben doodziek en moet hier mijn tijd aan besteden. Ik vind het echt absurd. Waar heb ik nu recht op en welke stappen moet ik ondernemen? Is dit het moment om een ingebrekestelling te sturen of moet ik daar nog mee wachten omdat het verslag van de verzekeringsarts pas 6 weken geleden is gestuurd?

(Ik heb trouwens sinds december tot nu van zowel de huishoudelijke hulp als rolstoelaanvraag nog nooit ook maar één document van ze ontvangen)

Mijn partner zit voor de tweede keer in een duidelijk manie. ik herken veel dingen van de vorige keer (zo’n 3 jaar geleden). toch kan ze zo overtuigend zijn in wat ze zegt, in haar veranderde visie op het leven en ons gezin, dat ik soms bijna geloof dat het niet de manie is.

ik vind het zo moeilijk. het is nu 6 weken en het lijkt wel 6 jaar. vorige week had ze even een emotioneel moment waarin ik haar echte zelf weer even zag en waar ze zei “je hebt gelijk” en “ik moet er niet aan denken zonder je te zijn”. de volgende ochtend was dat al weer weg….

zijn er mensen met ervaring met partners in manie. ik voel me zo machteloos en hulpeloos….

Nou, zoals de titel het al zegt wil zou ik heel graag advies willen horen over een tentamen

Ik doe een paramedische studie. Dat tentamen gaat erom dat je binnen 3 uur tijd schriftelijk uitgebreide vragen beantwoord (1/2 tot half a4 per vraag) over 2 casussen. Bij casus 1 komen de vragen een beetje op klinische redenering en bij tweede casus op het behandelplan. Je mag 2 specifieke boeken meebrengen en bij 1 vraag is het ook de bedoeling dat je naar een pagina uit 1 van die boeken refereert als bron. Je mag bladwijzers gebruiken voor in je boeken, maar er mag geen tekst op staan

Ik heb dit tentamen nu 4 keer gemaakt en kom er niet doorheen. Ik zal even kort per kans uitleggen hoe en waarom. Belangrijk om te benoemen is dat ik autisme en adhd heb.

Poging 1: Ik had me niet super goed voorbereid, maar soortgelijke tentamens lukten mij altijd redelijk. Eenmaal tijdens het tentamen was ik lekker bezig, maar helaas raakte ik na 1 uur totaal mijn concentratie kwijt. Kon echt niks met mijzelf bereiken en heb minstens een uur niks gedaan waardoor ik het tentamen niet af kreeg en een 4,3 haalde

Poging 2: Oefen casussen gemaakt, de boeken doorgenomen en per kleur gemarkeerd met bladwijzers, twee weken lopen oefenen met een vriendin die dit tentamen ook opnieuw moest doen. Eenmaal bij het tentamen bleken de casussen die keer toevallig een stuk lastiger te zijn dan bij poging 1. Heb 3 uur lang zitten typen met angst dat ik weer concentratie zou verliezen. Uiteindelijk was mijn concentratie er wel, alleen doordat de casussen lastiger waren was ik in 3 uur tijd net zo ver gekomen als bij poging 1 in 1 uur tijd. Kreeg een 4,1 als cijfer

Poging 3: Inmiddels adhd diagnose gekregen en gestart met medicatie. Naar alle lessen geweest van desbetreffend vak (had het jaar ervoor wegens privé redenen bijna alle lessen gemist). Weer boek doorgenomen en geoefend met casussen met nadruk op eerst ICF op papier invullen en daarna pas naar de vragen kijken om wat meer orde te creëren. Weer 3 uur lang bezig geweest, weer niet afgekregen, maar deze keer een 5,3 als cijfer. Over 1 van de vragen had ik bij de inzage een misverstand gekregen met de docenten waardoor er onnodige wrijving was ontstaan

Voor poging 4 zijn wat dingen relevant. Ik wilde eigenlijk voor poging 3 al extra tijd aanvragen, maar helaas was ik daar te laat mee. Direct na poging 3 en nog voordat ik het cijfer had, was ik begonnen met dat in stand te zetten. Eerder had ik nooit extra tijd aangevraagd omdat ik het en niet nodig leek te hebben en graag bij mijn vrienden zat ipv apart lokaal. Vaak ben ik namelijk juist als een van de eersten klaar. Helaas was het een beetje een gedoe om het aan te vragen omdat niemand mij kon vertellen wat ik precies moest doen dus het duurde langer dan gehoopt. Wel had ik 3 weken voor het tentamen te horen gekregen dat de extra tijd is toegekend en bij de aanvraag had ik ook meerdere keren vermeld dat ik het eigenlijk alleen aanvraag door dit tentamen. Het was ook de laatste die ik moest halen behalve scriptie en eindstage

Nou poging 4: Kreeg net voor tentamen te horen dat examencommissie een fout had gemaakt en vergeten was te vermelden dat mijn extra tijd pas vanaf volgende maandag in ging. Ik kreeg een zware mentale instorting waarbij de surveillanten ook niet goed hebben gehandeld en het alleen erger hadden gemaakt. Ik had nog geprobeerd om het tentamen te maken, maar zat eigenlijk alleen maar te huilen en maar wat op te schrijven. Uiteindelijk weer een 4,3 gehaald

Na poging 4 was mijn mentale gezondheid ernstig achteruit gegaan. Ik moest daardoor al in week 2 stoppen met afstudeerstage, mijn dosering van antidepressiva ophogen en had voor een maand of 4 naast mijn essentiële tremor random stuiptrekkingen in mijn linker arm en been. Eerst wilde ik een extra derde kans aanvragen om toch nog op tijd te kunnen afstuderen, maar helaas ging het zo slecht dat ik moest kiezen voor een half jaar vertraging

Nu heb ik op 2 november poging 5 en ik weet gewoon niet hoe ik mij moet voorbereiden. Als ik er al aan denk raak ik in paniek en springen er tranen in mijn ogen. Ik ben niet alleen bang dat ik het niet haal, maar ik weet ook dat 4 uur aan 1 taak zitten voor mij nog net geen (of eigenlijk net wel) mentale marteling is. Helaas heb ik op dit moment geen therapie omdat ik op de wachtlijst sta. Bij slb op school en autisme coaching krijg ik zo’n beetje alleen “gewoon doen” als tip.

Heeft iemand misschien advies over hoe ik mij toch aan het voorbereiden kan krijgen? Ik wordt hier echt moedeloos van, vooral omdat ik buiten dit tentamen om alleen mijn stage uren moet afmaken om te kunnen afstuderen. Het voelt een beetje alsof mijn toekomst hier vanaf hangt en ik wordt daar alleen gekker van

Ik ben het ontzettend moe dat mijn toxische ouders me vertellen wat ik moet doen, of dat ik me door hen laat definiëren op wie ik ben.

Zijn er geen echt veilige en toegankelijke plekken, weg van mensen die dreigen je rechten af ​​te nemen? Trouwens ik ben een volwassen.

Voor ik begin besef ik maar al te goed hoe gevoelig dit alles ligt. Zeker gezien de huidige situatie, ik heb echter persoonlijk advies nodig en weet niet waar anders te keren.

Ik ben gediasnoticeerd met hoogfunctionerend ASS en ADHD. Hiernaast zijn er sinds recent sterke vermoedens van een bipolaire stoornis. Aangezien er pas begin volgend jaar een afspraak mogelijk is bij de psychiater duurt dit nog even vooraleer er verder kan gegaan worden met dit vermoeden.

Hierdoor ben ik reeds 4 keer uitgevallen en dit gebeurd altijd volgens hetzelfde patroon. Stress die zich opbouwt, allemaal door eigen toedoen want het zijn steeds mijn eigen negatieve gedachten die dit veroorzaken, waardoor ik dan in elkaar zak en in een haast catatonische toestand beland. De volgende dag wordt ik dan steeds fysiek gezond verklaard en ontslagen uit het ziekenhuis.

De vorige 3 keer ben ik altijd zo snel mogelijk op zoek gegaan naar werk en duurde de periode dat ik out was ongeveer een half jaar (wat ik zelf al lang genoeg vond). De 4e keer heb ik in overleg met psycholoog, huisarts en psychiater beslist om de oorzaak hiervan ten gronde aan te pakken.

Ik heb naast psycholoog, psychiater en huisarts ook een traject van een half jaar in een pijnkliniek gevolgd, aangezien ik veel fysieke pijnen ervaar vanwege de psychische aandoeningen. Hiernaast heb ik nog andere behandelingen lopen.

Na 1,5 jaar behandelingen waren psycholoog en ik overtuigd dat ik een poging kon maken om deeltijds terug aan de slag te gaan. Om in de geest van het traject te blijven en dit op een duurzame manier te proberen, is dit via VDAB/GTB verlopen. Hier kreeg ik het advies welzijn. Om toch aan mijn nood van mij nuttig te maken voldoen en niet louter ziek thuis te zitten heb ik een bijberoep opgericht. Dit alles in samenspraak met de mutualiteit en de adviserend geneesheer. Op deze manier is er toch al sprake van zekere activering en kan ik toch, hoe weinig ook, mijn steentje bijdrage.

Na een recent bezoek aan de adviserend geneesheer word ik niet langer als invalide beschouwd en moet ik deze keuze accepteren of naar de arbeidsrechtbank gaan.

Of ik in beroep ga tegen deze beslissing ben ik niet zeker. Ik voel mij mentaal niet in staat om de confrontatie aan te gaan. (Het legale gedeelte loopt via een advocaat)

Nu waar ik advies nodig heb. In de overweging is natuurlijk gewoon gaan solliciteren en zien waar het allemaal op uitdraait, al mijn artsen raden mij dit sterk af. Los daarvan sta ik open om dit te overwegen. Maar hoe pak ik dit aan naar een werkgever toe? Uiteraard bestaat de optie om hierover te liegen, maar hier voel ik mij moreel niet goed bij. Anderzijds als ik gewoon open hierover ben zou ik mezelf ook niet aannemen, los van mijn voorgaande ervaring en kennis.

Ik kan geen enkele werkgever garanderen wanneer ik in een goeie of slechte fase zit. Zelfs in een goeie fase kan ik niet garanderen of ik überhaupt kan functioneren. Ik heb tot hiertoe ook steeds het geluk gehad dat wanneer ik in elkaar zak dit steeds op een veilige plek gebeurd is.

Ik sta bol van de angst en voel me zo ongelooflijk slecht tov mijn vriendin, vrienden, de maatschappij. Overal val ik tussen, "ben te goed voor een beschutte werkplaats, te slecht voor een reguliere arbeidsplek". Waar moet ik dan naartoe? De mutualiteit zet een muur op, er zijn geen officiële instanties die hulp kunnen bieden of toch niet waarvan ik op de hoogte ben (dit bedoel ik niet op financieel vlak, maar gewoon praktisch), de VDAB weet ook geen raad met mij, wie wel?

Ik wil ook gewoon deelnemen aan de maatschappij, maar ik zie gewoon geen weg hoe. Door hoe alles in de media verloopt voel ik mij uiteraard nog schuldiger voor mijn situatie alhoewel ik niets kan doen of veranderen aan wie ik ben. Ik wil gewoon 'normaal' zijn, dan kan ik leven en vrij zijn van dit alles. 

Sorry voor de lange tekst, maar context is belangrijk. Bedankt aan iedereen die de moeite doet om dit te lezen, zelfs dit betekent al veel voor mij.

Hi, wellicht een beetje onnodige post maar moet toch van me af.

Ik heb een tijdje geleden een vrouw leren kennen en daarmee gedate. Gevoelens waren uiteindelijk niet wederzijds ( ze voelde de klik niet) hiervoor kwam ik uit een 8 jarige relatie die inmiddels 1.5 jaar echt voorbij is.

Nadat ze vertelde de klik niet te voelen hebben we nog 2 maanden contact gehouden dagelijks. Tot het punt dat haar manier van reageren mij moodswings ging geven. Nu heb ik voor mezelf besloten als het gesprek even doodliep het ook te laten gaan. Nu heb ik haar dus al een week niet gesproken. En merk ik dat dit mij rust geeft. Echter heb ik telkens de drang om wel te appen.

Dus lang verhaal kort: Bij mijn vorige relatie kwam ik ook maar moeilijk los van de persoon en de gedachte. En okal was dit geen relatie ik merk dat ik nu weer in dezelfde loophole kom. Ik hecht emotioneel misschien iets te snel. Want mij dus later opbreekt ook omdat ik het ergens ook gewoon zelf doe.

Mijn vraag dus, Hoe kan ik hier het beste mee omgaan? Ik ben er rationeel achter wat juist is. Maar voel me er niet beter door omdat het loslaten gewoon lastig gaat. En wil vooral voor de toekomst dit dus voorkomen

Hallo allemaal,

Ik heb enigszins dringend hulp nodig. Ik liep sinds 1 sept stage bij een software bedrijf, maar die is deze week failliet verklaard, dus nu kan ik mijn stage van 20 weken niet af maken. Ik heb vandaag een gesprek met mijn studieadviseur gehad, en die geeft aan dat dit best wel eens studievertraging op kan leveren. Ik heb er veel baat bij om geen studievertraging op te lopen, dus ik ben met enige haast opzoek naar een nieuwe stage. Ik heb vandaag al 800 bedrijven gemaild met mijn sollicitatie, maar ik ben bang toch achter het net te gaan vissen. Is er misschien iemand die van een stageplek af weet die ik zsm op kan vullen? Mag door het hele land zijn, ik ben niet kieskeurig.

Goedemorgen :)

Hoe is het vandaag?

23 en nu al geen zin meer
Het leven voelt sinds ongeveer drie jaar extreem betekenisloos aan. Met 16, 17 had ik nog genoeg energie, ik keek er al naar uit om volwassen te worden, auto te rijden, niet meer op school te zitten, geld te verdienen. Ik had me voorgesteld hoe vet het moet zijn om een eigen appartement te hebben en te doen wat je wil.

Toen kwam de eerste opleiding en op een gegeven moment merkte ik dat dat gevoel van zinloosheid er langzaam was ingeslopen. Op een dag lag ik rond een uur of 9 al op bed mijn vader kwam naar mij toe videobellend met een vrouw een andere vrouw dan mijn moeder waar hij al vanaf zijn 16e bij is en hij vertelde me dat dat mijn bonus moeder werd ik was in shock ik was gelijk de volgende dag naar mijn moeder gegaan en zei dat ze gelijk de spullen moest inpakken en weg moest gaan, zou je ook doen toch je moeder kiezen boven je vader?
Eindstand ruzie en heeft hij zich eronderuit gelult en zijn ze nog samen maar toen ben ik stap voor stap de interesse kwijtgeraakt in bijna alles. Veel dingen voelen hetzelfde en saai. Het is zwaar om iets nieuws te leren als de motivatie gewoon niet aanwezig is.

Ik denk dat ik als tiener alles door een roze bril zag en dat laat de realiteit nu het tegenovergestelde zien. Veel dingen zijn gewoon niet zoals je je ze voorstelt. En ineens begin ik na te denken over dingen waar ik vroeger nooit over nadacht. Het voelt alsof ik pas sinds kort echt tot bewustzijn ben gekomen, en dat ik daarvoor gewoon gedachteloos door het leven ben gelopen.
Maar ik weet niet waar ik moet beginnen

Ik ben 23 en ik ben bang dat ik mijn leven verspil. Maar ik weet zelf niet wat ik wil doen of wie ik wil zijn. Dat bouwt zich in mij op tot die woede en verdriet. Ik zie zoveel mensen bij wie het gewoon loopt, en ik vraag me af wat er in hemelsnaam anders is aan mij.

Heb altijd problemen met discipline en motivatie gehad. Al jaren op een punt dat eigenlijk het enige wat ik terug krijg als ik mezelf vraag wat ik wil is dat ik er gewoon niet wil zijn. Dat wil ik blijkbaar ook niet want ik ben er nog. Ondertussen merk ik dat ik me over de jaren wel meer isoleer en minder doe, ik doe niks meer qua hobbies, was altijd al niet echt iets waar ik veel tijd in stak maar tenminste iets. Ik weet dat het zwakzinnig is om te zeggen maar in m'n hoofd is niet echt de ruimte/energie ervoor en ik beleef er geen plezier meer aan. Ik snap wel dat ik mezelf zo ook maar onmogelijkheden aan praat.

Maar goed, ik voel me alsof ik "iets" moet met de gevoelens, het voelt gewoon heel kut. Hoofd zegt vooral zelfmoord maaaaaar dat zou de derde serieuze poging zijn en ik weet 100% zeker dat deze wel succesvol zou zijn (omdat ik vorige poging enkel heb overleefd omdat ik zelf snel genoeg erna om hulp vroeg, de doktoren hebben m'n vriend letterlijk verteld dat ze niet wisten of ik nog wakker zou worden dus het is niet alsof ik de conclusie uit het niets trek) en die permanentie maakt me blijkbaar dusdanig bang dat ik er geen werk van maak. Inmiddels heb ik het onderwerp van euthenasie opgebracht bij de huisarts, maar ik denk jiet dat ik daarvoor goed gekeurd word ivm die twijfel en niemand ooit tot de conclusie komt dat ik "ondragelijk lijd". Ik heb het niet echt nodig in de zin van dat ik het stukje overlijden niet voor elkaar kan krijgen maar het is meer om m'n nabestaanden te ontdoen van m'n lijk vinden en dat hele riedeltje.

Ik vroeg me af of jullie misschien een wijs woordje hebben erover? Ik zie mezelf geen positieve kant op gaan en heb ook niet echt een reden om hoopvol te zijn.

Hey,

Ik hoop dat dit niet een al te lang verhaal gaat worden, en probeer omwille van herkenbaarheid ook wel details weg te laten, dus excuus in advance als niet alles mega duidelijk is.

Afgelopen maanden liep ik rond met gevoelens voor een vriendin, en ik heb het al veel langer voor me gehouden dan ik wilde omdat ik zocht naar een 'geschikt' moment om het te vertellen. Terwijl ik ook rationeel gezien weet dat een geschikt moment niet bestaat. Ook was ik vooraf enorm bang op hoe ze zou reageren en vulde dus zelf dingen voor haar in. En ik wilde haar om verschillende redenen er eigenlijk niet mee belasten.

Nu heb ik het uiteindelijk toch verteld, in het echt ook. En aanvankelijk luchtte dat ook echt enorm op. Haar reactie was super fijn in mijn beleving. Ze pikte het rustig op, was lief, en hebben er een heel fijn gesprek over gehad. Het was duidelijk dat het niet wederzijds is, en dat had ik ook niet verwacht. En we gaven aan het beide heel waardevol te vinden om de vriendschap aan te houden omwille van verschillende redenen.
Ik heb ik ook verteld dat mijn gevoelens voor haar vooral voortkwamen uit het feit dat ik me vaak niet echt gezien voel door mensen om me heen, en zij gaf me dat gevoel juist wel.

Het uitspreken zelf was dus een enorme opluchting. En eerlijk gezegd dat ik gedacht en gehoopt dat het daarna ook makkelijker zou worden, maar dat is het eigenlijk niet.

Ook goed om te vermelden dat ik al heel lang mentaal niet lekker in mijn vel zit, en dat dat ongetwijfeld ook mee speelt op een bepaalde manier. Ik wacht ook op therapie, dus ik ben wel bezig met onderliggende dingen, maar zolang dat duurt zit ik hier ondertussen mee..
Maar ik merk dat momenteel mijn hele stemming af kan hangen van hoe het contact met haar verloopt. Soms reageert ze heel laat, reageert niet op vragen of stuurt een antwoord waar ik voor mijn gevoel niet zoveel mee kan.
En ik merk enorm bij mezelf dat ik op zulk soort momenten eigenlijk niet meer rationeel na kan denken. Ik blijf continu kijken of ik reactie heb (terwijl hallo..!? mag iemand een eigen leven hebben misschien u/Sudden-Excuse2012 ???!?!???!)
Je raad het al: mijn rationeel denkende brein begrijpt ook wel dat mensen gewoon een leven hebben en dat niemand de verplichting heeft om meteen of overal op te antwoorden.
Maar het helpt me niet.
Ik merk dat ik zo ongelofelijk bang ben voor afwijzing, en hoe langer een antwoord dan duurt hoe meer ik het zelf ga invullen dat het aan mij ligt.

Ik denk dat dat ook is waar ik me het meeste zorgen om maak. Ik ben enorm bang dat ik misschien nu te dichtbij kom of te veel aan haar hang. En dat lijkt me voor haar ook niet prettig, en ik wil helemaal niet de persoon zijn die dat doet.
Afstand nemen zou misschien heel goed zijn, maar tegelijkertijd wil ik haar helemaal niet kwijt. Ze is, wanneer we elkaar zien een van de weinige mensen bij wie ik me echt op mijn gemak voel, en er zijn nog wat andere redenen waarom ik graag met haar om wil blijven gaan.

Oja, wel goed om te benoemen dat het niet zo is dat we echt elke dag contact hebben. Dus in die zin weet ik (wederom rationeel gezien) heus wel dat het misschien allemaal wel meevalt, maar toch..

Ook ben ik bang dat afstand nemen dan snel voelt als mezelf nog verder isoleren en ik weet niet of ik dat überhaupt vol kan houden.

Ik ben denk ik vooral benieuwd of er mensen zijn die dit herkennen, maar ook op zoek naar tips waar ik iets aan heb.

Ik heb al lange tijd een middenrifbreuk, sindsdien heb ik ook wat houtjes onder de poten van de achterkant van mijn bed gezet om te voorkomen dat maagzuur terugvloeid in mijn slokdarm als ik slaap.

Maar nu ben ik aan het kijken voor een nieuw twee persoonsbed, met nieuwe matras en alles erbij, ook naar een verstelbare lattenbodem en vooral dat kan nog best duur worden.

En aangezien ik op mijn zij slaap, vraag ik me ook wel af of het wel comfortabel is als mijn hele matras niet recht ligt.

Ik zat al te denken dat het mischien een stuk voordeliger is om gewoon iets van een lat of balkje onder de achterpoten te zetten. Mij huidige eenpersoonsbed heb ik met blokjes iets van 10 centimeter verhoogd en sindsdien heb ik geen last van maagzuur gehad.

** parttime werken

Hi allemaal, ik ben in de situatie dat ik een wia uitkering heb, zorgtoeslag en huurtoeslag.

Nu ben ik een beetje aan het werk weer en zoek ik wat houvast over berekeningen wat nou eigenlijk de financiële consequenties zijn.

Ik ben benieuwd of er hier personen zijn die mij zouden willen helpen met wat berekeningen maken om te begrijpen welke hoeveelheden werken watvoor financiële consequenties heeft.

Eerder ben ik aan het werk gegaan fulltime en was er geen sprake van telkens verrekening situaties met loonstroken en uitkering. Maar nu heb ik de afgelopen maanden maar een handje vol dagen gewerkt en lijkt de verrekening verwarrend.

Heel fijn natuurlijk dat ik dit allemaal heb als backup. Maar het is financieel erg krap leven. Dus ik doe mijn best richting werk.

Nu heb ik afgelopen maanden weer wat baby stapjes gedaan kwa werken. Echter nu de verrekeningen binnenkomen moet ik van de eerste 200 euro die ik heb verdiend net zoveel netto inleveren aan de uitkering. Ondertussen is mijn geregistreerd totaal inkomen van het jaar natuurlijk gestegen en mogelijk heeft dat klein effect op de toeslagen.

Enfin, niet zo bijzonder natuurlijk.

Nu komt mijn hulpvraag. Zouden jullie mij kunnen helpen berekeningen te kunnen maken om inzicht te krijgen hoe het totaal uitpakt afhankelijk van het maandelijks en jaarlijks verdiende bruto inkomen.

Nu heb ik bijvoorbeeld voor 327 euro bruto verdiend. De wia zegt 70 procent daarvan in te houden. 212 euro. De belastingdienst zegt ja je krijgt loonheffingskorting op uitkering en niet op de 327 euro inkomen. Dan betaalt de werkgever 35procent loonheffingen en ontving ik netto 210 euro. Met andere woorden ik heb dus zelfs een paar euro meer in moeten leveren aan uitkering dan dat ik betaald ben van de werkgever. En hoe pakt dat jaarlijks uit met de sommetjes van belastingdienst voor loonheffingen en bruto inkomens en toeslagen?

Ik overzie het niet goed. Had dit niet verwacht. En kan nergens een goede rekentool hiervoor vinden ookal gok ik dat er meer mensen zijn in vergelijkbare situatie. Ik zou graag meer overzicht hebben wat zinvolle maandbedragen zijn om te verdienen kwa terugbetalingen aan de uitkering. En wat kwa jaartotalen dan tegelijk ook invloed gaan hebben op mijn belastingdienst aanslag en toeslagen.

Iemand zin om mij te helpen een rekentool of grafieken/tabellen ofzo te maken?

Goedemorgen allemaal,

Hoe is het hier? :)

Supermarkten en drogisten hebben constant kortingen, wat betekent dat de standaardprijs te hoog is, want het moet terugverdiend worden. Ik hou er niet van om tijd en energie te investeren in het uitpluizen van aanbiedingen tussen verschillende winkels en dat elke keer opnieuw. Tel daarbij op dat er ook vaak persoonlijke aanbiedingen zijn die je ook nog moet bekijken, verschillende soorten aanbiedingen, actieperiodes die er nog bovenop komen. Lidl vind ik op veel aspecten een fijne supermarkt, maar die slaat ook nogal door met coupons en puntensystemen. Vandaag kan ik kennelijk zelfs gratis een komkommer halen als klantenkaartbezitter, maar alleen vandaag. Ze hebben deze week elke dag een "cadeautje" of zo als je de app opent. He toppunt (of dieptepunt) is "Coupid" waarbij je zoals op een datingapp als Tinder kunt swipen voor je favoriete coupons. Ik begin er maar niet aan. Ik raak hier overprikkeld van.

Ik wou dat ik altijd gewoon de èchte prijs overal voor kon betalen of in elk geval dat het allemaal niet zo extreem was. Het is wat iedereen gewend is, maar van mij hoeft het niet zo.

Ik ben 22 en momenteel bezig met mijn afstudeerstage. Ik zal mijn verhaal kort houden: ik heb mij nog nooit in mijn hele leven zo slecht gevoelt. 4 dagen in de week ga ik naar stage en door de reistijd neemt dit mijn gehele dag in beslag. Als ik thuis kom kook ik, eet ik en ga ik naar bed. Geen tijd om te sporten anders haal ik mijn 8 uur slaap niet. De vrije vrijdag werk ik aan mijn scriptie dus echt vrij is dit niet, en zaterdag heb ik de hele dag een bijbaan.

Ik heb het altijd ontkend, maar ik denk echt dat ik nu in een depressie zit of aan het raken ben. Ik huil elke dag, zowel thuis als op de wc bij mijn stagebedrijf, en ik slaap niet tot nauwelijks. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen en of ik nog wel verder wil in het leven. Stoppen met stage is simpelweg geen optie aangezien ik al zoveel gedaan heb dat ik niet meer terug kan. Dacht het hier maar gewoon te posten, misschien hebben mensen hetzelfde meegemaakt.

Ik voel mij erg verloren want ik weet niet wat ik moet doen mij moeder zeurt elke dag het begint soms om 7 uur in de ochtend tot de avond. Ze zeurt over alles en iedereen ook gewoon over mensen die door de straat heen lopen ik en mij zus weten niet wat we moeten doen omdat we niemand hebben en de maatschappelijke werkers nemen ons niet serieus..wij willen gewoon heel erg op ons zelf wonen maar zelf dat lukt niet want dan bedreigd ze ons met haar eigen leven..

Wij gaan ook nog naar de huisarts Om te kijken of die wat voor ons kan betekenen

Als er mensen zijn met andere tips is dat welkom of misschien dat andere mensen in de zelfde situatie zitten ?

Hey! Ik wil graag anoniem even wat raad of ervaringen vragen aan (ex-)studenten. Ik twijfel of ik de overstap zou maken van diergeneeskunde naar dierenzorg..

Ik ben een tweedejaars diergeneeskunde student. Het is moeilijk de motivatie te vinden om naar mijn lessen te gaan en ik moet mij echt soms slepen naar mijn practicums. Nu, ik weet al langer dan vandaag dat ik niet graag les volg omdat ik gewoon niet voldoende concentratie heb.

Daarnaast vraag ik het mij eigenlijk al een eindje af, zelfs al sinds voor het toelatingsexamen of ik wel echt dierenarts wil worden. Dit is simpelweg iets dat ik al sinds jongs-af-aan zeg, maar de passie of de drive er voor is niet heel snel meer te bespeuren. Ik wil nog steeds heel graag met dieren werken en hun helpen, maar ik weet niet zo zeer dat ik dit in de dierenarts sector wil doen. Ik presteer niet goed onder druk, ben slecht in keuzes maken en ben een erge stresskip. Allemaal eigenschappen die er voor zal zorgen dat het op het werkveld niet beter zal gaan dan in de opleiding. Begrijp me niet verkeerd, ik was dolgelukkig toen ik door het toelatingsexamen was... maar de opleiding doet gewoon niet aan mijn verwachtingen. Is dit omdat het maar de eerste jaren zijn, verbetert dit?

Dat is iets dat ik zeer bang voor ben. Ik wil gewoon niet dat het tijdens de opleiding een moeilijke periode is en dat het in het werkveld ook zo blijft.

Mijn levenslange droom is altijd geweest om straatdieren te helpen, daarbij heb ik grote interesse in gebarentaal en zou het leuk vinden om iets richting assistentiehonden te doen.

Ik vind het momenteel twijfelachtig of dit een tijdelijk gevoel is, omdat ik het moeilijk heb met/tijdens mijn studies, of dat dit iets is dat echt beter bij mij ligt.

Ben ik beter af om dan dierenzorg te doen en mij te focussen om mijn mentaal welzijn? Of bijt ik op mijn tanden om diergeneeskunde af te ronden?

Hoe denken jullie hier over, heeft iemand een gelijkaardige situatie gehad?

Ik ben er achter dat ik geen andere motivatie in mijn leven heb dan angst.

Angst om het verkeerd te doen. Angst om een ander teleur te stellen. Angst om niet aan verwachtingen te kunnen voldoen.

Daarbovenop heb ik de gedachtenkronkel gekregen dat ik voor alles altijd verantwoordelijk ben. Dat nee zeggen verboden is. Dat nee zeggen de ander teleurstellen is en daardoor een afwijzing naar mij. Dat ik moet voorkomen dat anderen ongelukkig zijn.

Hebben jullie advies om hier mee om te gaan? Ik heb al een afspraak met de huisarts voor een doorverwijzing. De kans is helaas groot dat ik in de tussentijd mezelf ontwijkend blijf gedragen, mooi weer blijf spelen. Dan kom ik nooit verder.

Hoe kan ik mijn focus houden? Ik ben autistisch met ADHD. Ik gebruik medicatie.

Dank aan iedereen die de tijd neemt om te reageren.

Goedemorgen allemaal:) Ik zag dat er nog geen incheckdraadje was dus ik dacht ik maak er ook eens eentje. Hoe is het met jullie? En wat brengt deze herfstige maandag? Wens iedereen een fijn begin van deze week🤗

Hoi allemaal!

Ik ben onlangs een nieuwe Facebookgroep gestart: Wmo – Ervaringen & Lotgenoten.

Vanuit mijn eigen ervaringen met de Wmo heb ik gemerkt hoe ingewikkeld het kan zijn om de juiste ondersteuning te krijgen. Maar vooral ook hoe moeilijk het is om mensen te vinden die hetzelfde meemaken en met wie je ervaringen kunt uitwisselen.

Daarom heb ik deze groep opgericht. Een onafhankelijke, niet-commerciële groep, voor en door lotgenoten.

Een plek waar je vragen kunt stellen, ervaringen kunt delen (positief én negatief), tips kunt uitwisselen en elkaar kunt helpen. Ook mantelzorgers en naasten zijn van harte welkom.

De groep is nog maar net gestart, dus we staan echt aan het begin. Maar ik hoop dat we samen een fijne plek kunnen opbouwen waar mensen herkenning, informatie en steun vinden.

💚 Iedereen die met de Wmo te maken heeft, is van harte welkom!

Facebookgroep: Wmo – Ervaringen & Lotgenoten

Ik (28F) heb ongeveer een jaar geleden een sociale huurwoning gekregen in een dorp vlakbij een grote stad. In het gedeelte waar ik woon is de oudere generatie duidelijk de grootste groep. Ik ben volgens mij de eerste jongere die in mijn rij van ongeveer 10 woningen terecht is gekomen.

En ik vind het eerlijk gezegd verschrikkelijk.

Niet omdat ik iets tegen oudere mensen heb, maar omdat ik me hier totaal niet geaccepteerd voel.

Ik ben juist een ontzettend rustige buur. Ik ben chronisch ziek, ben daardoor veel thuis en veroorzaak eigenlijk geen overlast. Geen harde muziek, geen feestjes, geen geschreeuw, niks. Ik heb toen ik hier kwam wonen bij mijn twee directe buren een plantje gebracht en kennisgemaakt. Met kerst heb ik zelfs alle woningen in mijn rij een kerstkaart gegeven.

Afgelopen winter, toen er sneeuw lag, heb ik ook alle paden voor de woningen sneeuwvrij gemaakt. Niet alleen mijn eigen stukje, maar ook de paden richting hun voordeuren. Dat heb ik gedaan terwijl ik door mijn chronische ziekte op dat moment enorm veel pijn had. Niet omdat iemand het vroeg, maar gewoon omdat ik dacht: er wonen hier veel oudere mensen, laat ik zorgen dat ze veilig naar buiten kunnen.

Maar toch lijkt er altijd wel iets te zijn.

Mijn tuin is een keer niet perfect bijgewerkt. Ik kom volgens sommige mensen te weinig buiten. Ik trek te weinig op met de “community”. Mijn container staat volgens een buurvrouw op de verkeerde plek, terwijl het afvalbedrijf zelf heeft aangegeven dat hij daar prima staat. Toen ik daar normaal iets over probeerde te zeggen kreeg ik letterlijk “je bekijkt het maar” te horen en werd de deur dichtgesmeten.

Toen mijn ex onlangs uit de woning vertrok, werd er zelfs tegen hem gezegd dat het “jammer” was dat ík niet wegging en hij bleef.

Dat vond ik eigenlijk behoorlijk pijnlijk. Zeker omdat ik amper contact met deze mensen heb. Mijn ex kwam overigens net zo weinig buiten, had zich bij veel buren niet eens voorgesteld en trok ook niet met ze op.

Het voelt soms alsof alles wat ik doe verkeerd is, terwijl ik letterlijk vooral binnen zit en mijn eigen leven leid.

Misschien botst het ook gewoon qua generatie. Ik heb totaal geen behoefte om iedere dag voor het huis te zitten, overal een praatje te maken of onderdeel te zijn van een soort buurtgemeenschap. Ik ben vriendelijk als ik iemand zie en wil best helpen als er iets is, maar ik wil ook gewoon thuis kunnen wonen zonder het gevoel te hebben dat ik sociaal moet “presteren” om geaccepteerd te worden.

En ergens vind ik dat juist zo lastig omdat ik naar mijn idee wél moeite heb gedaan om een goede buur te zijn. Ik hoef echt niet iedere dag koffie te drinken met de hele straat, maar een plantje brengen, kerstkaarten sturen en in de winter de paden voor oudere buren sneeuwvrij maken voelt voor mij toch niet bepaald alsof ik me asociaal opstel.

Het vervelende is dat het inmiddels best in mijn hoofd zit. Iedere keer als ik naar buiten ga vraag ik me bijna af wat er nu weer gevonden gaat worden. Terwijl ik rationeel ook denk: ik betaal gewoon mijn huur, ik houd me aan de regels en ik veroorzaak niemand overlast.

Heeft iemand zoiets meegemaakt?

Is er een manier om zo'n situatie nog een beetje om te draaien? Meer contact zoeken terwijl ik daar eigenlijk niet echt behoefte aan heb? Gewoon vriendelijk blijven en verder mijn eigen ding doen? Of moet ik accepteren dat ik waarschijnlijk nooit echt in deze groep ga passen?

Ik hoef echt geen beste vrienden met mijn buren te worden. Ik zou alleen heel graag gewoon het gevoel willen hebben dat ik hier óók mag wonen.

Edit: Iets wat ik helemaal vervelend vond, mijn ouders waren in het ziekenhuis en ontmoeten twee oudere dames uit het dorp, toen mijn ouders aangaven in welk stukje ik ongeveer woon (lees niet eens een straatnaam) wisten ze gelijk wie ik was. Dat gaf mij toch enorm het gevoel dat er over mij wordt gepraat..

Edit 2: Met geen contact bedoel ik geen dagelijks koffieleuten. Een praatje op straat, bij de voordeur etc, dat is geen probleem 😉