Kolejna (mam nadzieja) ciekawa rozmowa, dla miłośników anime. Tym razem -  Yasuhiro Yoshiura. Reżyser, scenarzysta i animator, który od początku XXI wieku konsekwentnie buduje swoją pozycję jako jeden z najciekawszych twórców współczesnego anime.

Jakie było Pana pierwsze doświadczenie z rysowaniem lub tworzeniem animacji?

Yasuhiro Yoshiura: Rysować lubiłem, odkąd pamiętam, ale moją pasję do obrazu rozbudziło nie klasyczne anime, lecz grafika 3DCG. W połowie lat 90. technologia ta zaczęła przebijać się do głównego nurtu, a moim absolutnym numerem jeden była gra przygodowa MYST. Zachwyciło mnie to, jak zaprojektowano tam świat i przestrzeń. Zacząłem się zastanawiać, jakimi narzędziami można stworzyć coś tak niezwykłego. Mając 15 lat, kupiłem pierwszego Maca i metodą prób i błędów zacząłem tworzyć własne grafiki 3D. Choć same cyfrowe światy mnie fascynowały, ówczesna animacja postaci w tej technologii pozostawiała wiele do życzenia. Aby wypełnić tę lukę, zacząłem łączyć trójwymiarowe tła z ręcznie rysowanymi postaciami 2D. To podejście do dziś definiuje mój styl pracy.

Kto lub co wywarło największy wpływ na Pana jako twórcę anime?

Yasuhiro Yoshiura: To twardy orzech do zgryzienia (śmiech). Inspiruje mnie właściwie wszystko: od kina i mangi, przez powieści i teatr, aż po konkretne miejsca w rzeczywistości. Gdybym miał wskazać fundamenty, to obok gry MYST byłaby to teoria twórczości Mamoru Oshiego, która ukształtowała mnie w moich początkach. Przechodziłem też etap silnej fascynacji filmami Terry’ego Gilliama. Duży wpływ miał na mnie również japoński dramaturg Koki Mitani – jego debiut reżyserski, film Welcome Back, Mr. McDonald, to absolutne arcydzieło, które gorąco polecam.

Jaką technologię z filmów chciałby Pan zobaczyć w prawdziwym życiu?

Yasuhiro Yoshiura: Zabrzmi to pewnie banalnie, ale najbardziej marzy mi się humanoidalny robot domowy. Wizja bycia całkowicie uwolnionym od codziennych porządków i obowiązków domowych to dla mnie czysta definicja szczęścia.

Jakie było najbardziej zaskakujące doświadczenie w pracy nad anime?

Yasuhiro Yoshiura: Zacząłem karierę od produkcji indywidualnych, a potem stopniowo przeszło to do produkcji zbiorowych. Najbardziej odświeżającym doświadczeniem było odkrycie, jak pomysły i kreatywność innych ludzi mogą wzbogacić mój projekt. Oczywiście zdarzają się trudne momenty, ale to nic w porównaniu z euforią, jaką daje efekt synergii, gdy wspólnie udaje się osiągnąć coś lepszego, niż zakładał pierwotny plan.

Gdyby nie został Pan reżyserem, w jakim innym zawodzie by się Pan odnalazł?

Yasuhiro Yoshiura: Często się nad tym zastanawiam. W pewnym momencie życia chciałem być pisarzem, aktorem scenicznym albo mangaką. Mój pradziadek był architektem, więc ta profesja też często pojawiała się w moich marzeniach. Miałem tyle zainteresowań, że wystarczyłby pewnie mały impuls, bym dziś zajmował się czymś zupełnie innym.

Jak ważna jest dla Pana muzyka w Pańskich filmach?

YY: Dla mnie to fundament. Wierzę, że w kinie dźwięk to połowa sukcesu. Pracę nad filmem zaczynam od stworzenia storyboardu w formie wideo, do którego od razu dodaję robocze dialogi, efekty i muzykę. Można powiedzieć, że bez dźwięku nie jestem w stanie złożyć obrazu w spójną całość.

Jakie filmy lub projekty uważa Pan za przełomowe w Pańskiej karierze?

YY: Wymieniłbym co najmniej trzy (śmiech). Pierwszy to Eve no Jikan, kiedy poczułem, że moja twórczość naprawdę trafiła do szerokiego grona odbiorców. Drugi to Patlabor REBOOT, gdzie sprawdziłem się w komercyjnym projekcie opartym na kultowej marce. Trzeci to Sing a Bit of Harmony, który przyniósł mi rzeszę fanów jako autorowi oryginalnych historii. Szczerze mówiąc, moja droga to pasmo ciągłych punktów zwrotnych (śmiech).

Co zainspirowało Pana do stworzenia Eve no Jikan?

YY: Początkowo miał to być kameralny dramat osadzony w jednej kawiarni, inspirowany serialem The King’s Restaurant. Podczas pisania uznałem jednak, że pomysł potrzebuje czegoś więcej, i dodałem motyw robotów AI, który zawsze mnie fascynował. To był ukłon w stronę Ja, Robot Isaaca Asimova. Projekt stał się więc hybrydą mojej miłości do teatru i klasyki science-fiction.

Czy planuje Pan kiedyś powrócić do świata Eve no Jikan w nowej formie?

YY: Mój najnowszy film, Sing a Bit of Harmony, osadziłem w tym samym uniwersum. Patrząc na to, jak AI dominuje dziś w naszej rzeczywistości (mamy marzec 2026), czuję, że świat Eve no Jikan ma jeszcze ogromny potencjał. Czekajcie cierpliwie!

Jak narodziła się ta niesamowita wizja świata w Sakasama no Patema, w którym niebo może „pochłonąć” człowieka?

YY: To motyw wywodzący się z dziecięcych wyobrażeń. Dorastałem na Hokkaido, gdzie są ogromne, otwarte przestrzenie. Pamiętam, że leżąc na trawie w pogodny dzień, miałem wrażenie, że za chwilę spadnę prosto w to błękitne niebo. Myślałem, że każdy tak ma! Obiecałem sobie wtedy, że kiedyś stworzę o tym film przygodowy oparty na tym motywie.

Trzy Prawa Robotyki Asimova są kluczowe w Eve no Jikan. Które z nich uważa Pan za najbardziej problematyczne?

YY: Pierwsze Prawo: robot nie może skrzywdzić człowieka ani przez zaniechanie dopuścić do jego krzywdy. Pole do interpretacji „krzywdy” i „zaniechania” jest tak szerokie i niejasne, że czyni to prawo najbardziej problematycznym, a zarazem najbardziej atrakcyjnym dla scenarzysty.

W Harmonie bada Pan granice między snem a rzeczywistością. Co Pana skłoniło do poruszenia tematu psychologii nastolatków?

YY: Ten film opowiada o poczuciu zamknięcia w wąskich relacjach w szkole średniej, urojeniach typowych dla okresu dojrzewania i uprzedzeniach. Choć jest wiele anime o szkole, czułem, że niewiele jest dzieł, które realnie wkraczają w takie gorzkie emocje. To dzieło zrodzone z pragnienia narysowania tych złożonych emocji, które sam czułem jako nastolatek – niekoniecznie cukierkowych, ale takich, które wielu ludzi czuło. Oczywiście wiem, że nie jest to kierunek, którego pragnie większość fanów anime. Dlatego ten projekt powstał dla Anime Mirai 2014, projektu szkolenia młodych animatorów. Myślę, że udało się to zrealizować, bo struktura pozwalała na ogromną swobodę. Pewnie drugiego takiego anime nie uda się stworzyć (śmiech).

Pełna rozmowa jak i wiele innych - POPKulturowy Kociołek

Gdzie mogę przeczytać po polsku w internecie bez kupowania fizycznej wersji?

+AI przetłumaczyło mi 1 stronę co zrobiło całkiem nieźle i tak się zastanawiam czy by może nie tłumaczyć tego w taki sposób xd

Hej, jest tutaj jakiś fansubber, albo czy ktoś wie, gdzie mogę się zgłosić, aby ktoś zrobił polskie napisy do odcinka Monstera? Brakuje mi jednego odcinka, aby mieć całego Monstera na kompie z napisami, bo przy pobieraniu kiedyś z playera przy jednym z odcinków był błąd i teraz musiałem pobrać ten odcinek bez napisów z innej stronki. Nie wiem gdzie mam o to zapytać, a skoro tutaj są dyskusje o anime, to chyba to jest dobre miejsce.

Czy ktoś wie czy jest jakiś klub? Najlepiej 21+ czy coś.

Chce coś pooglądać i zjeść chipsy i colę, a później pogadać o anime. Pizzę?

Trochę jak ten wrocławski wątek wcześniej, ale w innym miejscu.

Ostatnio miałem okazję obejrzeć i bardzo spodobała się mi ta seria.

Moim zdaniem wyszło świetnie, martwi mnie tylko to czy ta fajna animacja zostanie do końca czy w pewnym momencie będzie spadek jakości.

Mem inspirowany ostatnią paniką moralną i wiem oldschoolowa seria xD

Hej! Oglądam anime od jakiegoś czasu, ale raczej nie siedzę głębiej w całej kulturze. Nie interesują mnie specjalnie mangi, novelki, cosplay czy konwenty. Po prostu lubię oglądać anime 😄

Wśród moich znajomych raczej nikt nie podziela tego zainteresowania, więc zazwyczaj oglądam sam. Pomyślałem, że fajnie byłoby poznać kogoś, z kim można czasem wyskoczyć do kina na premierę, obejrzeć coś wspólnie albo po prostu pogadać o ciekawych tytułach.

Jestem z Wrocławia, więc najlepiej ktoś z okolicy, ale niekoniecznie.

Ktoś ma podobnie? 😁

Cześć wszystkim! 👋

Chciałbym zaprosić Was na AnimeFlow – nową platformę do oglądania anime! 🎬✨

Zależy nam na stwoorzeniu miejsca z przejrzystym interfejsem, wysoką jakością wideo i stale rozbudowywanym katalogiem tytułów (Solo Leveling, Alya, Cyberpunk: Edgerunners i wiele innych).

👉 Sprawdź sam/a: https://animeflow-xi.vercel.app/

Będzie nam bardzo miło, jeśli wpadniecie, obejrzycie coś ulubionego i dacie znać, co sądzicie! Dobrego seansu! 🍿💜

Stworzenie konta sprawia że system uczy się jakie anime polecać. Jest jeszcze quiz osobowości który powie ci w jakie gatunki anime celować. Jest to mój projekt od fana dla fanów anime. Byłbym niezmiernie wdzięczny za reportowanie błędów, zapraszanie znajomych i ewentualne wsparcie za pomocą na buycoffee, otrzymane pieniądze przeznaczę na rozwój i hosting strony. Serdecznie zapraszam i za ewentualne wejścia na stronę serdecznie dziękuję!! https://anime-recommender.pl

Żeby nie było, ja też weeb.

Jak w temacie, gdzie w Polsce nabędę koszulki, głownie t-shirty, z motywami ze znanych anime, typu Frieren, One Piece, Hellsing, HxH, Black Lagoon itp.? Zależy mi na tym, aby nie była to chińska szmata. Znam sklep otaku, ale nigdy w nim nie kupowalem, a koszulka za 130 złotych to spory wydatek.

Czy scenarzysta może stworzyć historię lepszą, niż pierwotnie sobie wyobrażał? Aya Satsuki wspomina moment, który w wieku 14 lat sprawił, że odkryła, jak fascynujące może być wspólne tworzenie opowieści, a następnie opowiada o swojej drodze w świecie anime. Zdradza też, jak wygląda współpraca z autorami mang i gdzie kończy się wizja scenarzysty i zaczynają ograniczenia produkcji. 

🎙️ Czy pamiętasz moment, w którym zdecydowałaś, że chcesz zostać scenarzystką?

Aya Satsuki: Początkowo chciałam zostać pisarką i zajmować się pisaniem powieści. Kiedy miałam 14 lat, dowiedziałam się o konkursie organizowanym przez japońską audycję radiową, w ramach którego poszukiwano historii do słuchowisk. Po raz pierwszy spróbowałam wtedy napisać scenariusz.

Nie miałam wówczas pojęcia, jak pisze się scenariusze. Korzystając z Internetu, metodą prób i błędów próbowałam dowiedzieć się, jak należy to robić. Napisana w ten sposób historia zdobyła nagrodę i ostatecznie została wyemitowana.

Wtedy zobaczyłam, że moja historia może zostać wzbogacona o jeszcze lepszą reżyserię i oprawę, niż sama sobie wyobrażałam, a stworzony przeze mnie świat może się dalej rozwijać. Pomyślałam, że świat tworzony wspólnie z innymi ludźmi może być ciekawszy niż ten, który tworzyłabym sama. To właśnie był moment, w którym postanowiłam zostać scenarzystką.

🎙️ Jak wyglądał twój pierwszy kontakt z branżą anime?

Aya Satsuki: Kiedy pracowałam nad scenariuszem do „Ultraman”, producent muzyczny, który również był zaangażowany w produkcję, zapytał mnie, czy nie interesowałoby mnie tworzenie anime.

Wtedy przedstawił mi projekt, który miał zostać zekranizowany. Było to „Mou Ippon!”.

Ponieważ znałam tę mangę już wcześniej, kiedy dostałam możliwość pracy przy jej ekranizacji, od razu powiedziałam, że bardzo chciałabym się tego podjąć.

🎙️ Co było najtrudniejszym momentem w twojej dotychczasowej karierze?

Aya Satsuki: Najtrudniejsza była dla mnie praca przy wielu serialach jako dodatkowa scenarzystka.

W przeciwieństwie do mojej obecnej pracy przy anime, gdzie to ja kieruję procesem pisania, musiałam wtedy na podstawie rozmów podczas spotkań domyślać się, co właściwie chce napisać główny scenarzysta, i na tej podstawie tworzyć tekst. Pamiętam, że było to dla mnie bardzo trudne.

Prawdopodobnie ze względu na mój charakter doszłam do wniosku, że branża anime bardziej mi odpowiada niż branża seriali aktorskich. Kiedy z niej odeszłam, zaczęłam świadomie kierować się zasadą: „Gdybym to ja była na ich miejscu, łatwiej byłoby mi zrozumieć wszystko, gdyby powiedziano mi to wprost”. Dzięki temu pracuje mi się teraz znacznie lepiej.

🎙️ Jakie są największe wyzwania w pracy scenarzystki anime?

Aya Satsuki: Nawet jeśli pracujemy ze wspaniałym zespołem i tworzymy produkcję, z której jesteśmy naprawdę dumni, często trudno mi pogodzić się z tym, że widzowie jej nie oglądają.

Czasami zastanawiam się nawet, czy powodem nie jest to, że jestem mało znaną autorką i właśnie dlatego tak świetna produkcja nie dociera do odbiorców.

Mimo wszystko to właśnie dzięki fanom, którzy nawet jeśli jest ich początkowo tylko jedna czy dwie osoby, pokochają naszą produkcję i opowiadają o niej innym, wciąż mam siłę, żeby pracować dalej.

🎙️ Jak wygląda pierwszy etap pracy nad scenariuszem anime?

Aya Satsuki: W wielu przypadkach wszystko zaczyna się od tego, że różne zespoły produkcyjne zainteresowane stworzeniem anime na podstawie danego dzieła przedstawiają swoje propozycje jego autorowi.

Pokazują wtedy na przykład materiał testowy, który ma zobrazować, jak mogłoby wyglądać anime, a producent przedstawia informacje o tym, jacy twórcy będą zaangażowani w produkcję.

Jeśli nasz zespół zostanie wybrany, dopiero wtedy ekipa produkcyjna, czyli reżyser i scenarzyści, spotyka się z autorem oryginału. Ponownie przedstawiamy mu swoją wizję i wyjaśniamy, jakie anime chcielibyśmy stworzyć.

Na podstawie tej prezentacji, pomysłów zespołu produkcyjnego oraz wymagań biznesowych scenarzysta zbiera wszystkie te założenia i projektuje historię, która zostanie opowiedziana w ramach jednego couru, czyli jednego sezonu. Ustala również, jak będzie rozwijała się fabuła w każdym kolejnym odcinku. Ten etap nazywa się strukturą wszystkich odcinków lub strukturą serii.

Dopiero po zakończeniu tego procesu zaczynamy pisać scenariusze poszczególnych odcinków.

🎙️ Jak wygląda praca nad strukturą całej serii jako głównej scenarzystki?

Aya Satsuki: Sposób pracy bardzo się różni w zależności od tego, czy anime powstaje na podstawie istniejącego dzieła, czy jest historią oryginalną. Ponieważ większość mojej kariery związana jest z adaptacjami, opowiem o pracy nad tego typu produkcjami.

Najpierw sprawdzam, w jaki sposób osoby, które już znają oryginalne dzieło, odbierają je i co najbardziej w nim cenią.

Jeśli na przykład w poważnym odcinku widzowie szczególnie pokochali moment, w którym dana postać zachowuje się w komediowy sposób, to wiem, że absolutnie nie wolno nam tego usuwać. Nawet jeśli stworzenie takiej sceny w formie animowanej będzie bardzo kosztowne, trzeba ją zachować.

Dopiero po przeprowadzeniu takiej analizy ustalam, jaką drogę rozwoju ma przejść główny bohater w historii opowiadanej w ramach zaplanowanej liczby odcinków.

Kiedy znamy już ten cel, zastanawiam się, jaką zmianę powinien przejść bohater w każdym poszczególnym odcinku. Ustalam temat każdego epizodu, a następnie analizuję, czy dane wydarzenia rzeczywiście są z nim zgodne. Na tej podstawie decyduję, co wydarzy się w kolejnych odcinkach.

Tak powstałe zarysy wszystkich odcinków przedstawiamy podczas spotkań. Wysłuchujemy opinii wszystkich uczestników, wprowadzamy kolejne poprawki i w ten sposób stopniowo powstaje ostateczna struktura serii, którą następnie otrzymują scenarzyści odpowiedzialni za poszczególne odcinki.

Jednak nawet w trakcie pisania scenariuszy może pojawić się temat, że w danym odcinku potrzebny jest jeszcze jakiś dodatkowy element. W takiej sytuacji ponownie wracamy do struktury całej serii i wspólnie dyskutujemy nad tym, jak ją zmienić.

🎙️ Jakie elementy mangi najtrudniej przenieść na ekran?

Aya Satsuki: Kiedy w mandze pojawia się scena, której ze względu na ograniczenia budżetowe trudno jest odpowiednio zekranizować, rozmawiamy z zespołem odpowiedzialnym za reżyserię o tym, co możemy zrobić w ramach dostępnych możliwości.

Czasami takie rozmowy prowadzą nawet do sporów, ponieważ jako osoby odpowiedzialne za tworzenie historii nie zawsze jesteśmy w stanie od razu dostrzec wszystkich ograniczeń związanych z jej realizacją.

Jeśli nasze wyobrażenia o tym, w jakim kierunku powinna zmierzać historia, różnią się od wizji drugiej strony, spotkania często się przedłużają, a dojście do porozumienia może wymagać wielu zmian i kompromisów.

🎙️ Jak wygląda współpraca scenarzystki z twórcą oryginalnej mangi?

Aya Satsuki: Jeśli autor oryginału sobie tego życzy, uczestniczy we wszystkich spotkaniach dotyczących produkcji.

Podczas tych spotkań słuchamy jego uwag, takich jak: „Ta postać nigdy by czegoś takiego nie zrobiła” albo „Tematem tej historii jest właśnie to, dlatego chciałbym, żeby została przedstawiona w taki sposób”. Następnie na tej podstawie wprowadzamy poprawki do scenariusza.

Ostatecznie, kiedy wszyscy uczestnicy spotkania, czyli autor oryginału, reżyser oraz członkowie komitetu produkcyjnego, wyrażą zgodę na ostateczną wersję, uznajemy, że scenariusz jest ukończony.

🎙️ Anime Mou Ippon! przedstawia judo w bardzo realistyczny sposób. Jak według ciebie można w scenariuszu oddać autentyczność sportu?

Aya Satsuki: Kiedy byłam nastolatką, przez długi czas trenowałam kendo. Treningi były naprawdę ciężkie i wiele razy myślałam o tym, żeby zrezygnować. Do dziś zastanawiam się, dlaczego właściwie tego nie zrobiłam…

Myślę, że właśnie te wspomnienia związane ze sportem, które same pojawiają się we mnie, mogły pomóc mi w pracy nad tą produkcją.

Odtworzenie w anime prawdziwej dynamiki sportu jest niezwykle trudne. Jednak emocje, z którymi mierzą się bohaterowie, ich wewnętrzne rozterki i poczucie spełnienia po osiągnięciu celu, możemy pokazać razem z nimi. Myślę, że właśnie to jest wyjątkowo ważnym i pełnym emocji przesłaniem.

🎙️ Czy planujesz kiedyś stanąć po drugiej stronie kamery jako reżyserka?

Aya Satsuki: Nie, absolutnie nie mam takich planów.

Przy kilku produkcjach, nad którymi pracowałam, najbardziej angażowało mnie to, w jaki sposób przedstawić subtelności emocji bohaterów. W jakim świecie dorasta dana postać? Kogo kocha? Jakim człowiekiem stanie się w przyszłości? Uważam, że właśnie takie elementy są bardzo ważne, jeśli chcemy sprawić, by widz naprawdę zaangażował się w historię.

Dlatego chcę skupić się na pracy scenarzystki, która może poświęcić swoją uwagę właśnie takim kwestiom.

🎙️ Czy chciałabyś kiedyś odwiedzić Polskę?

Aya Satsuki: Tak, bardzo!

Polska jest dla nas, ludzi, którzy dorastali po wojnie, krajem, który do dziś chroni i zachowuje ważne świadectwa tamtych czasów.

Uważam, że stawianie czoła smutnej historii, a nawet historii, która z perspektywy danego kraju może być niewygodna, oraz przekazywanie jej kolejnym pokoleniom jest niezwykle ważne dla budowania przyszłości.

Właśnie dlatego chciałabym przyjechać do Polski i zmierzyć się z jej historią, a także zobaczyć, jak żyli tu ludzie na przestrzeni dziejów.

🎙️ Czy jest coś, co chciałabyś przekazać fanom anime w Polsce?

Aya Satsuki: Jest mi ogromnie miło, że mimo dzielącej nas granicy zainteresowaliście się dziełami, które tworzymy.

Ja sama dorastałam w Egipcie. Kiedy przyjechałam do Japonii, byłam zaskoczona różnicami kulturowymi i wielokrotnie miałam okazję mierzyć się z wartościami, które czasami trudno było mi zaakceptować.

W takich właśnie okolicznościach zaczęłam myśleć o tym, że chciałabym tworzyć historie niosące przesłanie: „Nawet jeśli urodziliśmy się w różnych miejscach, możemy stworzyć pełen życzliwości świat, jeśli będziemy się wzajemnie szanować i naprawdę próbować się zrozumieć”.

Być może jest to trochę egoistyczne życzenie, ale byłoby mi ogromnie miło, gdybyście również w Polsce zechcieli przyłączyć się do tej mojej małej idei i pomogli mi poszerzać krąg wzajemnej troski i życzliwości.

1. Maomao; 19. Shinobu Kocho; 18. Albedo; 17. Yor Forger; 16. Erza Scarlet; 15. Esdeath; 14. C C; 13. Rias Gremory; 12. Miku Nakano; 11. Vladilena Milizè; 10. Motoko Kusanagi; 9. Emilia; 8. Akane Kurokawa; 7. Reze; 6. Eris Greyrat; 5. Nazuna Nanakusa; 4. Yoruichi Shinoin; 3. Kyouka Uzen; 2. Marin Kitagawa; 1. Nico Robin. Do you agree?

Od jakiegoś czasu rozwijam własny projekt Dragon Ball Polska Online. Gra działa bezpośrednio w przeglądarce i cały czas dodaję nowe rzeczy.

⚔️ walki i bossowie
🌍 różne światy do odblokowania
🐉 zbieranie 7 Smoczych Kul
🎣 łowienie ryb
💰 Zeni, sklep i giełda graczy
🎒 ekwipunek i dropy
🏆 poziomy i Prestige
👥 gracze online
📜 masa questów i NPC

Projekt jest nadal rozwijany, więc chętnie przyjmę pomysły, co powinienem dodać albo poprawić.

🎮 Zagraj:
dortio11042.github.io/dragon-ball-polska/game/

💬 Jest też polski Discord projektu dla osób, które chcą śledzić aktualizacje.

Co według was powinienem dodać jako następne?

mem by: me

Czy moglibyście mi pomóc w robieniu anime, rozwiązując ankietę?

1. Jaki rodzaj anime jest twoim ulubionym?

2. Jakie jest twoje ulubione anime?

3. Jaki nowy rodzaj anime chciałbyś zobaczyć?

4. Czy preferujesz bardziej anime z elementami nadprzyrodzonymi czy bez?

5. Czy przemoc w anime jest dla ciebie na plus czy nie (np. death note)?

Z góry dziękuję.